Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Πρακτικό μάθημα Προσευχής

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης

Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Δεκέμβριος 2015, αρ.φ. 173)

Ο κύκλος της Ευχής

Να προσευχόμαστε πάντα με την καθοδήγηση ενός έμπειρου πνευματικού πάνω στο θέμα της νοεράς προσευχής. Αφού πάρουμε την ευχή του και μας κανονίσει εκείνος πως ακριβώς να εργαστούμε, ξεκινάμε την προσπάθεια για την αδιάλειπτη προσευχή. 

    Πρώτα – πρώτα προσευχόμαστε για τον εαυτό μας, που έχει την απόλυτη ανάγκη γιατί είναι ο ανάπηρος, ο τυφλός, και στη συνέχεια για όλους.

    Μερικές φορές έρχονται στην εξομολόγηση κάποιοι και ρωτάνε πως να προσευχηθούν. Γιατί ρωτάς πως να προσευχηθείς; Αν μπορείς, να καθίσεις στον καναπέ σου, να πάρεις το κομποσκοίνι σου, να κλείσεις με το τηλεκοντρόλ την τηλεόραση. Να ανοίξεις με το κομποσκοίνι που είναι το τηλεκοντρόλ της ψυχής, την τηλεόραση που έχεις μέσα σου, και ότι θέλεις να δεις, μπορείς να το απολαύσεις. Τι έργο επιθυμείς να δεις; Γκανγκστερικό; Μέσα σου. Απατεωνιές; Μέσα σου. Αστυνομικές περιπέτειες; Μέσα σου. Ψυχολογικά θρίλερ; Μέσα σου. Περιπέτειες στα Ουράλια Όρη; Μέσα σου. Όλα είναι μέσα σου.

Ο Γέροντάς μου, ο π. Αγάθων, ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου, λέει να βγάζεις την «ταυτότητά» σου και να βλέπεις ποιός είσαι.  Και έτσι αρχίζεις γι’ αυτόν τον απατεώνα τον εαυτό σου, τον φαύλο, τον επιπόλαιο, να προσεύχεσαι και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Τίποτα άλλο. Πολλές φορές να το επαναλαμβάνεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». Μέχρι να κατανυχθεί η ψυχή σου και μέχρι να δεις ότι ο Θεός σε ακούει. Θα προστρέξει ο Κύριος!

Μετά να προσεύχεσαι για τους αγαπημένους σου, την οικογένειά σου: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον άντρα μου, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τη γυναίκα μου, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον το παιδί μου, τον γιο μου που υποφέρει, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον την κόρη μου. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον πεθερό μου, την πεθερά μου, τη μάνα μου, τα αδέρφια μου, τους εχθρούς μου».

Ποιόν έχεις εμπάθεια, ποιός σε αδίκησε, ποιός αισθάνεσαι ότι σε έχει κλέψει στα κληρονομικά, στα μέτρα του σπιτιού σου; Ο Γείτονας στο μπαλκόνι σου σε αδίκησε, φωνάζει, σε ενοχλεί από τον επάνω όροφο, για παράδειγμα τινάζει πάνω από τα απλωμένα σου ρούχα και στα βρέχει; Ποιός; Αυτόν θα κάνεις κομποσκοίνι.

Αντί να τον πας στο δικαστήριο, να του κάνεις κομποσκοίνι. Να του κάνεις κομποσκοίνι γιατί θα έρθει και θα επέμβει ο Θεός. Ο Θεός θα στείλει τον Άγιο Άγγελό του, και θα γαληνέψει κι εκείνον και θα ησυχάσει και το θηρίο που έχεις μέσα σου που λέγεται τίγρης και έχει μεγάλα νύχια. Δεν προλαβαίνει κάποιος να μας πει μία κουβέντα, αμέσως είμαστε έτοιμοι να τον ξεσκίσουμε. Τέτοιον εγωισμό που κουβαλάμε, πολλά κομποσκοίνια χρειαζόμαστε.

Η ευχή, παρόλο που μερικοί από εμάς είμαστε αδαείς, και δεν γνωρίζουμε πως να προσευχηθούμε, πρέπει να ξεφύγει από τον τύπο. Μένουμε στον τύπο γιατί είμαστε επιφανειακοί άνθρωποι. Το κομποσκοίνι είναι ένα μέσον. Μερικοί από μας το φοράμε στο χέρι ως φυλαχτό και κάνουμε το λάθος να νομίζουμε πως με αυτό θα σωθούμε. Το κομποσκοίνι δεν έχει καμιά αξία αν η ψυχή δεν επικαλεσθεί τον Θεό με όρεξη, με διάθεση, να κλάψει.

Η παπαγαλία

Όλες οι φορές αδελφοί μου δεν είναι ίδιες. Και όλες τις φορές δεν προσευχόμαστε με το ίδιο πάθος, με την ίδια θέληση, με την ίδια επιθυμία.Συμβαίνουνσυχνά οι πνευματικές αλλοιώσεις. Παρόλα αυτά όμως έχουμε κάποια παραδείγματα, από τα οποία καταλαβαίνουμε πως η ευχή έχει σωστική δύναμη και αν απλώς την «παπαγαλίζουμε», να την επαναλαμβάνουμε έστω και αν ο νους μας δεν μπορεί να προσκολληθεί στην Ευχή.

Κάποτε λέγει μία διήγηση, ένας μοναχός σε ένα ασκητήριο, όπως είχε ανοιχτό το παράθυρό του, έμπαινε τακτικά μέσα ένα πουλί, από αυτά που είναι της συνομοταξίας των πουλιών που μιμούνται τη φωνή του ανθρώπου. Και αυτό το πουλί παπαγάλιζε αυτό που άκουγε. Αυτό που άκουγε στο κελί του ασκητή ήταν η ευχή. Γιατί εκείνος ο μοναχός την έλεγε εκφώνως πολλές φορές «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Έτσι την έμαθε κι ο παπαγάλος.

Κάποια στιγμή ο παπαγάλος, πετούσε στον ουρανό. Τον βλέπει ένα γεράκι και ορμάει να το σκίσει. Βλέποντας να τον πλησιάζει το γεράκι, ο παπαγάλος δεν ήξερε τι άλλο να πει και είπε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Φοβήθηκε το γεράκι κι έφυγε. Ο μοναχός που το είδε αυτό, είπε «Δοξασμένο το όνομα του Θεού. Η  ευχή και στα άλογα όντα που μόνο την παπαγαλίζουν, τους σώζει από τον πειρασμό».

Ποιότητα και ποσότητα

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έλεγε να γίνουμε κυνηγοί της Χάριτος. Ο κυνηγός της Χάρης θέλει ποσότητα και ποιότητα. Και τα δύο τα θέλει. Και ποσότητα Χάριτος και ποιότητα Χάριτος. Να αισθανθεί την καρδιά του να αλλοιώνεται από την αγάπη του Θεού. Να αρχίσει να επαναλαμβάνει την ευχή του Χριστού, χωρίς να το σκέφτεται. Από μέσα του ο ενδιάθετος λόγος να προσαρμοστεί έτσι ώστε να μη σκέφτεται άλλα πράγματα, να σκέφτεται την ευχή του Χριστού.

Κύριε μη με Ελεήσεις!

Θα ξέρετε την ιστορία που δύο μοναχοί, απλοί, αγράμματοι, πήγαν να ασκητέψουν σε ένα ερημονήσι και προσευχόταν εκεί. Αυτοί λοιπόν έκαναν ένα λάθος. Τους είχε διδάξει κάποιος να λένε την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», αλλά στην πορεία του χρόνου το ξέχασαν και έλεγαν «Κύριε Ιησού Χριστέ, μη με ελεήσεις»,! Νόμιζαν ότι η λέξη «ελέησον» είναι κάτι κακό. Έλεγαν «μη με Ελεήσεις» και εννοούσαν «μη με εγκαταλείψεις».

Ο Επίσκοπος που είχε την επίβλεψη των νησιών αυτών, κάποια στιγμή αποφάσισε να κάνει μία επίσκεψη και σ’ αυτό το ερημονήσι. Ήξερε ότι υπάρχει ένα ασκητήριο και πήγε να δει τους ανθρώπους. Πήγε εκείνο το βράδυ και φιλοξενήθηκε στο κελί αυτών των μοναχών οι οποίοι αφού φάγανε πέσανε να κοιμηθούν. Όταν κατάλαβαν ότι ο Δεσπότης είχε κοιμηθεί, σηκώθηκαν και άρχισαν να κάνουν μετάνοιες και να επαναλαμβάνουν με ζήλο στην προσευχή τους «Κύριε Ιησού Χριστέ, μη με ελεήσεις, Κύριε Ιησού Χριστέ μη με ελεήσεις».

Τους άκουσε όμως ο Δεσπότης που έλεγαν λάθος την ευχή και τους διόρθωσε. Στενοχωρήθηκαν οι μοναχοί γιατί τόσα χρόνια προσευχόταν με λάθος λόγια. Για να τους παρηγορήσει ο Δεσπότης τους είπε ότι δεν πειράζει, αρκεί από εδώ και στο εξής να λένε  «ελέησον με».

Την άλλη μέρα μπήκε στη βάρκα ο Δεσπότης για να φύγει. Είχε απομακρυνθεί αρκετά η βάρκα από τη στεριά όταν είδε τους δύο μοναχούς να τρέχουν πάνω στα κύματα χωρίς να βουλιάζουν, όπως ο Χριστός στο θαύμα. Τρέχοντας οι δύο μοναχοί πάνω στα κύματα, φώναζαν «Σεβασμιώτατε, πως μας το είπατε; Ξεχάσαμε πως να το λέμε!»

«Όπως το λέγατε να το λέτε!» τους απάντησε ο Δεσπότης. Γιατί σκέφτηκε: «Αν μπορείτε και περπατάτε πάνω στα κύματα, εγώ θα σας πω να το πείτε καλύτερα»;

Θα ήθελα να ολοκληρώσω το άρθρο αυτό με έναν Λόγο του οσίου πατρός ημών Ιωσήφ του Ησυχαστού, του μεγάλου σύγχρονου δασκάλου της Νοεράς Προσευχής.

«Κρατάτε την ευχή! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με. Αυτή θα σας σώση. Το όνομα του Χριστού θα φωτίση τον νου σας, θα σας δυναμώση ψυχικά, θα σας βοηθήση στον πόλεμο εναντίον των δαιμόνων. Θα σας καλλιεργήση τις αρετές και θα σας γίνη τα πάντα».

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ «ΣΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑΣ» ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 18^η Ιανουαρίου 2016

 

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ «ΣΟΔΟΜΩΝ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΑΣ» ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

 

    Η πρόσφατη, (22.12.2015), ψήφιση του επαίσχυντου, υβριστικού και βλάσφημου νόμου περί του «Συμφώνου Συμβιώσεως ομοφύλων ζευγαριών» γέμισε για άλλη μια φορά με πικρία, λύπη, αλλά και κατά Θεόν οργή και αγανάκτηση τον πιστό λαό του Θεού. Ένα αντίθεο και αντίχριστο νομοθέτημα, που στρέφεται με πολλή ιταμότητα και θρασύτητα εναντίον του αιώνιου και ακατάλυτου νόμου του Θεού και του ευαγγελίου, έρχεται να γίνει με τον πιο επίσημο τρόπο νόμος του Κράτους με την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Κοινοβουλίου, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ορθόδοξης πατρίδας μας. Η εκτροπή, ο κιναιδισμός, που ακόμη και από τους αρχαίους έλληνες προγόνους μας εθεωρείτο ως ένα πάθος βδελυρό και σιχαμερό, αναγνωρίζεται από τους πολιτικούς μας εθνοπατέρες ως μια φυσιολογική «διαφορετικότητα». Η σεξουαλική αυτή επιλογή, που ανατρέπει εκ θεμελίων την οντολογία της ανθρωπίνης φύσεως, γίνεται πλέον έννομο αγαθό, που προστατεύεται από την Ελληνική Πολιτεία. Και αυτά ακόμη τα επικρατήσαντα δεδομένα της ιατρικής επιστήμης, τα οποία θεωρούν την ομοφυλοφιλία ως  ψυχιατρική διαταραχή, ως κοινωνιοπαθητική διαταραχή προσωπικότητας, διαγράφονται με μια μονοκονδυλιά και ρίπτονται στον κάλαθο των αχρήστων από τους έλληνες πολιτικούς μας με πρωτοβουλία την ελληνικής κυβέρνησης!

  Πραγματικά δεν βρίσκουμε λόγια να περιγράψουμε το μέγεθος του ατοπήματος, την βαρύτητα του ανοσιουργήματος, το βάθος των κακών στο οποίο φθάσαμε, ως κυβέρνηση, ως ελληνικό κοινοβούλιο, ως διοικούσα Εκκλησία, ως κοινωνία. Θα έπρεπε όλοι μας να θρηνήσουμε όπως κάποτε ο προφήτης Ιερεμίας θρηνούσε για την αποστασία των συμπατριωτών του Εβραίων, γι’ αυτό το πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία της Πατρίδα μας, ένα γεγονός που δεν έχει προηγούμενο. Είναι όντως αξιοδάκρυτο το κατάντημά μας, για το οποίο όμως φταίμε όλοι μας, άρχοντες, κλήρος και λαός. Πικραίνεται κανείς όταν αναλογίζεται ότι η πατρίδα αυτή, που δέχθηκε και εγκολπώθηκε το μήνυμα του ευαγγελίου περισσότερο από κάθε άλλο λαό της γης, που δάνεισε την γλώσσα της για να γραφούν στη γλώσσα αυτή για πρώτη φορά τα θεόπνευστα κείμενα της Καινής Διαθήκης, που κάποτε έστησε παρθενώνες, που δίδαξε στους λαούς την φιλοσοφία και την δημοκρατία, που γέννησε Θερμοπύλες και Μαραθώνες, ήρωες και μάρτυρες της πίστεως και της πατρίδος, που έγραψε αθάνατες σελίδες δόξης, τώρα πλέον έφθασε στο έσχατο κατάντημα να μεταβάλλεται σε Σόδομα και Γόμορρα! Ω της διαστροφής! Είναι θαύμα πως δεν έπεσε ακόμη φωτιά να μας κάψει, όπως κάποτε στα Σόδομα και τα Γόμορρα. Πόσο θα μας ανέχεται όμως ακόμη η μακροθυμία του Θεού;

   Στην άθλια κατάσταση που φθάσαμε, ταιριάζουν απόλυτα οι λόγοι του αείμνηστου Στρατηγού Μακρυγιάννη στα «Απομνημονεύματά» του: «Πατρίδα, πατρίδα ήσουνε άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός, μόνος ο αληθινός αυτός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!». Καθώς πάλι έβλεπε με πόνο ψυχής τους έλληνες της εποχής του, άρχοντες και λαό, να ναυαγούν περί την πίστιν, να πνίγονται στα θολερά νερά των παθών των και της φιληδονίας των, να έχουν απογυμνωθεί από τον φωτεινό χιτώνα της Ορθοδοξίας, να βαδίζουν χωρίς πυξίδα και χωρίς Θεό, έλεγε: «Αν ηξέραμεν ότι θα είχαμεν τέτοιαν λευτερίαν, θα περικαλούσαμεν τον Θεόν να μας αφήση κάτω από τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια να μάθουμε τι θα πη θρησκεία, ηθική, δικαιοσύνη και τιμιότη…».

  Και άλλοτε μας δόθηκε η ευκαιρία να γράψουμε για το σιχαμερό αυτό πάθος, καθώς με πόνο ψυχής παρακολουθούσαμε τις διοργανώσεις Gay Pride, τα φεστιβάλ και τις παρελάσεις ομοφυλοφίλων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Φωνάζαμε, παρακαλούσαμε τους υπευθύνους να κινητοποιηθούν και να λάβουν τα αναγκαία μέτρα, κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου για να προλάβουμε τα χειρότερα. Πλην ματαίως! Η φωνή μας, όπως και οι φωνές ορισμένων ακόμη αρχιερέων, κληρικών και λαϊκών, που αποτελούν φωτεινές επαινετές εξαιρέσεις, ήταν «φωνή βοώντος εν της ερήμω». Και να τώρα ήρθαν τα χειρότερα! Και ποιος ξέρει τι θα δούμε ακόμη στο μέλλον, διότι το κατρακύλισμα της χώρας μας δεν έχει τελειωμό.  

 Έγραφε τότε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ σε επιστολή του προς τον τότε πρωθυπουργό της χώρας κ. Αντώνη Σαμαρά, με αφορμή το υπό ψήφιση αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, (άλλο επαίσχυντο νομικό έκτρωμα αυτό!), τα εξής: «Διαμαρτυρόμεθα διότι αναλάβατε Εσείς μετά του φίλου κ. Ευάγγελου Βενιζέλου και ρόλο ‘Δημιουργού’ αφού με το υπό κρίση Σχέδιο Νόμου καθιερώνεται στην έννομη τάξη της Ορθοδόξου Χριστιανικής Ελλάδος από την δική Σας Κυβέρνηση και έτερος γενετήσιος-σεξουαλικός προσανατολισμός και ετέρα ταυτότητα φύλου εκτός του ανδρός και της γυναικός και ανακηρύσσεται η ψυχοπαθολογική εκτροπή και η αντιαισθητική μίμηση του ετέρου φύλου ως προστατευόμενο έννομο αγαθό από την Ελληνική έννομη τάξη. Βεβαίως γνωρίζετε καλώς ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα για την εν συνεχεία προώθηση του Συμφώνου συμβίωσης των λεγομένων ‘ομοφύλων ζευγαριών’». Αλλά και τώρα που επρόκειτο να ψηφισθεί ο εν λόγω νόμος-έκτρωμα «άστραψε και βρόντησε» για μια ακόμη φορά ο ομολογιακός λόγος του. Στην τηλεοπτική εκπομπή «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη στον τηλεοπτικό σταθμό Mega ομίλησε με παρρησία και θάρρος, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Με το στόμα του ομίλησε η Εκκλησία, η στρατευομένη και η θριαμβεύουσα, ομίλησε η διαχρονική συνείδηση της Εκκλησίας, ομίλησε ο Χριστός! Και όπως πολύ ωραία παρατήρησε ο ομότιμος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης: «εκεί ήταν η Εκκλησία, και όχι στο Συνοδικό Μέγαρο ούτε στην Αρχιεπισκοπή». Σάστισαν οι αντίπαλοί του, τους κόπηκε η φωνή, δεν ήξεραν τι να απαντήσουν, μασούσαν τα λόγια τους. Και αυτός ακόμη ο συντονιστής κ. Πρετεντέρης βρέθηκε σε αδιέξοδο. Αλλά και τότε, όπως και τώρα οι πάντες τον εχλεύασαν, όλα τα πληρωμένα κανάλια, όλοι σχεδόν οι δημοσιογράφοι, οι κονδυλοφόροι της ντροπής, έστρεψαν τα πυρά τους εναντίον του. Τον διέσυραν, τον παρουσίασαν ως φονταμενταλιστή, ακραίο και φανατικό. Και τι δεν είπαν, αυτοί οι ταλαίπωροι και αξιολύπητοι. Έριξαν τόνους λάσπη κατά πάνω του, για να παύσει να ακούγεται η φωνή του, η φωνή του ευαγγελίου, η φωνή της αλήθειας!

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, ούτε και η τελευταία. Καθένας που τολμάει να στηλιτεύσει την πλάνη και το σκότος,  προκαλεί, εξοργίζει, ερεθίζει, (όπως ακριβώς ερεθίζει το βλαμμένο μάτι η ακτίνα του ήλιου), εκείνους που αγαπούν το σκότος, που δεν θέλουν να έρθουν στο φως της αλήθειας, που δεν θέλουν να αλλάξουν ζωή, να μετανοήσουν. Αυτό είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που πάντοτε θα επαναλαμβάνεται, όπως επιβεβαιώνει άλλωστε και ο λόγος της Γραφής: «αύτη δε εστιν η κρίσις, ότι το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος η το φως· ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα» (Ιω.3,19). Επειδή αδυνατούν να ανατρέψουν τον θεόπνευστο λόγο της Εκκλησίας μας, αδυνατούν να συγκαλύψουν την αλήθεια με το ψεύδος, καταφεύγουν σε ύβρεις, αφρίζουν, κραυγάζουν, ωρύονται. Επιτίθενται, λοιδωρούν, χλευάζουν όσους διαφωνούν με τις ιδεοληψίες τους, όσους τολμούν και επιμένουν να ξεσκεπάζουν και να στηλιτεύουν την αισχρότητα, τις παρά φύσιν ορμές, τις σεξουαλικές διαστροφές, τον σοδομισμό. Έτσι επαληθεύεται ο λόγος της Γραφής που παρομοιάζει τα αξιοθρήνητα αυτά πτώματα της αμαρτίας και του διαβόλου ως «κύματα άγρια θαλάσσης επαφρίζοντα τας εαυτών αισχύνας» (Ιουδ.13), η ως«δένδρα φθινοπωρινά, άκαρπα, δις αποθανόντα, εκριζωθέντα» (Ιουδ.12).

   Δεν έχει, πιστεύουμε κανένα νόημα, να παραθέσουμε και πάλι την διδασκαλία της Εκκλησίας μας σχετικά με το πάθος αυτό, διότι το έχουμε πράξει σε παλαιότερα δημοσιεύματά μας. Υπάρχει εξ’ άλλου μια πληθώρα παρομοίων δημοσιευμάτων, παλαιοτέρων και νεωτέρων, από καταξιωμένους  κληρικούς και λαϊκούς, στα οποία παραπέμπουμε τον αναγνώστη. Ούτε έχει κανένα νόημα να παρουσιάσουμε την ιατρική και την κοινωνιολογική πλευρά του θέματος, διότι και αυτό το έχουμε πράξει σε παλαιότερο δημοσίευμά μας. Υπάρχει εξ’ άλλου μια πληθώρα δημοσιευμάτων, παλαιοτέρων και νεωτέρων, από καταξιωμένους κληρικούς και λαϊκούς, στα οποία παραπέμπουμε τον αναγνώστη.

     Με πολύ πόνο και οδύνη ψυχής θεωρήσαμε χρέος μας να σύρουμε τις παραπάνω γραμμές. Ο πόνος μας δεν έγκειται κυρίως στο γεγονός της μανίας των εκκλησιομάχων κατά της Εκκλησίας μας. Αυτός είναι δεδομένος και πάντοτε θα υπάρχει, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας «ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν· ει τον λόγον μου ετήρησαν, και τον υμέτερον τηρήσουσιν» (Ιω.15,20). Ο πόνος μας έγκειται στο γεγονός ότι η πλειονότης μας, παρακολουθεί άφωνη και ουσιαστικά αδιάφορη τα γεγονότα, λες και έχουν παραλύσει τα ηθικά και πνευματικά αντανακλαστικά μας. Ενώ βλέπουμε να ψηφίζονται αντιχριστιανικοί νόμοι, ο ένας μετά τον άλλον, με αποκορύφωμα το «Σύμφωνο Συμβιώσεως ομοφυλοφίλων», σφυρίζουμε αδιάφορα σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Παραμένουμε αδρανείς, ενώ θα έπρεπε να απαιτήσουμε την άμεση σύγκληση της Ιεραρχίας, προκειμένου να εξετάσει συνοδικά το φλέγον αυτό θέμα και στη συνέχεια να λάβει τις αναγκαίες συνοδικές αποφάσεις, να  προχωρήσει σε δυναμικές κινητοποιήσεις και συλλαλητήρια, να καταγνώσει συνοδικά το ηθικό έγκλημα, αναθεματίζουσα αυτό, αλλά και σε κάθε άλλο επιβαλλόμενο ποιμαντικό μέτρο.

   Φαίνεται ότι ζούμε σε χρόνους αποκαλυπτικούς και εσχατολογικούς. Εάν δεν συνέλθουμε από το λήθαργο της αναισθησίας και της πωρώσεως στο οποίο βρισκόμαστε, θα ξεσπάσει αναπόφευκτα η οργή του Θεού «επί τους υιούς της απειθείας» (Κολ.3,5). Τα πάθη αυτά που διασαλπίζονται στις μέρες μας, επισύρουν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο τη οργή του Θεού. Η φωτιά του πολέμου στη Συρία, αντί να υποχωρήσει όλο και περισσότερο γιγαντώνεται. Πολλοί ομιλούν, και δικαιολογημένα, ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου πολέμου, την σφοδρότητα του οποίου ούτε καν μπορούμε να συλλάβουμε με την φαντασία μας. Όλα δείχνουν ότι έρχονται «ημέραι εκδικήσεως του πληρωθήναι πάντα τα γεγραμμένα» (Λουκ.21,22). Και τότε αλλοίμονο σ’ αυτούς που τώρα γελούν και χλευάζουν και καταπατούν με θρασύτητα τον νόμο του Θεού! Θα κλαίνε και θα οδύρονται απαρηγόρητα χωρίς να μπορεί κανείς να τους λυτρώσει από τα επερχόμενα κακά…

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 

 

 

 

 

 

ΤΟ «ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΑ «ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ» ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΩΝ!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 11^η Ιανουαρίου 2016

 

ΤΟ «ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΑ «ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ» ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΩΝ!

 

(Μια σύντομη αναφορά για τη θέση της γυναίκας στην προχριστιανική εποχή, στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ)

 

Έχουμε γράψει επανειλημμένα για την πλήρη χρεωκοπία του Αθεϊσμού και του Διαλεκτικού Υλισμού, ο οποίος θέλει να παρουσιάζεται με το προσωπείο του ρεαλισμού και της επιστημονικής εγκυρότητας. Πρόκειται για μια χρεωκοπία η οποία έγινε ιδιαίτερα αισθητή μετά την κατάρρευση των μαρξιστικών καθεστώτων των χωρών της ανατολικής Ευρώπης στα τέλη του 20^ου αιώνος, του απαταιώνος. Η μονολιθικότητα, ο δογματισμός του, η επιμονή για την επικράτηση των ιδεοληψιών του και προπάντων η μανία με την οποία επιτίθεται κατά της χριστιανικής πίστης, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Όλα μπορεί να τα ανεχθεί, να τα «ερμηνεύσει», σύμφωνα με τα δόγματά του, ακόμα και να συνταχθεί με τις πλέον απίθανες θρησκευτικές πίστεις, (όπως λ.χ. το εξωφρενικό σύγχρονο φαινόμενο, να συντάσσεται ο Αθεϊσμός με τον Νεοπαγανισμό), εκτός από την πίστη στον αληθινό Θεό! Συνήθης τακτική του, να επικαλείται κάποια χωρία της αγίας Γραφής, τα οποία φαίνονται με μια πρώτη ματιά στην εποχή μας σκανδαλώδη και αναχρονιστικά, να τα απομονώνει από την ιστορική τους συνάφεια και να τα παρερμηνεύει, με σκοπό  να χλευάσει και να κλονίσει την πίστη των αφελών. Μια άλλη δόλια μεθόδευσή του είναι επίσης να προβάλλει κάποιες επιφανειακές ομοιότητες της Ορθοδοξίας με τις θρησκείες του κόσμου, προκειμένου να καταλήξει σε κάποια αυθαίρετα συμπεράσματα, ότι δήθεν όλες οι θρησκείες, (μαζί και η Ορθοδοξία), περίπου, διδάσκουν τα ίδια πράγματα, τα οποία ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει να απορρίψει και να περιφρονήσει, διότι αυτά ανήκουν σ’ ένα σκοταδιστικό παρελθόν.

    Σε μια τέτοια προσπάθεια φαίνεται ότι επιδόθηκε ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος κ. Παντελής Μπουκάλας με πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», (13-12-2015), με τίτλο: «Η ΒΙΒΛΟΣ, ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ». Ο αρθρογράφος, προφανώς αθεϊστικών και αντιχριστιανικών πεποιθήσεων, πήρε αφορμή από μια κακόγουστη φάρσα, η οποία έγινε στην Ολλανδία, για να «ξεσπαθώσει» και να «ξεσκεπάσει» τον δήθεν μισογυνισμό του Χριστιανισμού, τον οποίο ταυτίζει με εκείνον του Ισλάμ! Σύμφωνα με τον αρθρογράφο: «Δύο Ολλανδοί κωμικοί, που ορισμένοι ίσως και να τους χαρακτήριζαν δαιμόνιους, σατανικούς ή διαβολικούς, για να αποδείξουν διά της σατιρικής τους εκπομπής “Dit is Normal” πόσο βαθιά, σχεδόν γονιδιακά προκατειλημμένοι είναι οι Ολλανδοί απέναντι στο Ισλάμ, έκαναν κάτι απλό: Έντυσαν μια Βίβλο με το εξώφυλλο του Κορανίου, βγήκαν στους δρόμους και σταματώντας τυχαίους περαστικούς, τους διάβαζαν χωρία από την Καινή Διαθήκη (από την προς Τιμόθεον επιστολή του Παύλου συγκεκριμένα) και από την Παλαιά (από το Δευτερονόμιον και το Λευιτικόν). Τρόμαζαν οι περισσότεροι ακούγοντάς τα και αυτόματα, αλλά και με σιγουριά, έλεγαν ότι τίποτε καλύτερο δεν μπορεί να περιμένει κανείς από το Κοράνι. Γιατί ήταν απολύτως βέβαιοι ότι τα χωρία:(“Δεν θα επιτρέψω σε μια γυναίκα να διδάξει”, λ.χ., ή “Αν δύο άντρες κοιμούνται μεταξύ τους θα πρέπει να θανατωθούν”) προέρχονταν από το βιβλίο που λατρεύουν σαν θεόπνευστο οι μουσουλμάνοι. Και όταν οι κωμικοί, που κάθε άλλο παρά πλάκα έκαναν καθώς φαίνεται, ενημέρωναν τους διαβάτες πως όσα τους διάβασαν δεν ήταν κομμάτια τού “αυτονόητα” και “αυταπόδεικτα” επιθετικού και πολεμόχαρου Κορανίου αλλά της “αυτονόητα” και “αυταπόδεικτα” ειρηνικής και φιλάνθρωπης Βίβλου, έπεφταν από τα σύννεφα, δεδομένου ότι το φαινόμενο της απ’ ουρανόθεν πτώσεως εξ εκπλήξεως (το ‘απ’ ουρανόθεν’ το δανείζομαι από τον Όμηρο) δεν παρατηρείται μονάχα στα δικά μας μέρη».

  Ο υπότιτλος του άρθρου: «Η γυναίκα στη σύναξη πρέπει να ακούει και να μαθαίνει σιωπηλή και σε υποταγή. Δεν επιτρέπω σε γυναίκα να διδάσκει στην εκκλησία ούτε να κάνει τον αφέντη στον άντρα, αλλά να μένει σιωπηλή», που είναι μια περικοπή, (σε μετάφραση), από την Α΄ προς Τιμόθεον επιστολή, (2,11-12), του αποστόλου Παύλου, μας δίδει την κεντρική προσπάθεια του αρθρογράφου να αποδείξει ότι ο Χριστιανισμός καταργεί την ισοτιμία ανδρός και γυναικός και τοποθετεί την γυναίκα απέναντι στον άνδρα σε θέση δουλικής υποταγής.

 Παίρνοντας αφορμή από τα παραπάνω θα παραθέσουμε στους αγαπητούς αναγνώστες πολύ συνοπτικά και σε γενικές γραμμές, ποια ήταν η θέση της γυναίκας στην προχριστιανική εποχή, σε ποιο ύψος περιωπής την ανύψωσε ο Χριστός με την διδασκαλία του και εν κατακλείδι ποια είναι η θέση της μέχρι σήμερα στο Ισλάμ με βάση το Κοράνιο. 

 

Η θέση της γυναίκας στην προχριστιανική εποχή

 

  Σχετικά με το θέμα αυτό παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από ένα σημαντικό σύγγραμμα, («Η Εκκλησία των Μαρτύρων», εκδ. «Η Ζωή», Αθήναι 1960, σελ.115-116), που αποδίδει άριστα τη θέση της γυναίκας στον προχριστιανικό κόσμο: «Η γυναίκα την εποχήν που ενεφανίσθη ο Χριστιανισμός ήτο το θύμα από κοινωνικής και ηθικής απόψεως. Υπανδρεύετο νέα διά να μεταπέση από την απόλυτον κυριαρχίαν του πατέρα, (patria potestis), εις την αυθεντίαν του συζύγου. Ελάχιστα δικαιώματα της έδιδε το ρωμαϊκόν δίκαιον. Εις την ουσίαν ήτο σκλάβα του ανδρός. Κατά τα χρόνια της εμφανίσεως του Χριστιανισμού είχεν αρχίσει εις την ρωμαϊκήν κοινωνίαν κάποια χειραφέτησις της γυναικός. Τι το όφελος όμως, η χειραφέτησις αυτή ήταν συνδυασμένη με τους χαλαρούς ηθικούς νόμους. Έτσι η γυναίκα μετέπιπτεν από της Σκύλλας εις την Χάρυβδιν. Έπαυεν ίσως εις ένα βαθμόν να είναι δούλη ενός κακού κοινωνικού συστήματος, έμμενεν όμως σκλάβα του αχαλίνωτου πάθους του ανδρός. Και εάν αυτή ήταν η θέσις της ελευθέρας, της συζύγου, αναλογίζεται κανείς εις ποίον βάθος καταπτώσεως και κακομεταχειρίσεως ευρίσκοντο αι χιλιάδες εκείναι των δυστυχισμένων πλασμάτων που ήσαν δούλαι. Εάν εις τον άρρενα δούλον ήταν φρικτή και κάτω από το κτήνος η θέσις του, πόσον χειροτέρα θα ήταν τη δούλης γυναικός; Εάν εις τον γυναικωνίτην της οικογένειας ήταν σκλάβα η σύζυγος, εις πόσον μεγαλυτέραν και ποικιλωτέραν βαναυσότητα θα υπέκειτο το αγορασμένο εκείνο ον, που ονομάζετο ‘πράγμα’…»; Οι αρχαίοι φιλόσοφοι, οι διδάσκαλοι και καθοδηγητές των αρχαίων, με προεξάρχοντα τον κορυφαίο Αριστοτέλη, είχαν αποφανθεί και θεσμοθετήσει την ασύγκριτη κατωτερότητα της γυναικείας φύσεως, σε σχέση με τη φύση του ανδρός: «έτι δε το άρρεν προς το θήλυ φύσει το μεν κρείττον το δε χείρρον. Τον μεν άρχον το δε αρχόμενον» (Αριστοτέλους, Πολιτικά, Α΄,1254b,12-14)!  Ο Ησίοδος έγραψε πως η γυναίκα είναι «γόνος ολέθριος» (Θεογ. στ. 590). Ο Θαλής ευχαριστούσε την Τύχη, που δεν γεννήθηκε γυναίκα (Διογ. Λαερτ.Ι.33). Ο Δημόκριτος υποστήριζε πως «η πιο μεγάλη προσβολή για τον άντρα είναι να κυβερνάται από γυναίκα» (Απ. 111) και πως «είναι φρικτό να μιλάει η γυναίκα» (Απ.110). Ο Δημοσθένης έβλεπε μόνο χρηστική αξία στις γυναίκες: «διαθέτουμε πόρνες για την απόλαυσή μας, παλλακίδες για να μας παρέχουν καθημερινή φροντίδα και συζύγους για να μας παρέχουν νόμιμα τέκνα και για να αποτελούν τους πιστούς φύλακες του οίκου μας» (Δημοσθένης, «Κατά Νέαιρας», 122)! Αν αυτά πρέσβευαν για τη γυναίκα οι μορφωμένοι φιλόσοφοι, ας σκεφτούμε πως συμπεριφέρονταν οι αμαθείς μάζες των αντρικών πληθυσμών στις τραγικές αυτές υπάρξεις!

 

Η θέση της γυναίκας στην Καινή Διαθήκη

 

   Από την θέση της εσχάτης αυτής καταπτώσεως, παρέλαβε την γυναίκα ο Χριστός και την ανύψωσε στη θέση που της αρμόζει στην νέα εποχή της Καινής Διαθήκης. Τα καινοδιαθηκικά κείμενα μας δίδουν την εικόνα της καταξιωμένης γυναικός, ως εικόνος του Θεού, σε σχέση ισοτιμίας με τον άνδρα. Η καταξίωση της γυναίκας στο πρόσωπο της Θεοτόκου, η οποία αναδείχθηκε η «τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», ως μητέρα του Κυρίου μας, φθάνει σε τέτοιο ύψος, ώστε να ξεπερνά ακόμη και την φύση, όχι μόνον του ανδρός, αλλά και των αγγέλων. Στα πλαίσια της επί του όρους ομιλίας του Κυρίου γίνεται λόγος για την γυναίκα στην συνάφεια του λόγου περί διαζυγίου, (Ματθ.5,31-32 και 19,2-12). Ο Χριστός με την νέα του νομοθεσία έρχεται να προστατεύσει την αξιοπρέπεια της γυναίκας από την αυθαιρεσία του ανδρός, ανυψώνοντας έτσι την κοινωνική της θέση. Αργότερα ο απόστολος Παύλος θα κάνει ένα βήμα πιο πέρα με όσα γράφει για τον χριστιανικό γάμο στην Α΄ Κορ.7,1-16, όπου ομιλώντας για τις συζυγικές σχέσεις, τοποθετεί την εξουσία του ανδρός στο γυναικείο σώμα και την εξουσία της γυναικός στο ανδρικό σώμα, σε σχέση ισοτιμίας. Και επί πλέον αναγνωρίζει και στην γυναίκα το δικαίωμα και την πρωτοβουλία για το διαζύγιο.

  Μια άλλη απόδειξη του νέου ριζικού τρόπου αξιολογήσεως του γυναικείου φύλου από την πλευρά του Κυρίου αποτελεί το ζήτημα των γυναικών μαθητριών Του. Από την αρχή της δημοσίας Του δράσεως δημιουργεί παράλληλα με τον κύκλο των δώδεκα κύκλο μαθητριών, ανάμεσα στις οποίες εξέχουσα θέση κατείχε η Θεοτόκος. Σύνολο μαθητριών γυναικών κοντά σ’ έναν άνδρα, σ’ έναν ραβίνο, ήταν ένα εκπληκτικό γεγονός, κάτι το αδιανόητο για τους ανθρώπους της Παλαιστίνης της εποχής εκείνης και γενικά του αρχαίου κόσμου. Επίσης διαπιστώνουμε ότι ο Χριστός ερχόταν πολύ συχνά σε επαφή με γυναίκες περιθωριακές, ή διαβόητες πόρνες, όπως η Σαμαρείτιδα, η αιμορροούσα, η πόρνη που άλειψε τα πόδια του με μύρο, κ.α. Στην περίπτωση της Σαμαρείτιδος αποτελεί ένδειξη ιδιαιτέρας τιμής προς το γυναικείο φύλο το γεγονός ότι, όχι απλώς ανοίγει θεολογικό διάλογο με μια απλοϊκή γυναίκα, αλλά και της αποκαλύπτει την μεσσιανική του ιδιότητα. Επίσης η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου κάθεται στα πόδια του και ακούει τον λόγο του. Λίγο αργότερα στην ανάσταση του Λαζάρου θα αποκαλύψει στην Μάρθα μεγάλες θεολογικές αλήθειες, (βλ. Ιω.11,25-26). Επίσης οι μυροφόρες γυναίκες αξιώνονται να γίνουν οι πρώτοι αυτόπτες μάρτυρες και οι πρώτοι κήρυκες της αναστάσεως. Ο Κύριος θέλοντας να ανταμείψει τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση των γυναικών αυτών, εμφανίζεται πρώτα σ’ αυτές και όχι στους δώδεκα. Αργότερα, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Παύλου και η Εκκλησιαστική Παράδοση, οι γυναίκες θα παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην διάδοση και εξάπλωση του ευαγγελίου σαν συνεργάτες και συνοδοί των αποστόλων. Όπως γνωρίζουμε από την Παράδοση, η αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις, η αγία Θέκλα, η αγία Παρασκευή κ.α. ασκήσανε ιεραποστολικό έργο. Στις επιστολές του Παύλου αναφέρονται ακόμη αρκετά ονόματα γυναικών, που ήταν συνεργάτιδές του, όπως η Φοίβη, η Πρίσκιλλα, η Μαριάμ, η Ιουνία, η Τρύφαινα, η Τρυφώσα κ.α.

    Από τις επιστολές του Παύλου οι περικοπές Α΄ Κορ.11,2-16, Εφ.5,22-24, Α΄ Τιμ.2,11-12, και Γαλ.3,26-28 μπορούν να μας δώσουν μια εικόνα σχετικά με τη θεολογία του για την γυναίκα και πιο συγκεκριμένα, πως ο Παύλος βλέπει την γυναίκα, στην οντολογική της σχέση με τον άνδρα, όπως και την θέση της μέσα στο χώρο της λατρείας και της οικογενείας. Ειδικότερα, η περικοπή Α΄ Τιμ.2,11-12, (την οποία μνημονεύει και ο αρθρογράφος),αναφέρεται στο θέμα της υπακοής της γυναικός στον άνδρα, αλλά και στη θέση της μέσα στο χώρο της λατρείας, στα οποία (θέματα), αναφέρονται επίσης και οι περικοπές Α΄ Κορ.11,2-16, και Εφ.5,22-24. Επομένως θα πρέπει να ερμηνεύσουμε την εν λόγω περικοπή με βάση τις δύο άλλες, (Α΄ Κορινθίους και Εφεσίους). Ο Παύλος παίρνοντας αφορμή από κάποιες ενθουσιαστικές τάσεις των γυναικών, που είχαν εκδηλωθεί με ανδρική συμπεριφορά στον χώρο της λατρείας στην Κόρινθο, έρχεται να καθορίσει την ιεραρχική θέση των δύο φύλων, την συμπεριφορά και την εξωτερική τους εμφάνιση. Έτσι κατά τον Παύλο ο άνδρας είναι η «κεφαλή» της γυναικός, (Α΄ Κορ.11,3), ως αρχή της δημιουργίας της, αφού από τη πλευρά του Αδάμ επλάσθη η Εύα. Όπως δε ο Πατήρ, αν και είναι αϊδίως ο Γεννήτωρ του Υιού, όμως ως ομοούσιος προς τον Υιόν, είναι ίσος και ομότιμος προς αυτόν, έτσι και ο άνδρας, αν και είναι «κεφαλή» της γυναικός ως αρχή της δημιουργίας της, ωστόσο ως ομοούσιος προς την γυναίκα είναι ίσος και ομότιμος προς αυτήν. Επίσης στην περικοπή Εφ.5,22-24 η γυναίκα καλείται να υποταχθεί στον άνδρα κατά το πρότυπο της υπακοής της Εκκλησίας στον Χριστό. Επειδή δε η υπακοή αυτή δεν έχει δουλικό, αλλά χαρισματικό χαρακτήρα, γίνεται δηλαδή ελεύθερα και από αγάπη προς τον Χριστό, αντίστοιχα και η υπακοή της γυναίκας προς τον άνδρα δεν πρέπει να έχει δουλικό χαρακτήρα, αλλά να γίνεται ελεύθερα και από αγάπη προς αυτόν και τον Χριστόν. Όταν ο Παύλος δίδει το προβάδισμα στον άνδρα και ζητά την υπακοή από την γυναίκα, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει δικαίωμα ο άνδρας να ασκεί καταπιεστική εξουσία και βία προς την γυναίκα, διότι αυτά είναι έργα που χαρακτηρίζουν τον παλαιόν άνθρωπο της αμαρτίας και δεν έχουν καμιά σχέση με την καινή κτίση της νέας εν Χριστώ ζωής. Το πρωτείο του ανδρός δεν είναι πρωτείο εξουσίας, αλλά πρωτείο κενώσεως, διακονίας και θυσίας, που αποτελούν έκφραση της αγάπης του προς αυτήν. Και αυτό ακριβώς το αγαπητικό περιεχόμενο του πρωτείου θέλει να δηλώσει ο Παύλος όταν προσθέτει παρά κάτω στον στίχο 25: «οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησία». Όπως τώρα ο Παύλος θεμελιώνει πάνω σε χριστολογική βάση τις σχέσεις ανδρός και γυναικός, κατά παρόμοιο τρόπο, δηλαδή χριστολογικά, θεμελιώνει την ιεραρχική θέση ανδρών και γυναικών μέσα στη λατρεία. Επομένως όταν παραγγέλει στην γυναίκα να σιωπά κατά την ώρα της λατρείας, δεν το κάνει για να καταστείλει το προφητικό χάρισμα της γυναικός, (βλ. Α΄ Κορ.11,5), διότι τότε θα ερχόταν σε αντίφαση με τον εαυτό του, αλλά για να καταστείλει την αταξία και ακαταστασία της λατρευτικής σύναξης που προερχόταν από την φλυαρία κάποιων γυναικών.

   Τέλος η περικοπή Γαλ.3,26-28 «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού»,  αποτελεί την κλασική βαπτισματική διακήρυξη του Παύλου για την εν Χριστώ υιοθεσία, την ισότητα και την οντολογική ενότητα όλων των ανθρώπων, πέρα από κάθε διάκριση κοινωνική, φυλετική, ή των δύο φύλων. Στη νέα αυτή κατάσταση της ελευθερίας και της υιοθεσίας δεν ισχύει ούτε η περιτομή, ούτε η ακροβυστία. Η σωτηρία που προσέφερε ο Χριστός έχει οικουμενικές διαστάσεις. Διασπά τους κοινωνικούς και φυλετικούς φραγμούς και μας ενώνει όλους, Ιουδαίους και Εθνικούς, ελευθέρους και δούλους, άνδρες και γυναίκες στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία κατά τρόπο ισότιμο. Ωστόσο με την υπέρβαση της διακρίσεως των δύο φύλων δεν σημαίνει ότι καταργεί τις φυσικές διαφορές, (βιολογικές και ψυχικές), των φύλων, που δόθηκαν από τον Θεό κατά την δημιουργία του ανδρός και της γυναικός. Με βάση δε αυτές τις διαφορές καλείται το κάθε φύλο να εκπληρώσει την ιδιαίτερη λειτουργική του αποστολή μέσα στο χώρο της οικογενείας και της κοινωνίας.

 

 

Η θέση της γυναίκας στο Ισλάμ

 

Ενώ τα καινοδιαθηκικά κείμενα μας δίδουν την εικόνα της πλήρως καταξιωμένης γυναικός, ως εικόνος του Θεού σε σχέση ισοτιμίας με τον άνδρα, διαμετρικά αντίθετη είναι η εικόνα που μας δίδει για την γυναίκα το Κοράνιο, όπου τονίζεται ξεκάθαρα και απερίφραστα η υπεροχή του ανδρός έναντι αυτής: «Οι άνδρες», λέγει ο Μωάμεθ, «είναι οι προστάτες και οι κύριοι των γυναικών, γιατί ο Αλλάχ, έχει χαρίσει ανώτερο βαθμό στους άνδρες από τις γυναίκες, και επειδή ξοδεύουν από τις περιουσίες τους» (Στάδιο 4, οι Γυναίκες, εδάφ. 34). Η γυναίκα δηλαδή δεν έχει κανένα δικαίωμα, καμιά αξία, δεν διαφέρει καθόλου από ένα κτήμα και είναι απόλυτα εξαρτημένη από τον άνδρα της, ο οποίος την εξουσιάζει. Πολύ εντυπωσιακή επίσης είναι η αντίθεση της διδασκαλίας της Εκκλησίας στο θέμα του γάμου σε σχέση με την αντίστοιχη στο Ισλάμ. Στο μεγάλο αυτό κοινωνικό θέμα το Ισλάμ καθιερώνει την πολυγαμία του ανδρός, ακολουθώντας το παράδειγμα του ιδρυτού του Μωάμεθ, ο οποίος σύμφωνα με την βιογραφία τουενυμφεύθη εννέα γυναίκες, (κατ’ άλλους δεκαπέντε), μία εκ των οποίων, η Αϊσά, ήταν ηλικίας μόλις εννέα ετών! Σύμφωνα με το Κοράνιο: «Κι’ αν φοβάσθε να αδικήσετε τις ορφανές, (σε περίπτωση γάμου), τα ορφανά, τότε να παντρεύεστε άλλες δύο, ή τρείς, ή τέσσερις γυναίκες της εκλογής σας. Κι’ αν όμως φοβάσθε ακόμη μήπως τις αδικήσετε, τότε να παντρεύεστε μόνο μία, ή όποιες έχετε αιχμάλωτες» (Στάδιο 4, οι Γυναίκες, εδάφ. 3). Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός σχολιάζοντας τον πολυγυνισμό του Μωάμεθ, αναφέρει: «Ούτος ο Μαμέδ, (Μωάμεθ), πολλάς ληρωδίας, (μωρολογίες), συντάξας εκάστη τούτων προσηγορίαν επέθηκεν. Οίον, (όπως για παράδειγμα), η γραφή της γυναικός και εν αυτή τέσσαρας γυναίκας προφανώς λαμβάνων νομοθετεί και παλλακάς, εάν δύνηται χιλίας, όσας η χείρ αυτού κατάσχη υποκειμένας εκ των τεσσάρων γυναικών, (οι οποίες θα υπακούουν στις τέσσαρες γυναίκες)» (PG.94,769D). Παρά κάτω αναφερόμενος στο θέμα των σεξουαλικών σχέσεων στο χώρο της οικογένειας, αποκαλύπτει την εσχάτη κατάπτωσή της και από ντροπή συστέλλεται να απαριθμήσει τα όσα ακατονόμαστα γράφονται στο Κοράνιο: «Στην ίδια Γραφή [δηλαδή στο Κοράνιο] ο Μωάμεθ παραγγέλει τα ακόλουθα: ‘Δούλεψε τη γη που ο Θεός σου έδωκε και φρόντησέ την, κάνε δε αυτό και με αυτό τον τρόπο, για να μην αναφέρω [εξηγεί ο άγιος], όπως κάνει εκείνος, [ο Μωάμεθ], όλα τα αισχρά’» (PG. 94,769D).

 

    Από όσα παρά πάνω αναφέραμε καθίσταται, πιστεύουμε, αντιληπτή για κάθε αμερόληπτο και απροκατάληπτο ερευνητή της αλήθειας, η χαώδης, η αγεφύρωτη απόσταση που χωρίζει τον Χριστιανισμό από την προχριστιανική ειδωλολατρία, αλλά και το Ισλάμ, στο εν λόγω θέμα. Θλιβόμαστε ειλικρινά για την ατυχή προσπάθεια του αρθρογράφου να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, προκειμένου να αποδείξει, ότι ο Χριστιανισμός είναι δήθεν αναχρονιστικός και οπισθοδρομικός για τα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας. Δυστυχώς η δημοσιογραφία πρωτοπορεί σε αυτή την κατρακύλα, ως «σημείο των καιρών». Όμως ουδόλως φοβούμαστε, διότι η αλήθεια, όσο και να απωθείται, όσο και αν πολεμείται, δεν μπορεί να σβήσει και στο τέλος φανερώνεται και μαζί φανερώνει και τις επιδιώξεις όσων την κακοποιούν. Εν προκειμένω, ο κ. Παντελής Μπουκάλας, κάνοντας μια αγωνιώδη προσπάθεια να «ισλαμοποιήσει» τον Χριστιανισμό, βρίσκεται έκθετος στους αντικειμενικούς αναγνώστες του, διότι αποδεικνύεται ότι δεν γνωρίζει ούτε τι εστί Ισλάμ, ούτε τι εστί Ορθοδοξία! Λυπούμεθα ειλικρινά!   

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 7^ηΙανουαρίου 2016

 

Η ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ

 

   Δεν είναι λίγες οι φορές που έρχονται στο φως της δημοσιότητας οικονομικά σκάνδαλα του Βατικανού. Για μας ο παπισμός, αφότου αποσχίστηκε από την μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού, τον 11^ο αιώνα, έπαψε να είναι Εκκλησία και μετασχηματίσθηκε σε ένα εγκόσμιο πανίσχυρο κράτος. Οι βάρβαροι Φράγκοι, αφότου κατέλυσαν το δυτικό ρωμαϊκό κράτος και εν τέλει, κατέλαβαν το σεβάσμιο Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Δύσεως, το 1009, μετάλλαξαν την πνευματική διακονία της Εκκλησίας σε κοσμικό κράτος, ανασυσταίνοντας την παλιά, προχριστιανική παγανιστική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με κέντρο το καταληφθέν Πατριαρχείο της Δύσεως. Από τότε έπαψε ο Παπισμός να είναι θείο πνευματικό καθίδρυμα, αλλά εγκόσμιος οργανισμός, ο οποίος ασκεί την κοσμική και την θρησκευτική εξουσία στο πρόσωπο του απόλυτου ηγέτη, του πάπα! Είναι γνωστός άλλωστε ο μακροχρόνιος αγώνας των παπών για την εδραίωση της λεγόμενης «περί περιβολής» εξουσίας των, ώσπου τελικά υπέταξαν πάσα εξουσία στη Δύση και κατέστησαν κύριοι των κυρίων και βασιλιάδες των βασιλιάδων!

Το σύγχρονο παπικό κράτος, καρπός απίστευτης συναλλαγής, (Κονκορδάτο), με το φασιστικό κράτος του πρώην δικτάτορα Μπ. Μουσολίνι, το 1929, κατέχει όλα τα στοιχεία ενός καλά οργανωμένου κράτους, με ισόβιο ηγέτη τον πάπα, με πρωθυπουργό, με υπουργούς και στρατό, με διπλωματικό σώμα και διπλωματικές αποστολές, με οικονομικές υπηρεσίες, πολυεθνικού χαρακτήρα επιχειρήσεις και τράπεζες. Μέσω αυτών των «ιερών» Τραπεζών, ήρθαν στο φώς στης δημοσιότητας τεράστια σκάνδαλα τα τελευταία χρόνια.

Για ένα τέτοιο οικονομικό σκάνδαλο κάνει λόγο ένα πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας «ΚΕΦΑΛΑΙΟ» (12-12-2015), με τίτλο: «Αμερικανοί ελεγκτές στα άδυτα του Βατικανού», ως αναδημοσίευση του έγκυρου παγκόσμιου δημοσιογραφικού οργανισμού Bloomberg – Businessweek. Θεωρήσαμε χρέος μας να σχολιάσουμε το ενδιαφέρον δημοσίευμα, διότι αυτό επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την πάγια θέση μας ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία, ούτε μπορεί να είναι, σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησιολογία μας, αλλά ένας εγκόσμιος οργανισμός, με θρησκευτικό προσωπείο.

Αρχίζει το δημοσίευμα με την επισήμανση ότι «Δυόμισι και πλέον χρόνια μετά την ενθρόνιση του πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος έδειξε αποφασισμένος να πατάξει τη διαφθορά, το Βατικανό βρίσκει ακόμη οικονομικούς σκελετούς στις πολλές ντουλάπες του». Αναφέρεται σε δύο πρόσφατα βιβλία τα οποία ξεσκεπάζουν την παπική διαφθορά, σε οικονομικό επίπεδο. Αναφέρουν, συν τοις άλλοις πως, 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια «είχαν εντοπίσει οι ελεγκτές σε κρυμμένους λογαριασμούς και της χρησιμοποίησής των φτωχών για να καλυφτούν οι «τρύπες» στον προϋπολογισμό της εκκλησίας. Η Αγία έδρα παρουσίαζε έλλειμμα 25,6 εκατομμύρια ευρώ το 2014».

   Στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι ο κ. Φραγκίσκος παρήγγειλε να γίνει καταγραφή των περιουσιακών στοιχείων του Βατικανού, τα οποία κανένας δεν γνωρίζει πόσα και ποια είναι, σύμφωνα με δήλωση του Danny Casey,που είναι

δεξί χέρι του καρδιναλίου G.Pell. Μάλιστα ο τελευταίος δήλωσε πως «Δεν είναι δικά μας τα χρήματα. Μέτοχοι είναι τα 1,2 δισεκατομμύρια των πιστών και οι πολλοί που υπηρετούμε»! Για να «ριχτεί άπλετο φως» στα σκοτεινά άδυτα των «ιερών ταμείων», ο κ. Φραγκίσκος, ανάθεσε σε «μια εταιρεία συμβούλων κανονιστικής συμμόρφωσης από την Ουάσιγκτον, για να βοηθήσει στον εντοπισμό των ύποπτων συναλλαγών και των λογαριασμών που μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί για ξέπλυμα χρήματος και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες»! Σύμφωνα με τον Μαλτέζο οικονομολόγο J. Zahra, επικεφαλής της ελεγκτικής αυτής εταιρείας, οι ελεγκτές βρήκαν «διαφορές στην απογραφή, που υποδηλώνουν κλοπή, ή απάτη σε ορισμένα καταστήματα του Βατικανού, καθώς και αποδείξεις για ακμάζον εμπόριο μεταπώλησης αφορολόγητων τσιγάρων και βενζίνης, τα οποία προορίζονταν για αποκλειστική χρήση των κατοίκων και των εργαζομένων του Βατικανού».

   Είναι ολοφάνερο πως ο Πάπας Φραγκίσκος, ο οποίος επιχειρεί να παρουσιάσει τον σύγχρονο Παπισμό ως δήθεν «διαφορετικό» από αυτόν του παρελθόντος, πασχίζει να καθαρίσει  μια χρονίζουσα, εδώ και χίλια χρόνια «κόπρο του Αυγείου», από την «Αγία Έδρα». Δεν έχει, όμως, τη δύναμη να κάμει την «κάθαρση» μέσω του παπικού «ιερατείου», διότι αυτό βρίσκεται «βουτηγμένο» στη διαφθορά και για τούτο καλεί ιδιωτική «κοσμική» εταιρεία, να «βρει την άκρη» στα αμαρτωλά οικονομικά του «ιερού» κράτους του. Ο ίδιος χαρακτήρισε, σε δημόσια δήλωσή του, την «Κουρία», δηλαδή τους «πρίγκιπες της καθολικής εκκλησίας» και συνεργάτες του, ως διεφθαρμένους, οι οποίοι, το μόνο που επιδιώκουν είναι η δόξα και το χρήμα!

    Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους ειδήσεις και δημοσιεύματα, τα οποία ειρήσθω, δεν μας χαροποιούν, αλλά μας θλίβουν  βαθύτατα, φανερώνουν το βάθος της κατάπτωσης του Παπισμού. Κι’ αυτό είναι αποτέλεσμα της απογυμνώσεώς του από τη Θεία Χάρη, η Οποία εγκαταλείπει τους πεισματικά εμμένοντας στην αίρεση. Η οικονομικής φύσεως διαφθορά του Παπισμού είναι μέρος της γενικότερης κατάπτωσής του, που οφείλεται στην απόσχισή του από την μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού και τη συσσώρευση δεκάδων πλανών και κακοδοξιών στη «θεολογία» του. Η απουσία της Θείας Χάριτος από πρόσωπα ή ομάδες προσώπων ενέχει τραγικές συνέπειες γι’ αυτούς, διότι στερούνται τον θείο φωτισμό για να επιτελούν με φόβο Θεού και υψηλό αίσθημα ευθύνης το θέλημα του Θεού. Τα όποια οικονομικά εγκλήματα, σε συνδυασμό με τις χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας και βίας του Παπισμού, φανερώνουν περίτρανα την απουσία της Χάριτος και των ευλογιών του Θεού και την πλήρη απουσία «εκκλησιαστικότητος» του Βατικανού! Το τραγικότερο δε είναι το γεγονός ότι ενώ συνεχώς βγαίνουν στην δημοσιότητα τέτοια και άλλα παρόμοια σκάνδαλα, οι θιασώτες του Οικουμενισμού, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, τρέχουν πυρετωδώς για την «ένωση των εκκλησιών»!

 Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά πως η μόνη διέξοδος του Παπισμού από τα τρομερά αδιέξοδά του, είναι η έμπρακτη μετάνοιά του, από τα διαχρονικά εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας τα τελευταία χίλια χρόνια και η επιστροφή του στην Εκκλησία του Χριστού, στην Ορθοδοξία, από εκεί που έφυγε. Όσες προσπάθειες και αν κάνει ο υπερφίαλος κ. Φραγκίσκος και όσες ελεγκτικές εταιρείες και αν καλέσει για την αποκάλυψη των οικονομικών σκανδάλων του κρατιδίου του, δε θα μπορέσει να κάμει την πολυπόθητη κάθαρση. Την κάθαρση θα κάμει η καθαρτική Χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία θα αναγεννήσει την πνευματικά νεκρή «καθολική εκκλησία» και θα την καταστήσει και πάλι ταμειούχο της Θείας Χάριτος και διάκονο της σωτηρίας των πιστών. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε γι’ αυτό το ενδεχόμενο, έστω και αν φαίνεται να είναι ένα «άπιαστο όνειρο»!

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 4η Iανουαρίου2015

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

       Τα δραματικά γεγονότα στον χώρο του Διαχριστιανικού Οικουμενισμού είναι καταιγιστικά και έρχονται δυστυχώς να επιβεβαιώσουν τους φόβους και τις ανησυχίες μας, ότι όντως κινδυνεύει η γνησιότητα της ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας μας. Έρχονται οι πλέον επίσημοι εκπρόσωποί του να κηρύξουν μια άλλη «Ορθοδοξία», όχι αυτή των αγίων και θεοφόρων Πατέρων, αλλά του διαχριστιανικού συγκρητισμού, η οποία θα στηρίζεται στις ποικίλες αιρετικές θεωρίες του, δηλαδή θα είναι κράμα αλήθειας και ψεύδους. Έρχονται να προσαρμόσουν και εναρμονίσουν την σώζουσα διδασκαλία της με τις πλάνες των αιρετικών, για να γίνει η πολυπόθητη «ένωση των εκκλησιών» !

       Αφορμή για το παρόν σχόλιό μας πήραμε από μια εκτενή βιβλιοκριτική σε ένα, κατά τη γνώμη μας, κακόδοξο βιβλίο, του γνωστού καθηγητή της Φιλοσοφίας στο Κολλέγιο του Τίμιου Σταυρού στο Γούστερ (Worcester) των Η.Π.Α, π. Παντελεήμονος Μανουσάκη, με τίτλο: «Υπέρ της των Πάντων Ενώσεως». Τη βιβλιοκριτική έκανε ο κ. Νικόλαος Ασπρούλης, Μάστερ θεολογίας, υπ. Δρ. Φιλοσοφίας ΕΑΠ, Επιστημονικός Συνεργάτης Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου και περιοδικού «Θεολογία», η οποία δημοσιεύτηκε στο Ιστολόγιο «Άμεν». Με βάση την βιβλιοκριτική αυτή και παίρνοντας ως δεδομένο, ότι αυτή αποδίδει με τρόπο αξιόπιστο και γνήσιο το περιεχόμενο του βιβλίου, θα προχωρήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν σε ορισμένα σχόλια προκειμένου να καταδειχθεί,πόσο επικίνδυνο είναι και σε ποιές πλάνες μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος, όταν προσπαθεί να θεολογήσει έχοντας ως εφόδιο και εργαλείο την φιλοσοφία της «κενής απάτης κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν» (Κολ.2,8) και μη έχοντας την εμπειρία της θεώσεως. Μια εμπειρία  η οποία αποκτάται δια της ασκητικής θεραπευτικής αγωγής της Εκκλησίας, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο στην κάθαρση από τα πάθη, στον φωτισμό και στην θέωση.

        Όπως αναφέρει ο κ. Ν. Ασπρούλης στη βιβλιοκρισία του, ο συγγραφέας στο πρώτο μέρος του βιβλίου του καταπιάνεται με τέσσερα θεολογικά ζητήματα, τα εξής: «το ζήτημα της άσπιλης σύλληψης της Θεοτόκου, η εκπόρευση του αγίου Πνεύματος, το πρωτείο του Πέτρου και το Διάταγμα της Β' Βατικανής Συνόδου Unitatis Redintegratio», που και τα τέσσερα αποτελούν αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού, ξένες προς την Ορθόδοξη πίστη και Παράδοση. Το δεύτερο μέρος «αποτελείται από δυο μελέτες όπου εξετάζονται οι διαφορές στο θεολογικό ύφος μεταξύ των δυο παραδόσεων, σε σχέση με τον κτιστό και άκτιστο χαρακτήρα του θείου φωτός, τη σχέση μεταξύ θελήσεως και χάριτος, με επίκεντρο τη σκέψη του ιερού Αυγουστίνου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητή και Γρηγορίου Παλαμά». Στη συνέχεια δίνει το «στίγμα» των προθέσεων του συγγραφέα: «ο Μανουσάκης ξεκαθαρίζει εξ αρχής τη θέση του, η οποία δεν είναι η υπεράσπιση ορισμένης ομολογιακής ταυτότητας, αλλά η διακονία της ενότητας. Στην προοπτική αυτή ο συγγραφέας διευκρινίζει ότι υιοθετεί ένα είδος «οικουμενικής θεολογίας», (υιοθετώντας το σχετικό ορισμό του κορυφαίου λειτουργιολόγου R. Taft), η οποία δίνει έμφαση και προτεραιότητα σε ό, τι ενώνει και όχι σε αυτά που χωρίζουν»! Είναι ξεκάθαρος ο προσανατολισμός του: Παρ’ ότι ορθόδοξος κληρικός, ο οποίος οφείλει, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του κατά τη χειροτονία του, να διαφυλάττει ακαινοτόμητη την Παρακαταθήκη, την Ορθόδοξη πίστη, προτιμά να μην είναι «υπερασπιστής ορισμένης ομολογιακής ταυτότητας, αλλά της διακονίας της ενότητας». Να υιοθετεί μια «οικουμενική θεολογία», η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κακόδοξη «θεολογία», και να προβάλλει όσα είναι κοινά σε όλες τις «εκκλησίες»! Από κήρυκας της σώζουσας Ορθοδόξου πίστεως, να γίνει κήρυκας του συγκερασμού μεταξύ αλήθειας και πλάνης, «μεταξύ Χριστού και Βελίαλ» (Β΄ Κορ.6,15)!

      Κατ’ αρχήν τα θέματα της άσπιλης σύλληψης της Θεοτόκου, της εκπόρευσης του αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, και του πρωτείου του Πέτρου αποτελούν αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού τις οποίες έχει ανατρέψει και καταδικάσει η Εκκλησία μας διά των αγίων Πατέρων μας οι οποίοι με τους θεοφώτιστους λόγους τους έχουν δώσει αυθεντικές απαντήσεις ώστε τα θέματα αυτά να είναι λελυμένα άπαξ διά παντός. Πιο συγκεκριμένα το δόγμα περί της άσπιλης σύλληψης της Θεοτόκου έχει καταδικασθεί από την εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδο του 1895. Το δόγμα της εκπόρευσης του αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού, από την επί μεγάλου Φωτίου Σύνοδο του 879/80, (Η΄ Οικουμενική). Το δόγμα του παπικού πρωτείου από την όλη λειτουργία του Συνοδικού πολιτεύματοςτης Εκκλησίας καθ’ όλη την περίοδο της πρώτης χιλιετίας, το οποίο (Συνοδικό πολίτευμα), αναγνωρίσθηκε στην εν λόγω περίοδο, και από αυτούς ακόμη τους Δυτικούς, (έστω και παρά την θέλησή τους), ως η ανωτάτη εν τη Εκκλησία εκκλησιαστική αυθεντία. Επίσης από ειδικούς Κανόνες των επτά Οικουμενικών Συνόδων, που αναφέρονται στον τρόπο διοικήσεως της Εκκλησίας, και τέλος από τις εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδους των ετών 869-870 και 879-880 εκ των οποίων η δευτέρα, συγκληθείσα επί μεγάλου Φωτίου θεωρείται ως η Η΄ Οικουμενική.

         Ωστόσο ο κ. Μανουσάκης δεν φαίνεται να είναι ικανοποιημένος και «αναπαυμένος» με τις θεοφώτιστες αυτές απαντήσεις και επιθυμεί, υπερβαίνοντας τους αγίους Πατέρες, και βασιζόμενος στις φιλοσοφικές του γνώσεις να δώσει και αυτός τις δικές του απαντήσεις. Μη έχοντας δε τον θείο φωτισμό των αγίων Πατέρων, επιχειρεί να εισχωρήσει στα μυστήρια της θεολογίας, με αποτέλεσμα τελικά να πέφτει σε πλάνες και αιρέσεις, που μας θυμίζουν τις πλάνες του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος και αυτός επιχειρούσε να θεολογήσει με ανάλογο τρόπο, δηλαδή με εφόδιο τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοτέλους και την επιστημονική γνώση της εποχής του. Πιο συγκεκριμένα προσπαθεί, τηρώντας ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην αλήθεια της Ορθοδοξίας και στην πλάνη της αιρέσεως του Παπισμού, (ως δήθεν αντικειμενικός και αμερόληπτος κριτής και των δύο), να συγκεράσει, ή καλύτερα να «ορθοδοξοποιήσει» τις παπικές πλάνες με απίστευτους πραγματικά θεολογικούς ακροβατισμούς.

        Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να ανατρέψουμε και πάλι τις παραπάνω αιρέσεις του Παπισμού, διότι το έχουμε ήδη πράξει σε παλιότερες δημοσιεύσεις μας. Για όσους επιθυμούν περισσότερα γύρω από τις παρά πάνω αιρετικές διδασκαλίες, παραπέμπουμε τους αναγνώστες στα περισπούδαστα συγγράμματα του αειμνήστου αρχ. κυρού Σπυρίδωνος Μπιλάλη με τίτλο «Ορθοδοξία και Παπισμός» (Τομ. Β΄), ως και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. κ. Σεραφείμ με τίτλο «Αι αιρέσεις του Παπισμού». Έχουμε επίσης αναφερθεί και στο περιβόητο διάταγμα περί Οικουμενισμού(Unitatis Redintegratio) της Β' Βατικανής Συνόδουμε το οποίο η εν λόγω αιρετική Σύνοδος υιοθετεί και νομοθετεί μια καινοφανή, οικουμενιστικών προδιαγραφών, δογματική διδασκαλία περί Εκκλησίας, πέρα για πέρα ξένη προς την δογματική περί Εκκλησίας διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

        Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του ο συγγραφέας προσπαθεί με τον ίδιο τρόπο να «ορθοδοξοποιήσει» τις αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού, περί «κτιστού Θείου Φωτός» και περί «κτιστής Χάριτος»! Πιο συγκεκριμένα προσπαθεί να επιτύχει μια «συνθετική θεώρηση της αυγουστίνειας και παλαμικής προσέγγισης της φύσεως και του χαρακτήρα του θείου φωτός, με άλλα λόγια της φύσης και του χαρακτήρα των θεοφανειών της Παλαιάς Διαθήκης». Μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του ιερού Αυγουστίνου βλέπει μια φαινομενική αντίθεση, την οποία προσπαθεί να υπερβεί έχοντας «ως οδηγό ένα σημαντικό ρωμαιοκαθολικό θεολόγο τον Hansursvon Balthasar». Αντί δηλαδή να καταφύγει στην κρυστάλλινη περί θεώσεως και περί της φύσεως του θείου φωτός διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ενός αποδεδειγμένα κορυφαίου Πατρός της Εκκλησίας μας, ο οποίος αξιώθηκε να φθάσει σε υψηλότατα μέτρα αρετής και θεώσεως και είχε αξιωθεί της εμπειρίας του ακτίστου φωτός, αυτός καταφεύγει σ’ έναν αιρετικό ρωμαιοκαθολικό θεολόγο. Το αποτέλεσμα είναι ότι φθάνεισε ένααυθαίρετο «θεολογικό» συμπέρασμα, ότι δήθεν «οι δυο παραδόσεις συμφωνούν» επειδή, αυτός που κρύβεται πίσω από τις «Θεοφάνειες» είναι ο Θεός, ανεξάρτητα αν φανερώνεται με κτιστά ή άκτιστα μέσα! Έτσι, κατ’ ουσίαν, απορρίπτει την Θεολογία των Ησυχαστών Πατέρων και τις αποφάσεις των Αγίων Συνόδων 1341, 1347, 1351, εκ των οποίων η τελευταία θεωρείται, στη συνείδηση της  Εκκλησίας μας, ως η Θ΄ Οικουμενική Σύνοδος!

        Δεν είναι του παρόντος και μέσα στα πλαίσια ενός άρθρου να αναπτύξουμε και να παραθέσουμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων μας και ιδιαιτέρως του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, σχετικά με το μεγάλο αυτό θέμα, για το οποίο έχουν γραφεί τόμοι ολόκληροι. Περιοριζόμαστε απλώς να παραθέσουμε, (και με αυτή την παράθεση κλείνουμε), ένα απόσπασμα από την πραγματεία του εν λόγω θεοφόρου Πατέρα, με τίτλο «Ότι Βαρλαάμ και Ακίνδυνος εισίν οι διχοτομούντες», στο οποίο γίνεται λόγος για το άκτιστον, τόσον της φύσεως όσον και των ενεργειών του Θεού, αλλά και η θεοπρεπής διάκρισις μεταξύ αυτών: «Αλλά τις αν απαριθμήσαι το πάσας τας των αγίων φωνάς, δι’ ων και τη του Θεού ουσία και ταις του Θεού δυνάμεσι και ενεργείαις το άκτιστον προσμαρτυρείται και το διαφέρειν προς αλλήλας δείκνυται, και μίαν είναι ταύτα πάντα, θεότητα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος παρίσταται, συνιόντα εις εν ως άκτιστα, μάλλον δε συνειλημμένως τε και ενιαίως εξ’ αϊδίου όντα και περί εκάστην επίσης των αγίων υποστάσεων, ως ο μέγας Αθανάσιος εδίδαξε, θεωρούμενά τε και θεολογούμενα και μίαν και ίσην και την αυτήν και τελείαν την του Θεού θεότητα δεικνύναι;» (ΕΠΕ, 3,462). Μεταφράζουμε: «Αλλά ποιος θα μπορούσε να απαριθμήσει όλα τα χωρία των αγίων, τα οποία μαρτυρούν, ότι το άκτιστο αναφέρεται τόσο στην ουσία του Θεού, όσο και στις δυνάμεις και ενέργειες του Θεού, και φαίνεται η διαφορά μεταξύ τους και γίνεται φανερό, ότι όλα αυτά είναι μία θεότης του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, συνερχόμενα εις ένα, ως άκτιστο, μάλλον δε συνημμένα και ενωμένα αϊδίως και εξ’ ίσου με κάθε μια από τις άγιες υποστάσεις, όπως εδίδαξε  ο μέγας Αθανάσιος, θεωρούμενα και θεολογούμενα και που δείχνουν μία και ίση και τέλεια την θεότητα του Θεού;».

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών