Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν. - Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΕΤΣΧΕΤΗΣ ΚΑΙ ΤΥΦΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΠΑΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ (ΙΒΗΡΙΑΣ) κ.κ. ΗΛΙΑΝ Β΄


 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

κτή Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ


Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

 

 

 

ριθμ. Πρωτ.488                                   νΠειραιετ 12 Μαου 2016

 

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΕΤΣΧΕΤΗΣ ΚΑΙ ΤΥΦΛΙΔΟΣ 

ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΠΑΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ (ΙΒΗΡΙΑΣ)

κ.κ. ΗΛΙΑΝ Β΄

Ες 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Β΄, Ν1, 0105,

ΤΗΛ. : (99532) 990.378, 989.540

FAX . : (99532) 987.114


ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: 1 KING EREKLE II SQUARE,  TBILISI 380005,

GEORGIA

 

Μακαριώτατε καί γιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα

 

Σεβασμιώτατοι γιοι δελφοί,

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

 

Πάνυ ελαβς, μετ πλείστης τιμς καί υϊκς ν Κυρίῳἀγάπης κ προσώπου το εαγος Κλήρου κα το φιλοχρίστου λαο τς καθ’ μς γιωτάτης Μητροπόλεως τς ναυλόχου πόλεως το Πειραις κα πρώτου λιμένος τς λλάδος προάγομαι πως πικοινωνήσω μετ τς περισπουδάστου  μοὶὙμετέρας Μακαριότητος, το πολιο Προκαθημένου τς κατ Γεωργίαν ρθοδόξου, Καθολικς του ΧριστοῦἘκκλησίας. Γνωστν τυγχάνει τ πολυσχιδς καὶἐπίμοχθον ργον τὸὁποον πιτελεῖἡὙμετέρα Σεπτ Μακαριότης τόσον δι τν εαγγελισμν τν ρθοδόξων πιστν, σον κα δι τν πιστηριγμν λικν κα πνευματικόν της ρθοδόξου πίστεως ν τὴὙμετέρα Θεοφρουρήτω κανονικ δικαιοδοσία, τΣεπτ Πατριαρχείω τς Γεωργίας. Ανους κα δοξολογίαν ναπέμπομεν πρς τν γιον Τριαδικν Θεόν, διότι μες, Μακαριώτατε, καὶἡ περὶὙμς ΣεπτὴἹεραρχία, ξακολουθετε ν παραμένετε ες τος δυσχειμέρους καιρος μας στερρς καὶἀκλονήτως προσηλωμένος ες τν ρθόδοξον πίστιν κα τς ρθοδόξους παραδόσεις. λάχιστον δ δεγμα ατς ποτελε τ γεγονός της μ συμμετοχς τς κκλησίας τς Γεωργίας ες τ Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο τν κκλησιν).  

Ες μίαν ποχν ες τν ποία κυριαρχεῖἡ παντοειδς ποστασία καὶὁ θρησκευτικς συγκρητισμός, Μία, γία, Καθολικ καὶἈποστολικὴὈρθόδοξη κκλησία μας δοκιμάζεται δι μίαν εσέτι φοράν π μία πρωτοφαν πρόκληση, κατ τν δισχιλιετ πορείαν της, τν λεγόμενη «γία κα Μεγάλη Σύνοδο»,ἡὁποία θ συνέλθει κτς προόπτου, τν προσεχῆἸούνιο στν Κρήτη. ν ψει το κορυφαίου ατοῦἐκκλησιαστικο γονότος, κθ’μς ερ Μητρόπολις ν συνεργασία μετ τν ερν Μητροπόλεων Γλυφάδας, Γόρτυνος κα Μεγαλοπόλεως, κα Κυθήρων, ς κα τς Συνάξεως Κληρικν κα Μοναχν, συνδιοργάνωσε Θεολογικ - πιστημονικὴἩμερίδα, μ θέμα: «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ: Μεγάλη προετοιμασία, χωρς προσδοκίες»,ἡὁποία λαβε χώρα τν Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016, στ Στάδιο Ερήνης κα Φιλίας, στν αθουσα «Μελίνα Μερκούρη», στ Νέο Φάληρο Πειραις.

Τν μερίδα τίμησαν μ τν παρουσία τους Σεβασμιώτατοι ρχιερες, Καθηγούμενοι κα Γερόντισσες ερν Μονν, γιορετες Πατέρες, κληρικοί, πρόεδροι Χριστιανικν Σωματείων καὶὈργανώσεων, Καθηγητς Θεολογικν Σχολν κα Θεολόγοι κα γύρω στος χίλιους πιστούς. ἩἘπιστημονικὴἘπιτροπή, ποτελονταν πα) τν λαχιστότητά μου, β) τν Αδεμιολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό, μότιμο Καθηγητ τς Θεολογικς Σχολς το Πανεπιστημίου θηνν, γ) τν Αδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, μότιμο Καθηγητ τς Θεολογικς Σχολς το Α.Π.Θ. δ) τν Πανοσιολογιώτατο ρχιμανδρίτη π. θανάσιο ναστασίου, Προηγούμενο τς Ι. Μονς το Μεγάλου Μετεώρου, καε) τν λλογιμώτατο Καθηγητ τς Δογματικς της Θεολογικς Σχολς Α.Π.Θ. κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη. Στν μερίδα παρέστη καὶἀπηύθυνε χαιρετισμὸὁἘπίσκοπος Μπαντσν κ. Λογγίνος τς Οκρανικς κκλησίας καὶὁ προϊστάμενος τς ερς Μονς Μεγίστης Λαύρας γίου ρους π. Σάββας. πίσης, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λόβετς τς καθ’ μς Βουλγαρικς κκλησίας κ. Γαβριλ κπροσωπήθηκε π τν Αδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ματθαο Βουλκανέσκου, κληρικ τς καθ’ μς ερς Μητροπόλεως, ὁὁποος καὶἀνέγνωσε τν χαιρετισμό του.

Τ γενικ θέμα τς μερίδος ναπτύχθηκε σ τέσσερις Συνεδρίες: π τν λαχιστότητά μου κα τος εσηγητς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Ναυπάκτου καὶἉγίου Βλασίου κ. ερόθεο, Γλυφάδας κ. Παλο, Κυθήρων κ. Σεραφείμ, κα Γόρτυνος κα Μεγαλοπόλεως κ. ερεμία, τος μοτίμους πανεπιστημιακος καθηγητές, Αδεσιμολογιωτάτους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Γεώργιο Μεταλλην κα π. Θεόδωρο Ζήση, τν κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, τος Πανοσιολογιωτάτους ρχιμανδρίτες π. Σαράντη Σαράντο, Διδάκτορα τς Θεολογικς Σχολς το Πανεπιστημίου θηνν, κα τν π. θανάσιο ναστασίου, τος Αδεσιμολογιωτάτους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Πέτρο Heers, Διδάκτορα τς Θεολογικς Σχολς το Α.Π.Θ., κα π. ναστάσιο Γκοτσόπουλο, (Μr Θεολογίας), φημέριό του ερο ΝαοῦἉγίου Νικολάου Πατρών, τν Πανοσιολογιώτατο ρχιμανδρίτη π. Παλο Δημητρακόπουλο, (Μr. Θεολογίας), Διευθυντ το Γραφείου π τν Αρέσεων κα τν Παραθρησκειν τς καθ’ μς ερς Μητροπόλεως, τν λλογιμώτατο κ. Σταρο Μποζοβίτη, Θεολόγο –Συγγραφέα, μέλος τς δελφότητος Θεολόγων «Σωτήρ», κα τν Αδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. γγελο γγελακόπουλο, (Μr Θεολογίας), φημέριό του ερο ΝαοῦἉγίας Παρασκευς Νέας Καλλιπόλεως τς καθ’ μς ερς Μητροπόλεως.

π τς εσηγήσεις κα τν πακολουθήσαντα διάλογο προέκυψε καὶἐγκρίθηκε μοφώνως τ παρακάτω Ψήφισμα-Πόρισμα:

1) Θεολογία τς κκλησίας μας εναι καρπς τς Θείας ποκαλύψεως, μπειρία τς Πεντηκοστς. Δν νοεται κκλησία χωρς Θεολογία κα δν νοεται Θεολογία ξω π τν κκλησία, τν ποία ξέφρασαν ο Προφτες, οἱἈπόστολοι, ο Πατέρες κα οἱἅγιες Σύνοδοι. ταν μία Σύνοδος δν θεολογεῖὀρθοδόξως, δν μπορε ν εναι γνήσια ρθόδοξη Σύνοδος, ποδεκτὴἀπ τὸὈρθόδοξο πλήρωμα. Ατ μπορε ν συμβε, ταν ο συμμετέχοντες στ Σύνοδο δν χουν τν πείρα τν θεουμένων Πατέρων, τουλάχιστον δν κολουθον ατούς, χωρς ν τος παρερμηνεύουν. Στν περίπτωση ατ τ συνοδικ μέλη διατυπώνουν κακόδοξες διδασκαλίες,ἢἐπηρεάζονται π πολιτικές, ἢἄλλες σκοπιμότητες. σύγχρονη κκλησιαστικ πραγματικότητα πέδειξε τι σήμερα πολλὰὑψηλὰἱστάμενα πρόσωπα τς κκλησιαστικς εραρχίας πηρεάζονται, ς μὴὄφειλε, π πολιτικος παράγοντες. Σ πολλές, πίσης, περιπτώσεις δημιουργονται, στς νδοεκκλησιαστικς σχέσεις, ντιπαλότητες, κυριαρχον θνικιστικς κα πολιτικς σκοπιμότητες.

2) Μετὰἀπ μι μακρὰἱστορία προετοιμασίας τς συγκλήσεως τς «γίας κα Μεγάλης Συνόδου», νενήντα τριν τν, διαπιστώνουμε, π τν θεματολογία, τ προσυνοδικ κείμενα κα τς δηλώσεις τν διοργανωτν, τι πάρχει μεγάλο λλειμμα Συνοδικότητος, λλειμμα θεολογικς πληρότητος, σαφήνειας καὶἀκρίβειας τν πρς συζήτηση κειμένων καὶἀκόμη μεγαλύτερο λλειμμα ς πρς τν θεολογικὴὀρθότητα, μ τν ποία ατ εναι διατυπωμένα. Πι συγκεκριμένα :

3) μ συμμετοχὴὅλων τν πισκόπων στν μέλλουσα ν συγκληθε Σύνοδο,λλ μόνο εκοσιτεσσάρων π κάθε Τοπικ Ατοκέφαλη κκλησία, εναι ξένη πρς τν Κανονικ κα Συνοδική μας Παράδοση. Τὰὑπάρχοντα στορικ στοιχεα μαρτυρον, χι ντιπροσώπευση, λλ τν μεγαλύτερη δυνατ συμμετοχὴἐπισκόπων πὸὅλες τς παρχίες τς ντν Οκουμένην κκλησίας. πίσης, μ χαρακτηρισμός της ς Οκουμενικς, μ τν παράδεκτο σχυρισμὸὅτι δν μπορον ν συμμετάσχουν σ’ ατν ο «χριστιανο τς Δύσεως», ρχεται σ πλήρη ντίθεση μ τος γίους Πατέρες, οἱὁποοι συγκροτοσαν τς γιες Συνόδους ρήμην τν αρετικν. Κατ’ κολουθίαν εναι παράδεκτο ο διοργανωτές της νὰἔχουν τν ξίωση τ κύρος της ν εναι σοδύναμο καὶἰσάξιο μ τς Οκουμενικς Συνόδους. λλά, οτε κα Πανορθόδοξος μπορε νὰἀποκληθεῖἡἐν λόγω Σύνοδος, διότι προφανς ποκλείεται συμμετοχὴὅλων τν ρθοδόξων πισκόπων.

ξ σου μάρτυρο στν κκλησιαστικ κα Κανονική μας Παράδοση, κα γι’ ατὸἀπαράδεκτο, εναι τ σχμα: μία ψφος-μία κκλησία, μὲἀπαραίτητη τν μοφωνία λων τν Τοπικν κκλησιν. κάθε πίσκοπος δικαιοται νὰἔχει δική του ψφο κα στς ποφάσεις τν μ δογματικν θεμάτων νὰἰσχύσει ἡἀρχή: « ψφος τν πλειόνων κρατείτω».παράδεκτο θεωρομε, πίσης, τ ν προαποφασίζονται τ θέματα καὶὁ τρόπος ργανώσεως τς Συνόδου, χωρς τ κυρίαρχο σμα τν κατ τόπους εραρχιν τν Τοπικν κκλησιν νὰἔχει κφράσει συνοδικς τν π τν θεμάτων ατν τοποθέτησή του.

4) Ο μέχρι τώρα γενόμενοι Διαχριστιανικο Διάλογοι τς ρθοδοξίας μ τν τεροδοξία κατέληξαν σ τραγικὴἀποτυχία, τν ποία μολογον σήμερα κα ατο οἱἴδιοι ο πρωτεργάτες τους. δθεν προσφερομένη βοήθεια μέσω τν Διαλόγων γι τν πιστροφ τν τεροδόξων στν ν Χριστῷἀλήθεια κα τν ρθοδοξία διαψεύδεται καὶἀποδεικνύεται νύπαρκτη. Τελικά, ο Διάλογοι ξυπηρέτησαν κα προώθησαν τος στόχους τς ντιχρίστου λεγομένης «Νέας ποχς» κα τς Παγκοσμιοποιήσεως. να σημαντικ κενό, πο παρουσιάζουν τ πρς συζήτηση στ μέλλουσα Σύνοδο προσυνοδικ κείμενα, εναι τ γεγονς τι παραδόξως πουσιάζει σ’ ατὰἡ κριτικὴἀξιολόγηση τς μέχρι σήμερα πορείας τόσο τν διμερν Θεολογικν Διαλόγων μεταξύ της ρθοδόξου κκλησίας κα τν λοιπν χριστιανικν κοινοτήτων, σο κα τς συμμετοχς της στν Οκουμενι(στι)κ Κίνηση κα τ λεγόμενο «Π.Σ.Ε.», ἡὁποία πρχε στ κείμενα τς Γ΄ Προσυνοδικς Διασκέψεως.

5) Τ προσυνοδικ κείμενο μ τίτλο «Σχέσεις τς ρθοδόξου κκλησίας πρς τν λοιπν χριστιανικν κόσμον» παρουσιάζει κατ συρρο τν θεολογικὴἀσυνέπεια, καὶἀντίφαση. τσι, τὸἄρθρο 1 διακηρύσσει τν κκλησιαστικ ατοσυνειδησία τς ρθόδοξου κκλησίας, θεωρώντας τν –πολ σωστς τν «Μία, γία, Καθολικ καὶἈποστολικὴἘκκλησία». μως, στὸἄρθρο 6 παρουσιάζει μία ντιφατικ πρς τ παραπάνω ρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικὰὅτι «ἡὈρθόδοξη κκλησία ναγνωρίζει τν στορικν παρξιν λλων Χριστιανικν κκλησιν καὶὉμολογιν μ ερισκομένων ν κοινωνία μετ' ατς». δ γεννται τ ελογο θεολογικὸἐρώτημα: ν ἡἘκκλησία εναι «ΜΙΑ», κατ τ Σύμβολο τς Πίστεως κα τν ατοσυνειδησία τς ρθόδοξης κκλησίας (ρθρ. 1), τότε, πς γίνεται λόγος γιὰἄλλες Χριστιανικς κκλησίες; Εναι προφανς τι ατς οἱἄλλες κκλησίες εναι τερόδοξες. Οἱἑτερόδοξες, μως, «κκλησίες» δν μπορον ν κατονομάζονται καθόλου ς «κκλησίες» π τος ρθοδόξους, πειδή, δογματικς θεωρούμενα τ πράγματα, δν μπορε ν γίνεται λόγος γι πολλότητα «κκλησιν», μ διαφορετικ δόγματα κα μάλιστα σ πολλ θεολογικ θέματα. Κατ συνέπεια, νόσο ο «κκλησίες» ατς παραμένουν μετακίνητες στς κακοδοξίες τς πίστεώς τους, δν εναι θεολογικὰὀρθ ν τος ναγνωρίζουμε –κα μάλιστα θεσμικκκλησιαστικότητα, κτός της «Μις, γίας, Καθολικς καὶἈποστολικς κκλησίας».[1]

Στὸἴδιο ρθρο (6) πάρχει καδεύτερη σοβαρ θεολογικὴἀντίφαση. Στν ρχ τοῦἄρθρου ατο σημειώνεται τὸἑξς: «Κατ τν ντολογικν φύσιν τς κκλησίας ἡἑνότης ατς εναι δύνατον ν διαταραχθ». Στ τέλος, μως, τοῦἴδιου ρθρου γράφεται τι ἡὈρθόδοξος κκλησία, μ τν συμμετοχή της στν Οκουμενι(στι)κ Κίνηση, χει ς «ντικειμενικν σκοπν τν προλείανσιν τς δο τς δηγούσης πρς τν νότητα». δ τίθεται τὸἐρώτημα: φόσον ἡἑνότητα τς κκλησίας εναι δεδομένη, τότε τί εδους νότητα κκλησιν ναζητεται στ πλαίσιο τς Οκουμενι(στς Κινήσεως; Μήπως πονοεται ἡἐπιστροφ τν δυτικν χριστιανν στ ΜΙΑ κα μόνη κκλησία; Κάτι τέτοιο, μως, δν διαφαίνεται π τ γράμμα κα τ πνεμα συνόλου το Κειμένου. ντίθετα, μάλιστα, δίνεται ἡἐντύπωση τι πάρχει δεδομένη διαίρεση στν κκλησία κα ο προοπτικς τν διαλεγομένων ποβλέπουν στν διασπασθεσα νότητα τς κκλησίας.

6) Τὸὡς νω κείμενο κινεται στ πλαίσια τς νέας οκουμενιστικς κκλησιολογίας,ἡὁποία χει κφραστεῖἤδη κατ τν Β΄ Βατικαν ψευδοσύνοδο. Ατὴἡ νέα κκλησιολογία χει ς βάση τν ναγνώριση το βαπτίσματος λων τν χριστιανικν αρέσεων, (βαπτισματικ θεολογία). Ο συντάκτες το κειμένου, προκειμένου ν προσδώσουν κανονικὴἐγκυρότητα κα συνοδικ νομιμότητα στν κακόδοξη ατὴἘκκλησιολογία, πικαλονται τν 7ο ερ Κανόνα τς Β΄ γίας κα Οκουμενικς Συνόδου κα τν 95ο τς ΣΤ΄ γίας κα Οκουμενικς Συνόδου. στόσο, οἱἐν λόγω ερο Κανόνες ρυθμίζουν μόνο τν τρόπο εσδοχς στν κκλησία τν μετανοημένων αρετικν κα δν ναφέρονται καθόλου στ «κκλησιαστικ status» τν αρέσεων, οτε στ διαδικασία διαλόγου τς κκλησίας μ τν αρεση. Οτε, σφαλς, πονοον τ «ποστατν» τν μυστηρίων τν τεροδόξων, οτε τι ο αρέσεις παρέχουν σώζουσα Θεία Χάρη. Οδέποτε ἡἘκκλησία ναγνώρισε κα διεκήρυξε κκλησιαστικότητα στν πλάνη κα στν αρεση. «μερς τν σωζομένων», γι τν ποία μιλον οἱἐν λόγω ερο Κανόνες, βρίσκεται μόνο στν ρθοδοξία καὶὄχι στν αρεση.

οκονομία, πο εσηγονται ο παραπάνω Κανόνες, δν μπορε νὰἐφαρμοστε στος Δυτικος (Παπικος κα Προτεστάντες), γιατί στερονται τς θεολογικς προϋποθέσεις κα τ κριτήρια, πο θέτουν ο συγκεκριμένοι Κανόνες. Καί, πειδ δν μπορε ν γίνει οκονομία στν δογματικ ατοσυνειδησία τς κκλησίας μας, ο Δυτικο καλονται νὰἀρνηθον τς αρέσεις τους, ν τς ναθεματίσουν, νὰἐγκαταλείψουν τς Θρησκευτικς Κοινότητές τους, ν κατηχηθον κα ν ζητήσουν ν μετανοία τν δι τοῦἉγίου Βαπτίσματος νταξή τους στν κκλησία.

7) Τὸἴδιο, ς νω, κείμενο πουθεν δν ναφέρεται σ κακοδοξίες πλάνες, τς ποες ν προσδιορίζει συγκεκριμένα, σν τ πνεμα τς πλάνης ν μν δραστηριοποιεται πλέον σήμερα. Τ κείμενο δν πισημαίνει καμμία αρεση κα καμμία διαστροφ τς κκλησιαστικς διδασκαλίας κα ζως στν κτός της ρθοδοξίας ερισκόμενο χριστιανικ κόσμο. ντίθετα, ο κακόδοξες κα αρετικς παρεκκλίσεις π τ διδασκαλία τν γίων Πατέρων κα τν γίων κα Οκουμενικν Συνόδων χαρακτηρίζονται «παραδεδομένες θεολογικς διαφορς τυχν νέες διαφοροποιήσεις» (§ 11), τς ποες καλονται ἡὈρθόδοξη κκλησία καὶἡἑτεροδοξία ν «περβον» (§ 11). Τ ζητούμενο γι τος συντάκτες εναι ἡἑνότητα τν «κκλησιν», καὶὄχι ἡἑνότητα στν κκλησία το Χριστο. Γι’ ατ κα δν πάρχει πουθεν πρόσκληση σ μετάνοια κα σὲἄρνηση κα καταδίκη τν πλανν καὶἐτεροδιδασκαλιν, πο παρεισέφρησαν στ ζω τν αρετικν ατν Κοινοτήτων.

8) Τὸὡς νω κείμενο κάνει κτεταμένη ναφορ στ λεγόμενο «Π.Σ.Ε.» (§§ 16-21) καὶἀποτιμ θετικ τν συμβολή του στν Οκουμενι(στι)κ Κίνηση, πισημαίνοντας τν πλήρη καὶἰσότιμη συμμετοχ τν ρθοδόξων κκλησιν σ’ ατν κα τν συμβολ τος «ες τν μαρτυρίαν τς ληθείας κα τν προαγωγν τς νότητος τν Χριστιανν» (§ 17). στόσο, εκόνα, πο μς δίδει τ κείμενο σχετικ μ τ «Π.Σ.Ε.», εναι ψευδς καὶἐπίπλαστη. Κατ’ ρχήν, ατ καθ’ αυτν ἡἔνταξη τς ρθοδόξου κκλησίας σ’ ναν ργανισμό, ποῦἐμφανίζεται ς περεκκλησία, καὶἡ συνύπαρξη κα συνεργασία της μ τν αρεση, συνιστ παραβίαση τς κανονικς τάξεώς της καὶἀθέτηση τς κκλησιολογικς ατοσυνειδησίας της. θεολογικ ταυτότητα το «Π.Σ.Ε.» εναι σαφς προτεσταντική. μαρτυρία τς ρθοδόξου κκλησίας δν γινε μέχρι σήμερα δεκτ στ σύνολό της π τς προτεσταντικς αρέσεις το «Π.Σ.Ε.», πως φαίνεται π τν 70ετή στορία του. λα δείχνουν τι τὸἐπιδιωκόμενο στ «Π.Σ.Ε.» εναι ἡὁμογενοποίηση τν «μολογιν»-μελν το μέσω νς μακροχρονίου συμφυρμο. Τ κείμενο ποκρύπτει τν πραγματικ εκόνα τν μέχρι σήμερα γενομένων Διαλόγων μ τς προτεσταντικς αρέσεις-μέλη το «Π.Σ.Ε.» κα τὸἀδιέξοδο, στὸὁποο ατοὶἔχουν φθάσει σήμερα. Πέραν τούτου, δν καταδικάζονται τὰἀπαράδεκτα πὸὈρθοδόξου πόψεως κοιν κείμενα τν Γενικν Συνελεύσεων το «Π.Σ.Ε.», (π.χ. Πόρτο λέγκρε, Πουσν κλπ.) καὶἐπιπλέον ποσιωπνται πλεστα σα κφυλιστικ φαινόμενα, τὰὁποα συναντομε σ’ ατό, πως «Λειτουργία τς Λίμα», intercommunion, διαθρησκειακς συμπροσευχές, χειροτονία γυναικών, περιεκτικ γλώσσα, ποδοχ το σοδομισμοῦἀπ πολλς αρέσεις κλπ.

9) Ἡἀλλαγ τοῦἩμερολογίου τ 1924π τ Οκουμενικ Πατριαρχεο κα τν κκλησία τς λλάδος ταν μονομερς κα πραξικοπηματικὴἐνέργεια, γιατί δν γινε μ πανορθόδοξη πόφαση. Διέσπασε τν λειτουργικὴἑνότητα μεταξ τν ρθοδόξων Τοπικν κκλησιν κα προκάλεσε σχίσματα κα διαιρέσεις μεταξ τν πιστν. Στν λλαγ συνήργησαν καὶὤθησαν τερόδοξες «μολογίες» κα μυστικς ταιρεες, μέσω το Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη. ταν προσμονὴὅλων κα δέσμευση τν κκλησιαστικν γετν μέλλουσα ν συνέλθει Σύνοδος ν συζητήσει κα νὰἐπιλύσει τ θέμα. Δυστυχς, κατ τν μακρ προσυνοδικ διαδικασία Παπικο κα Προτεστάντες θεσαν στος ρθοδόξους νέο θέμα, τν «κοινὸἑορτασμ το Πάσχα», μ συνέπεια ν στραφε πρς τὰἐκε τὸἐνδιαφέρον κα νὰἀτονήσει συζήτηση γι τν θεραπεία το τραύματος τς λειτουργικς νότητος στν ορτασμ τν κινήτων ορτν, πο προκλήθηκε χωρς λόγο κα ποιμαντικὴἀνάγκη. Στν τελικ φάση τς Συνόδου κα χωρς συνοδικς ποφάσεις τν τοπικν κκλησιν τ θέμα τοῦἩμερολογίου ποσύρθηκε π τν κατάλογο τν θεμάτων, νῶἦταν τ κατ' ξοχν πεγον κα φλέγον θέμα.

10) Ἡἱστορία τν γίων Οκουμενικν Συνόδων μς βεβαιώνει τι ατς συγκαλονταν κάθε φορ, πο κάποια αρεση πειλοσε τν γιοπνευματικὴἐμπειρία τς κκλησιαστικς ληθείας κα τν κφρασή της π τὸἐκκλησιαστικ σμα. ντίθετα, μέλλουσα ν συνέλθει Σύνοδος συγκαλεται, χι γι νὰὁριοθετήσει τν πίστη ναντί της αρέσεως, λλ γι ν παράσχει θεσμικὴἀναγνώριση κα νομιμοποίηση τς παναιρέσεως το Οκουμενισμο. Γι’ ατ κα δν στηρίζεται στν μπειρία τοῦἐκκλησιαστικο σώματος, λλὰἀντίθετα τν ποβαθμίζει κα τν ποτιμ, τν περιθωριοποιε κα τν παραβλέπει. συνολικ διαδικασία, προπαρασκευ καὶἡ θεματολογία τς Συνόδου εναι ποτέλεσμα πιβολς μις κκλησιαστικς λιγαρχίας, ποῦἐκφράζει μιὰἀκαδημαϊκή, ποστεωμένη, νευρη καὶἀπνευμάτιστη θεολογία, ποκομμένη π τὸἐκκλησιαστικ σμα. σχατος κριτς τς ρθότητας κα τς γκυρότητας τν ποφάσεων τν Συνόδων εναι τ πλήρωμα τς κκλησίας μας, ο κληρικοί, ο μοναχο καὶὁ πιστς λας το Θεο, ὁὁποος, μ τν γρηγοροσα κκλησιαστικ κα δογματική του συνείδηση, πικυρώνει ἢἀπορρίπτει τς ποφάσεις τους. μως, στν μέλλουσα Σύνοδο πουσιάζει παντελς ατὴἡ σημαντικ παράμετρος, πειδὴἐκφράστηκε πισήμως τι φορέας τς γκυρότητας τν ποφάσεών της θ εναι Συνοδικότητα καὶὄχι τὸὈρθόδοξο Πλήρωμα.

11) Μιὰἄλλη βασικ προϋπόθεση γνησιότητας τς «γίας κα Μεγάλης Συνόδου» εναι ἡἀναγνώριση π’ ατς ς Οκουμενικν τν θεωρούμενων ς τοιούτων στ συνείδηση τοῦὈρθοδόξου πληρώματός της Η΄ (879-880) πὶἱερο Φωτίου το Μεγάλου κα τς Θ΄ (1351) πὶἁγίου Γρηγορίου το Παλαμ συγκληθεισν, οἱὁποες χουν λα τ στοιχεα τν Οκουμενικν Συνόδων καὶἔχουν καταδικάσει τς αρετικς κακοδοξίες το Παπισμο. λλά, τέτοιο νδεχόμενο δν προκύπτει π τν θεματολογία κα τ προσυνοδικ κείμενα.

12) Ἡὀρθόδοξη νηστεία εναι τόσο δραιωμένη στ συνείδηση τν ρθοδόξων ποιμένων κα τοῦὀρθοδόξου λαο, στε δν χρειάζεται καμμία σύντμηση προσαρμογή. Ο ποιμένες τς κκλησίας εναι κενοι, οἱὁποοι χουν νάγκη νὰἀποκτήσουν περισσότερο ρθόδοξη παιδεία καὶἀσκητικ φρόνημα, γι ν μπορέσουν, μ τ παράδειγμά τους κα τν σύλληπτο πλοτο τς γιοπατερικς γραμματείας, ν διδάξουν διακριτικ τ ποίμνιό τους. ἩὈρθόδοξη κκλησία μς φαρμόζει χριστοφιλανθρωπότατα σὲὅλα τ μήκη κα πλάτη τς Οκουμένης τν οκονομία σὲὅλο τ μεγαλεο της. Εναι τόσα πολλ τ κείμενα περ νηστείας λων τν γίων Πατέρων, ποῦἀναλύουν τς παθοκτόνες κα σωτήριες παραμέτρους της, στε δν ξίζει ετελισμός, ποῦὑφίσταται π τν μινιμαλιστικ νοοτροπία τν μεταπατερικν νανεωτν, οἱὁποοι κόπτονται γι τν σύγχρονο κόσμο. ν μέλλουσα Σύνοδος πιβάλει νέες μεταρρυθμίσεις μερν τς νηστείας κα τροφν, θ μιμηθε τν λοκληρωτισμό, πο χαρακτηρίζει τ Κανονικ Δίκαιό του Παπισμο, τὸὁποο καθορίζει θεσμικ καὶἀσφυκτικὰἀκόμα κα τν οκονομία.

13) Κατ τ διάρκεια το 20ού αἰῶνος παναίρεση το Οκουμενισμοῦἐκφυλλίζεται κα μεταλλάσσεται σ πανθρησκειακὸὅραμα. Οἱἀτελείωτες διαθρησκειακς συναντήσεις κα συμπροσευχς ρθοδόξων μὲἡγέτες θρησκειν το κόσμου (π.χ. σίζη) μαρτυρον τι πώτερος στόχος το Οκουμενισμο εναι συνένωση τν θρησκειν σὲἕνα τερατδες σχμα, τν φιαλτικ Πανθρησκεία, ἡὁποία πιδιώκει νὰἐκμηδενίσει τ σώζουσα λήθεια τς ρθοδοξίας. διαθρησκειακ συνεργασία μ τς λλες θρησκεες εναι δύνατον ν δικαιωθε, οτε ν θεμελιωθε στν γία Γραφ κα στν ρθόδοξη Πατερικ Θεολογία. θεόπνευστος λόγος τοῦἈποστόλου τν θνν Παύλου εναι ξεκάθαρος: «Μ γίνεσθε τεροζυγοντες πίστοις. Τς γρ μετοχ δικαιοσύνη καὶἀνομία; Τς δ κοινωνία φωτ πρς σκότος»; (Β΄ Κόρ. 6, 14).πίσης, τὸἰδανικό της ερηνικς συνυπάρξεως, τὸὁποο κατ κόρον προβλήθηκε στος Διαθρησκειακος Διαλόγους, καθίσταται δύνατο, διότι ρχεται σ πλήρη ντίθεση μ τν λόγο το Κυρίου, «εἰἐμὲἐδίωξαν καὶὑμς διώξουσιν» (ω. 15, 20), κα μ τν λόγο τοῦἈποστόλου Παύλου «πάντες δ ο θέλοντες εσεβς ζν ν ΧριστῷἸησο διωχθήσονται» (Β΄ Τίμ. 3, 14). Ο μετέχοντες στος μέχρι τώρα γενομένους Διαλόγους δν μπόρεσαν, δυστυχς, ν μεταφέρουν νόθευτη τν ρθόδοξη χριστιανικ διδασκαλία, λλ οτε κα ν προσελκύσουν στω καὶἕναν λλόθρησκο στν ρθοδοξία. ντίθετα, μάλιστα φθασαν στὸἀξιοθρήνητο κατάντημα ν παρασυρθον σ πλάνες κα αρέσεις κα ν διατυπώνουν βλάσφημες δηλώσεις, σκανδαλίζοντας τν πιστ λα το Θεο, παρασύροντας στν πλάνη τος σθενες στν πίστη κα προκαλώντας τσι μεγίστη πνευματικ φθορ κα διάβρωση τοῦὈρθοδόξου φρονήματος. Παρ τν πληθώρα τν μέχρι τώρα γενομένων Διαλόγων, ὁἰσλαμικς φανατισμός, χι μόνο δν καταστέλλεται, λλ γιγαντώνεται λο κα περισσότερο.

14) Οἱἀγνες τν Προφητν τς Παλαις Διαθήκης, μαζ μ τος γνες τν γίων Πατέρων τς κκλησίας μας, θ πρέπει ν μς μπνέουν κα ν μς δηγον στν διαφύλαξη τς πολύτιμης παρακαταθήκης μας. πόπειρα νοθεύσεως τς μωσαϊκς θρησκείας παρατηρομε κα στν Παλαι Διαθήκη, που, στν ρχ χαναανϊτικ καὶἀργότερα βαβυλωνιακ κα αγυπτιακ στοιχεα πειλοσαν ν νοθεύσουν τν πίστη στν να Θεό. Μεγάλοι νδρες, (Προφτες, βασιλες, πολιτικοὶἄρχοντες, κλπ.) γωνίστηκαν μ σθένος γι τν διαφύλαξη τς καθαρς μωσαϊκς θρησκείας. διαιτέρως γωνίστηκαν κατ τν διαφόρων ψευδοπροφητν, οἱὁποοι ναφαίνονταν κατ καιρούς.

Συνοψίζοντας τ παραπάνω, συμπεραίνουμε τι μέλλουσα ν συγκληθε «γία κα Μεγάλη Σύνοδος» δν θ εναι οτε Μεγάλη, οτε γία, διότι, μ βάση τ μέχρι σήμερα δεδομένα, δν προκύπτει τι ατ θεναι σύμφωνη μ τν Συνοδικ κα Κανονικ Παράδοση τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας καὶὅτι θ λειτουργήσει ντως ς γνήσια συνέχεια τν ρχαίων μεγάλων γίων Οκουμενικν κα Τοπικν Συνόδων. τρόπος, μ τν ποο εναι διατυπωμένα τ δογματικο χαρακτρος προσυνοδικ κείμενα, δν φήνουν κανένα περιθώριο μφιβολίας,τι ἡἐν λόγω Σύνοδος ποσκοπε ν προσδώσει κκλησιαστικότητα στος τεροδόξους κα ν διευρύνει τ κανονικ κα χαρισματικὰὅρια τς κκλησίας.

στόσο, καμμία Πανορθόδοξη Σύνοδος δν μπορε νὰὁριοθετήσει διαφορετικ τν μέχρι σήμερα ταυτότητα τς κκλησίας. Δν πάρχουν, πίσης, νδείξεις τι ἡἐν λόγω Σύνοδος θ προχωρήσει σ καταδίκη τν συγχρόνων αρέσεων κα πρωτίστως τς παναιρέσεως το Οκουμενισμο. ντίθετα μάλιστα λα δείχνουν τι μέλλουσα ν συγκληθε «γία κα Μεγάλη Σύνοδος» πιχειρε ν τν νομιμοποιήσει κα ν τν δραιώσει. στόσο, οἱὅποιες ποφάσεις της μ οκουμενιστικ πνεμα, εμαστε πολύτως βέβαιοι τι δν θ γίνουν δεκτς π τν εσεβ κλρο κα τν πιστ λα το Θεο, νῶἡἴδια θ καταγραφε στν κκλησιαστικὴἱστορία ς ψευδοσύνοδος.

 

Μακαριώτατε,

μέλλουσα «γία κα Μεγάλη Σύνοδος», ν πραγματικ θέλει ν εναι ρθόδοξη Σύνοδος, θ πρέπει ν λάβει, κατ τν ταπεινή μας γνώμη, τς ξς καίριες ποφάσεις:

α) Νὰἐπικυρώσει τς ποφάσεις λων προγενεστέρων Οκουμενικν Συνόδων, (Α΄ ως κα Ζ΄ Οκουμενικές), δηλαδ τος π τν γίων  Πατέρων  θεσπισθέντες δογματικος  ρους  καὶἹερος  Κανόνες.

β) Νὰἀναγνωρίσει τς θεωρούμενες πὸὅλους τους ρθοδόξους δύο συνόδους τοῦἐνάτου κα δεκάτου τετάρτου αἰῶνος ς οκουμενικές, δήλαδή τν Η΄πΜεγάλου Φωτίου, τό 879, κα τν Θ΄πὶἉγίου Γρηγορίου το Παλαμ, το 1351, οἱὁποες, κατεδίκασαν μν πρώτη τ Filioque κα τ πρωτεο το Πάπα ς αρέσεις, δ δεύτερη τν περ κτιστς Χάριτος αρεση, πομένως κα τν Παπισμὸὡς αρεση.

γ) Ν καταδικάσει τν συγκρητιστικ παναιρέση το Οκουμενισμο, πως τν ποκαλοσε ὁἅγιος ουστίνος Πόποβιτς.

δ) Ν καταδικάσει τν παρουσία κα συμμετοχ τν ρθοδόξων Τοπικν κκλησιν στ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο τν κκλησιν» (Π.Σ.Ε.).

ε) Ν τερματίσει  τος Διαθρησκειακος Διαλόγους κα τος Θεολογικος Διαλόγους μ τος Ρωμαιοκαθολικούς, τς προετεσταντικς μολογίες το Π.Σ.Ε. κα τος Μονοφυσίτες.

στ) Ν καταδικάσει τν μεταπατερικ καὶἀντιπατερικ «νέα κκλησιολογία», ἡὁποία πορρίπτει τ χαρισματικά, δογματικ κα κανονικὰὅρια τς κκλησίας.

ζ) Νὰἐκλέξει, ν χειροτονήσει κα νὰἐνθρονίσει στ πάλαι ποτ περίπυστο Πατριαρχεο τς Ρώμης νέο ρθόδοξο Πάπα Ρώμης, μὴἀναγνωρίζοντας καὶἐκθρονίζοντας τν σημεριν καταληψία το Πατριαρχείου τς Δύσεως κα αρεσιάρχη κ. Φραγκίσκο. τσι, θ λυθον τ θέματα το Παπισμο, τς Ονίας κα το Προτεσταντισμο.  

η) Ν δημιουργήσει Ατοκέφαλες κκλησίες, λύνοντας τ θέμα τς Διασπορς, κα

θ) Νὰἀκολουθήσει τν Πατερικὴὁδ μαχίμου πανευαγγελισμο τς Οκουμένης, μ τν δημιουργία δορυφορικς πλατφόρμας γι τν ρθόδοξη μαρτυρία σ 17 γλσσες. Μ τν τρόπο ατό, θ κονιορτοποιήσει τς αρέσεις μ παγκόσμιο λόγο κα πατερικ παρρησία, θ δοξάσει τν Θε κα θ διασφαλίσει τὸἀνθρώπινο πρόσωπο. 

Τ κείμενα τς Συνόδου πρέπει ν ξαναγραφον π’ τν ρχή, λαμβάνοντας π’ ψιν τ πνεμα τν γίων Πατέρων κα τς κκλησιαστικς Παραδόσεως. Δν ρκε ν συγκληθε μι Σύνοδος μόνο κα μόνο γι νὰἀποδειχθε στν κόσμο τι οἱὈρθόδοξοι εμαστε νωμένοι. νωμένοι σ τί; Ἡἕνωση γίνεται μόνο βάσει τς ληθείας. Ἡἑνότητα εναι καρπς τοῦἉγίου Πνεύματος, πως μς λέγει Κύριος μν ησος Χριστς στν ρχιερατική Του προσευχή: «να σιν ν καθς μες… γίασον ατος ν τὴἀληθεία σου… να κα ατοὶὦσιν γιασμένοι ν ληθεία». Ἡἑνότητα τς κκλησίας συνίσταται στν κέραιη καὶἀβλαβ διαφύλαξη τν διδασκαλιν τς ρθς πίστεως, τν ποία μς παρέδωσαν οἱἍγιοι πόστολοι κα οἱἍγιοι Πατέρες. Διηρημένοι καὶἀποσχισμένοι π τν κκλησία εναι λοι κενοι, πο φρονον διαφορετικὰἀπ τος γίους Πατέρες τς κκλησίας, καθς μς λέγει ὁἍγιος Θεόδωρος Στουδίτης. Οἱἅγιοι Πατέρες νόμασαν «Καθολικ» τν κκλησία Του, πειδ μόνο ατ διατηρε στν πληρότητά της τν λήθεια κα τν μολογία τς Πίστεως, χωρς τν ποία κανες δν μπορε ν σωθε. Πρέπει παραιτήτως ν κατανοηθεῖὅτι δν πιχειρεται νὰἀλλάξει οτε νηστεία, οτε τάξη το μοναχισμο, οτε τάξη τν ερν κολουθιν, μως παραχαράσεται κα στρεβλώνεται τ πι νευραλγικ σημεο, δηλαδὴἡἐκκλησιολογικ δογματικ διδασκαλία τς κκλησίας.

 

Μακαριώτατε,

Γνωρίζοντας πολ καλ τν πλήρη φιέρωση κα τ θυσιαστικὴἀγάπη Σας γι τν Σωτήρα ησο Χριστο, τν ποο διακονετε μὲὅλη τν παρξή Σας, Σς πηύθυνα ατς τς σκέψεις, οἱὁποες μς προβληματίζουν.

Προσευχόμαστε μέρα κα νύχτα στν ρχιποιμένα μας καὶἐν πάσιν πρωτεύοντα Κύριον ησον Χριστόν, ν Σς νισχύει ν παραμένετε πάντοτε μετακίνητος στν ρθόδοξο πίστη κα Παράδοση, ς ξιος διάδοχος χι μόνο τν «θρόνων τν ποστόλων», λλ κα το βίου, τς πίστεως κα τς μολογίας τους. Εησαν τὰἔτη μν, λβια, γιειν καπανευφρόσυνα. ποβάλοντες κ προσώπου το εαγος Κλήρου κα το φιλοχρίστου Λαο τς καθ’ μς Ιεράς Μητροπόλεως πείρους υϊκς προσρήσεις κα εγνώμονας εχαριστίας κα κατασπαζόμενοι τν μετέραν Σεπτν Δεξιν ξαιτούμεθα τς μετέρας Σεπτς θεοπειθες πατρικς  εχς κα ελογίας.

 

Ο   Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

 

 

 

+ Πειραις ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 



[1]    Ἡ ἀναφερθεῖσα ἀσάφεια τοῦ κειμένου δύναται νὰ ἑρμηνευτεῖ εὔκολα μέσα ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Ἰησουίτη θεολόγου Karl Rahner, μέντορα τῆς Β΄ Βατικάνειας ψευδοσυνόδου καὶ τοῦ Yves Congar. Ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ἀντιλήψεις τοὺς υἱοθετεῖ καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζιζιούλας,  ὅπως τὴν «θεωρία τῶν ἀτελῶν ἐκκλησιῶν», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁρισμένες ἐκκλησίες βρίσκονται πιὸ κοντά, ἐνῶ ἄλλες πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὴν πλήρη Ἐκκλησία. Στὴν περίπτωση τῆς Β΄ Βατικάνειας ψευδοσυνόδου, ὁ Παπισμὸς εἶναι ἡ πλήρης Ἐκκλησία, ἐνῶ οἱ ἄλλες (συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας)  εἶναι οἱ ἀτελεῖς ἐκκλησίες. Τὸ συμπέρασμα, ποῦ προκύπτει, βάσει τῶν πληροφοριῶν καὶ τῆς μελέτης τῶν θεολογικῶν κειμένων, σχετικὰ μὲ αὐτὴ τὴν πρωτοφανῆ ἐκκλησιολογία, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὶς θεολογικὲς ἀπόψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζιζιούλα, καὶ τὴν ἀνάλυση τῆς ἐκκλησιολογίας τῆς Β΄ Βατικάνειας ψευδοσυνόδου, εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ πλήρης Ἐκκλησία, ἐνῶ οἱ ἄλλες (συμπεριλαμβανομένων τῶν αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ) εἶναι οἱ ἀτελεῖς ἐκκλησίες.  Ὅμως, αὐτὴ ἡ ἀντίληψη μᾶς παραπέμπει σὲ μιὰ βατικανοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία προσπαθεῖ νὰ εἰσαγάγει συνοδικῶς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὡς ἐπὶ κεφαλῆς  αὐτῆς τῆς κίνησης, στὴν μέλλουσα νὰ συγκληθεῖ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Οἱ θεωρίες τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», τῶν «δύο πνευμόνων τῆς Ἐκκλησίας» (Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός), τῶν «κλάδων», τῆς «μεταπατερικῆς καὶ μετακανονικῆς θεολογίας», τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας», ἡ θεωρία ὅτι ἡ Ἐκκλησία περιλαμβάνει ὅλες τὶς ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες ἀποσχίστηκαν ἀπὸ αὐτήν, ἡ ἀποδοχὴ τῶν μικτῶν γάμων μὲ τοὺς ἑτερόδοξους κ.α. ἀποτελοῦν ἐκφράσεις καὶ μορφὲς τῆς νέας ἐκλησιολογίας, τῆς νέας μεταπατερικῆς ἢ καλύτερα ἀντιπατερικῆς ἐκκλησιολογίας. Σύμφωνα μὲ τὴν θεωρία «τῆς βαπτισματικῆς θεολογίας», ὅποιος βαπτίζεται στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀνεξαρτήτως πίστεως, δόγματος καὶ ὁμολογίας. Ὅμως, οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας οὐδέποτε ἀναγνώρισαν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, παρὰ μόνον κατ’ οἰκονομίαν τοὺς δέχονταν, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι ἀπαρνοῦνται τὴν αἵρεση καὶ ἐπιστρέφουν στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἐφόσον διατηροῦσαν τὴν ἐξωτερικὴ μορφὴ τοῦ Βαπτίσματος μὲ τὶς τρεῖς καταδύσεις καὶ ἀναδύσεις. Σύμφωνα μὲ τοῦ Ἱεροὺς  Κανόνες 7 τῆς Β΄ καὶ 95 τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς συνόδου: «Τοὺς προστιθεμένους τὴ ὀρθοδοξία, καὶ τὴ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπὸ αἱρετικῶν, δεχόμεθα κατὰ τὴν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν τὲ καὶ συνήθειαν», καὶ πιὸ κάτω, «πάντας τοὺς ἂπ  αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τὴ ὀρθοδοξία». Ἡ οἰκονομία δὲν δύναται ποτὲ νὰ μετατραπεῖ σὲ κανόνα πίστεως ἢ σὲ δόγμα. Τὸ κείμενο αὐτὸ τῆς Συνόδου εἶναι κατ’ἐξοχὴν δογματικό, ὅμως εἶναι ἀντορθόδοξο, ἐπειδὴ ἐπιτρέπει ἐντελῶς λανθασμένες ἑρμηνεῖες, οἱ ὁποῖες ἐνθαρρύνουν τὶς ἑτερόδοξες ἀντιλήψεις, πράγμα ποῦ σημαίνει ἀλλοίωση τῆς ἀποκαλυφθείσας Ἀληθείας τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου