Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «Να νηστεύετε παιδιά μου, μην ακούτε που λένε δεν είναι η νηστεία τίποτε κι ότι τα λένε οι καλόγηροι…»

 

Αναφερόμενος ο Άγιος Ιάκωβος στο θέμα της νηστείας μεταξύ άλλων έλεγε και τα εξής (επί λέξει):

«Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Γι’ αυτό και μεις να νηστεύουμε, παιδιά μου. Δε μ’ έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70 χρονών.

Η μητέρα μου μ’ έμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δεν κάνω τον υποκριτή ότι, παιδιά μου, νηστεύω, αλλά αυτά με δίδαξαν οι γονείς μου και μέχρι σήμερα αυτά τηρώ, τέκνα μου. Δεν με έβλαψε ποτέ η νηστεία κι ας έχω ασθένειες πάνω μου.

Είπαν οι γιατροί και οι Επίσκοποι: Η νηστεία κι αυτή η λιτοδίαιτα πολύ ωφελούν τον άνθρωπο. Εφόσον ωφελεί όταν ο γιατρός, με συγχωρείτε, μας λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δε θα πιεις νερό ούτε μια σταγόνα, για να κάνουμε μια θεραπεία, να δούμε το σώμα σου τι έχει. Λοιπόν πέντε μέρες άντεξα. Πολύ καλό με είχε κάνει. Ε, πόσο μάλλον ωφελεί όταν νηστεύουμε για την ψυχή μας!

Αλλά και στο σώμα αυτό κατοικεί ψυχή αθάνατος. Γι’ αυτό ας φροντίζουμε για την ψυχή μας που είναι πράγμα αθάνατο.

Να νηστεύετε παιδιά μου, μην ακούτε που λένε δεν είναι η νηστεία τίποτε κι ότι τα λένε οι καλόγηροι. Δεν τα λένε οι καλόγηροι παιδιά μου, με συγχωρείτε, τα λέει ο Θεός. Η πρώτη εντολή του Θεού ήταν η νηστεία, καθώς και ο Χριστός μας νήστευσε.

Εμείς μπορούμε να πούμε ότι νηστεύουμε; Ε, τρώμε τόσα και τόσα. Τώρα νηστεία, παιδιά μου, κάνουμε εμείς; Όταν τρώμε, με συγχωρείτε, τόσα και τόσα φαγητά, έστω αλάδωτα, έστω… Υπάρχουν νηστίσιμα φαγητά πολλά. Αρκεί ο άνθρωπος να ‘χει την υγεία του και τη θέληση να νηστέψει.

Κάποτε ήρθε ένα πρόσωπο και μου λέει: παπά μου, μου είπανε ότι νηστεία δεν υπάρχει. Και ότι ποιος είπε ότι υπάρχει νηστεία. Του είπα να πει στον Ιερέα ν’ ανοίξει το Βιβλίο να δει που υπάρχει νηστεία. «Εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ…», λέγει στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας και άλλα πολλά. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες κι όλα τα πάθη με τη νηστεία και την προσευχή αποβάλλονται. Ο Άγιος Πρόδρομος τι έτρωγε εκείνος στην έρημο; Τι έτρωγε ο Όσιος Δαυίδ; Μ’ ένα αντίδωρο περνούσε στο ασκητήριό του όλη την εβδομάδα. Αλλά «νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν». Γι’ αυτό τον αγίασε ο Θεός και ζει τετρακόσια πενήντα χρόνια στον Ιερό τόπο αυτόν. Είναι πολύ θαυματουργός και ζωντανός Άγιος.

Προσευχή, παιδιά μου, και νηστεία: αυτά ωφελούν την ψυχή του ανθρώπου. Κι ο προφήτης Ηλίας, λέει ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, «ομοιοπαθής» άνθρωπος ήταν κι αυτός, αλλά με την προσευχή του και τη νηστεία του έκλεισε τον Ουρανό και δεν έβρεξε στη γη τρία χρόνια και έξι μήνες. Και μετά βέβαια πάλι προσευχήθηκε και ζήτησε να βρέξει κι ο Ουρανός έδωσε βροχή και η γη βλάστησε τους καρπούς της».

Πηγή: Διασκευασμένο Απόσπασμα από το Βιβλίο «Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π. Ιάκωβος»

antexoume.wordpress.com

«Να ανάβεις το καντηλάκι στο σπιτικό σου. Μην το λησμονείς»

 αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος

Να ανάβεις το καντηλάκι στο σπιτικό σου. Μην το λησμονείς.

Μην το θεωρείς ασήμαντο.
Κι αυτό δείχνει την αφοσίωσή σου, την πίστη σου, την αγάπη σου.
Κι ας είναι απλοϊκό και ταπεινό.

Ο Θεός βλέπει την πρόθεσή σου, την διάθεση της καρδιά σου.

Αν μπορείς να θυμιατίζεις και τον χώρο, ψέλνοντας το «Άξιον εστίν», ή κάποιο άλλο τροπάριο ενός Αγίου.

Μπορεί αυτά να μας φαίνονται ασήμαντα αλλά είναι σημαντικά, μπορεί να μοιάζουν τυπικά αλλά είναι ουσιαστικά, όταν γίνονται με συναίσθηση και ευλάβεια.

Μα μην μείνεις μόνο σε αυτά.

Για λίγα λεπτά άσε τις κοσμικές μέριμνες και προσευχήσου. Κάνε το Απόδειπνο, πες τους χαιρετισμούς, επανέλαβε ξανά και ξανά την «ευχούλα».

Έτσι ενεργεί η Χάρις.

Ο Θεός βλέπει τον μικρό μας αγώνα και μας φωτίζει, μας ενισχύει, μας παρηγορεί και μας δίνει δύναμη για μεγαλύτερους αγώνες.

Ας μην υπάρχει σπιτικό χωρίς καντήλι, χωρίς ιερές εικόνες, χωρίς προσευχή.

Όχι γιατί είναι μια παράδοση που πρέπει να συντηρήσουμε, αλλά γιατί ως χριστιανοί δεν πρέπει να ξεχνούμε (μέσα στην καθημερινότητά μας) ότι έχουμε Θεό Πατέρα, ότι έχουμε την Παναγία μας, Μάνα και βοηθό και τους Αγίους μας φίλους και συμπαραστάτες στον δρόμο της ζωής μας.

Εκεί μπροστά στο εικονοστάσι μας ας μετανοούμε, ας ζητούμε, ας δοξολογούμε.

Ας μοιραζόμαστε τον πόνο μας και την χαρά μας και να είμαστε σίγουροι ότι μας ακούνε και μας βλέπουν, μας καταλαβαίνουν και μας ευλογούν…

Τίποτα δεν πάει χαμένο.

Ο Κύριός μας όλα τα συνυπολογίζει.

Ακόμα και αυτή η αφιέρωση λίγο λεπτών για το άναμμα του καντηλιού θα λάβει ουράνιο μισθό…

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Το νόημα και οι κανόνες της Νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής

 

Η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής, όπως εξάλλου και κάθε νηστεία δεν είναι ένα πρόγραμμα διατροφής, μια δίαιτα, ένα διαιτολόγιο για να βελτιώσουμε την υγεία μας ή να μειώσουμε το σωματικό μας βάρος.

Αυτή είναι μάλλον μια κοσμική θεώρηση της διατροφής και είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε τη νηστεία της Ορθοδοξίας και τους κανόνες της με τη λογική του «δύο σε ένα» και την τακτική «με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια». Η νηστεία είναι μια θεόπνευστη, εντολή, είναι Εντολή του Θεού στην οποία ο Χριστιανός συμμετέχει με οικεία θέληση χωρίς καταναγκασμό, γογγυσμούς και εξαιρέσεις … λόγω πειρασμών.

Είναι μια από τις δύο πρώτες κατευθυντήριες οδηγίες που έδωσε ο Κύριος στον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο. Αποτελεί μια διαδικασία που μας καθαρίζει σωματικά και πνευματικά, εννοείται ψυχικά και συναισθηματικά και μας ετοιμάζει να αποδεχτούμε τον Κύριο και να δεχτούμε το θέλημά του στην καρδιά μας. Η Ορθόδοξη Πίστη και η Εκκλησία μας, έχουν διαχρονικά θεσπίσει ορισμένους πολύ σημαντικούς κανόνες που τυπικά θα πρέπει να ακολουθούμε προκειμένου να είμαστε στο θέλημα του Θεού και στο πνεύμα, με την κυριολεκτική έννοια, των ημερών.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή (Σαρακοστή) είναι περίοδος νηστείας που αρχίζει με την Καθαρά Δευτέρα και οδηγεί στον εορτασμό του Πάσχα, της λαμπρότερης γιορτής της Χριστιανοσύνης που φέτος για την Ορθοδοξία πέφτει στις 16 Απριλίου

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι η Νηστεία της Σαρακοστής ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα, η οποία ονομάστηκε έτσι γιατί οι Χριστιανοί «καθαρίζονται» πνευματικά και σωματικά. Μάλιστα, η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν από την Κυριακή της Ανάστασης του Χριστού, το χριστιανικό Πάσχα.

Η ιστορία πίσω από τη Νηστεία

Η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής, μαζί με τη νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής, είναι οι αρχαιότερες και μόνες νηστείες, που έχουν Οικουμενική διάσταση, δηλαδή επικυρώθηκαν με Κανόνες Οικουμενικής Συνόδου (ξθ΄ Αγ. Αποστ., ε΄ της Α΄, β΄, κθ΄ και πθ΄ της ΣΤ΄). Οι υπόλοιπες καθιερωμένες νηστείες του έτους, βασίζονται στην Ιερή Παράδοση της Εκκλησίας μας, που κι αυτή είναι ισχυρή και έγκυρη.

Η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ανάγεται ήδη στους αποστολικούς χρόνους και θεσμοθετήθηκε κατά μίμηση της σαρανταήμερης νηστείας του Κυρίου μας (Ματθ. 4, 2), ως και των σαρανταήμερων νηστειών των Προφητών Μωυσέως (Έξοδ. 34, 28) και Ηλιού (Γ΄ Βασ. 19, 8).

Οι κανόνες της νηστείας

Γενικά στη νηστεία επιτρέπονται: λαχανικά, όσπρια, πατάτες, ζυμαρικά, ξηροί καρποί, ελιές, φρούτα και μέλι, αρκετές και πολύ θρεπτικές τροφές που συνοδεύονται από ελληνικές συνταγές όπως σαλάτες, σπανακόρυζο, φρουτοσαλάτες, μέλι με ξηρούς καρπούς, σούπες κ/ά.

● Επίσης, όταν νηστεύουμε και δεν τρώμε ούτε το λάδι, δεν πίνουμε ούτε κρασί, ούτε οινοπνευματώδη ποτά. Μόνο τις ημέρες εκείνες που τρώμε λάδι επιτρέπονται το κρασί και τα οινοπνευματώδη. Σε γενικές γραμμές απαγορεύονται: κρέας, ψάρι, γαλακτοκομικά, λάδι και κρασί.

Κατ’ εξαίρεση, τα Σάββατα και τις Κυριακές επιτρέπονται το λάδι και το κρασί, εκτός από το Μεγάλο Σάββατο, που είναι το μοναδικό Σάββατο του έτους στο οποίο απαγορεύονται λάδι και κρασί.

● Στις 25 Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων επιτρέπονται το ψάρι, το λάδι και το κρασί.

● Το Σάββατο του Λαζάρου απαγορεύονται τα γαλακτοκομικά, αλλά επιτρέπεται το λάδι και το κρασί.

● Την Κυριακή των Βαΐων, Τη Μεγάλη Εβδομάδα, περιλαμβανομένου του Μεγάλου Σαββάτου, απαγορεύονται όλα τα παραπάνω.

Το νόημα της Νηστείας

Δεν έχει νόημα καμία νηστεία ότι δεν νηστεύουμε και πνευματικά, όταν δεν προσευχόμαστε και δεν μελετάμε την Αγία Γραφή.

Την περίοδο της Νηστείας πρέπει να ανατέμνουμε προς τον Κύριό Μας, να βοηθάμε αυτούς που έχουν την ανάγκη μας, να μην κάνουμε διακρίσεις, να μην κρίνουμε τους ανθρώπους (καλό είναι αυτά να ισχύουν όλο τον χρόνο και να είναι ο τρόπος ζωής μας και όχι μόνο υποκριτικά, σε περιόδους νηστείας μόνο), να εξομολογούμαστε και να κοινωνούμε. Θα πρέπει μα ζούμε με συζυγική εγκράτεια (πάντα βέβαια κατόπιν συνεννόησης και συμφωνίας μεταξύ των συζύγων), ως ψυχοσωματική άσκηση, αλλά και να περιορίζουμε τις διασκεδάσεις μας.

Προσοχή στην Υγεία

Αν αποφασίσετε να κάνετε νηστεία, να προσέξετε τα εξής:

● Αν έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, όπως αναιμία, συμβουλευτείτε το γιατρό σας.

● Διακόψτε τη νηστεία αν έχετε ζάλη ή άλλη αδιαθεσία και ταυτόχρονα νιώθετε την ανάγκη να φάτε κρέας.

● Η νηστεία είναι κάτι που μόνοι μας κάνουμε, επειδή νιώθουμε πως θέλουμε να το κάνουμε. Μην πιέζετε λοιπόν άλλους να σας ακολουθήσουν.

● Επειδή τη νηστεία την κάνουμε επειδή το θέλουμε εμείς, δεν έχει νόημα να ψάχνουμε να βρούμε παραθυράκια, όπως υποκατάστατα π.χ. τυρί σόγιας ή άλλα παρόμοια. Όταν απαγορεύονται τα γαλακτοκομικά εξυπακούεται ότι απαγορεύεται και η μαργαρίνη.

● Να περάσετε από τη νηστεία στη μη νηστεία με προσοχή και τηρώντας τα έθιμα. Τη νύχτα της Ανάστασης είναι απαραίτητο να φάτε μαγειρίτσα ή κάποια άλλη κρεατόσουπα, ώστε να προετοιμαστεί το πεπτικό σας σύστημα. Την άλλη μέρα φάτε αρνάκι αλλά με προσοχή και εγκράτεια.

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Το Τριήμερο της Σαρακοστής στο Άγιον Όρος

 *Στο Άγιον Όρος το τριήμερο έχει άλλες διαστάσεις και άλλες έννοιες. Εκεί δεν έχει γλέντια κοσμικά και πέταμα χαρταετού αλλά έχει γλέντια πνευματικά και πέταμα εγκάρδιας προσευχής προς τα ουράνια…

Κατάνυξη, δέος, αδιάλειπτη προσευχή στον Άθωνα

Προσευχόμενοι στο κελί τους, με σκληρή νηστεία και συμμετέχοντας στις πολύωρες Ιερές Ακολουθίες των Ιερών Μονών Σκητών και πεντακοσίων κελιών, καλυβών και ησυχαστηρίων , θα υποδεχτούν οι Αγιορείτες πατέρες τη μεγάλη Σαρακοστή. Το τυπικό αυτό άλλωστε ακολουθούν εδώ και δέκα αιώνες.

Οι περισσότεροι μοναχοί απέχουν από τα πάντα, μέχρι και το νερό και τηρούν πλήρη ασιτία, μέχρι την Τετάρτη το μεσημέρι.Άλλοι πάλι, ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός, τρέφονται με λίγο παξιμάδι και ξηρά φρούτα.

Ενώ μέχρι το απόγευμα της Καθαράς Δευτέρας δεν επιτρέπεται ούτε το νερό.

Εν τω μεταξύ μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη το μεσημέρι οι αγιορείτες δεν θα απαντούν ούτε στα τηλέφωνα.

Την μεγαλή Σαρακοστη στο ‘Αγιο Ορος καθόλη την εβδομάδα από Δευτερα εως Παρασκευή γίνεται μία τράπεζα την ημέρα με τροφή χωρίς λάδι περί της τρεις το μεσημέρι. Μόνο Σαββατο και Κυριακή επιτρέπεται η τροφή με λάδι και λίγο κρασί.

Το τυπικό της μεγάλης σαρακοστής επιβάλλει μεγαλύτερη νηστεία , πολλές μετάνοιες και περισσότερη προσευχή είτε στο Ναό είτε στο κελί. Σχεδόν οκτώ με δέκα ώρες το 24ωρο βρίσκονται στην εκκλησία. Αποφεύγονται πολλές συνομιλίες και επικοινωνίες.

Αυτή η συστηματική άσκηση κατά τη μεγάλη Σαρακοστή, σύμφωνα με τους πατέρες της εκκλησίας, και ειδικότερα τον Άγιο Χρυσόστομο, προκαλεί στους δαίμονες μεγάλο φθόνο με αποτέλεσμα οι μοναχοί να υπομένουν πολλούς και μεγάλους πειρασμούς.

Τα αποτελέσματα της νηστείας δίδουν στον κάθε αγωνιζόμενο πιστό την ευκαιρία να μειώσει τα πάθη και να ελκύσει ως εκ τούτου τη χάρη και την ευλογία του Θεού.

Του Γιώργου Θεοχάρη

πηγή: nefthalim.blogspot.com

Το «ΟΧΙ» στο καρναβάλι

 

Έφτασε πάλι φέτος η περίοδος αυτή, που οι γονείς καλούμαστε να δώσουμε την άδειά μας για την συμμετοχή των παιδιών μας, σε κάποιο πάρτι μασκέ ή ακόμα και στον αποκριάτικο χορό του σχολείου. Κάποιοι από εμάς αναρωτιόμαστε: Είναι τόσο κακό να πω «ναι»; Πώς να πω «όχι» αφού όλα τα άλλα παιδιά θα συμμετέχουν; Μήπως αντί να παιδαγωγήσω το παιδί με το «όχι», προκαλέσω την αντίδρασή του και γίνει μεγαλύτερο κακό; Λογικές οι ανησυχίες, αλλά είναι η λογική ο μόνος οδηγός για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας; Θα μιλήσω ως ορθόδοξη μητέρα χωρίς κάποια άλλη επιστημονική ιδιότητα..

Τα παιδιά μας θα ζήσουν σε έναν κόσμο πραγματικό, με πραγματικά διλήμματα και πραγματικές προκλήσεις. Στη ζωή τους πολλές φορές θα αποδεχτούν καταστάσεις, αλλά και πολλές άλλες θα χρειαστεί να πουν «όχι», σε θέματα που έχουν σχέση με την προσωπικότητά τους, την ελευθερία τους και τις αξίες τους. Όσο πιο νωρίς λοιπόν εκπαιδευτούν σε αυτό (εκπαίδευση που δεν την παίρνουν ως επί το πλείστον από το σχολείο), τόσο το καλύτερο. Το παιδί που μεγαλώνει σε μια αγωνιζόμενη χριστιανική οικογένεια, έχει πολλές ευκαιρίες να ασκηθεί, στο να χρησιμοποιεί αυτά τα «όχι» ως θωράκιση της πνευματικής και σωματικής του υπόστασης.

Η νηστεία για παράδειγμα είναι σημαντικό «σχολείο», για τα παιδιά που μπορούν να την ακολουθήσουν. Μαθαίνουν εκούσια να στερούν τον εαυτό τους από κάτι που τους ευχαριστεί, προκειμένου να δώσουν χώρο σε κάτι που τους ωφελεί. Στο να αντιληφθούν όμως τα παιδιά αυτή την ωφέλεια, μεγάλο ρόλο παίζουμε εμείς οι γονείς. Από μικρή ηλικία πρέπει να συζητάμε μαζί τους για πράγματα που μπορούν να καταλάβουν. Να τα συνδέουμε με την εκκλησία, όπου εκεί θα γνωρίσουν το πραγματικό νόημα όλων των πνευματικών μας αγώνων. Να επιδιώκουμε συναναστροφές με ανθρώπους που κάνουν τον ίδιο αγώνα ώστε να καταλαβαίνουν τα παιδιά πως δεν είναι είμαστε «οι μόνοι». Να τα βοηθούμε να αποκτήσουν ως πρότυπα ανθρώπους με αγωνιστικό φρόνημα και πάνω από όλα να προσευχόμαστε γι’ αυτά φροντίζοντας η ζωή μας να αποτελεί παράδειγμα ενάρετου βίου για τα παιδιά μας. Εάν δείξουμε με συνέπεια μια τέτοια φροντίδα από τα μικρά τους χρόνια, τότε μεγαλώνοντας τα πράγματα θα είναι πιο απλά και για εμάς και για εκείνα.

Δεν πρέπει επίσης να μας ξεγελάει η ηλικία του παιδιού. Δεν γίνεται την ίδια συμπεριφορά κάποτε να την αντιμετωπίζουμε ως αθώα και να την παροτρύνουμε και αργότερα ως επιβλαβή και να την αποτρέπουμε. Η ασυνέπεια στη διαπαιδαγώγηση μπερδεύει τα παιδιά και υπονομεύει το κύρος των αποφάσεών μας. Μπορούμε με απλότητα, σοβαρότητα και αγάπη να εξηγήσουμε στα παιδιά την απόφασή μας, με βαθύτερο στόχο πάντοτε όχι την άκριτη υπακοή αλλά την καλλιέργεια ενός χριστιανικού και ομολογιακού φρονήματος. Πολύ ωφέλιμο επίσης θα ήτανε να αντιπροτείνουμε κάποια άλλη ευχάριστη και πρωτότυπη δραστηριότητα στα παιδιά ώστε να αντισταθμιστεί μέσα τους η στέρηση της «ψυχαγωγίας» με κάτι πραγματικά ψυχαγωγικό.

Δεν θα αναφερθώ στα χαρακτηριστικά εκείνα του καρναβαλιού που αποδεικνύουν πως είναι ένα έθιμο εντελώς αταίριαστο με τη χριστιανική μας ιδιότητα, διότι πολλά έχουν ειπωθεί γι’ αυτά και όλοι λίγο ή πολύ τα γνωρίζουμε. Αρκεί να θέσουμε στους εαυτούς μας το ερώτημα, «Ένα από αυτά τα αγιασμένα ανδρόγυνα που στολίζουν το συναξάρι της εκκλησίας μας, θα παρότρυνε τα παιδιά του σε τέτοιου είδους διασκεδάσεις;». Νομίζω μπορούμε να υποθέσουμε την απάντηση.

Και αν τελικά το παιδί δεν αποδεχτεί την στάση μας; Θα σας πω ένα περιστατικό από προσωπική εμπειρία. Μια μέρα ο γιος μου γύρισε από το σχολείο με ζωγραφισμένο πρόσωπο και ένα μασελάκι με δόντια …δράκουλα! Ήταν περίοδος του Τριωδίου. Μου κακοφάνηκε αλλά συζητώντας το με τον σύζυγό μου αποφασίσαμε να μην του δώσουμε παραπάνω σημασία από αυτήν που πραγματικά είχε. Είπαμε δυο κουβέντες με απλότητα και το θέμα έληξε εκεί. Γιατί τελικά έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα το παράδειγμα και το μήνυμα που παίρνουν τα παιδιά μας από το σπίτι (το σύγχρονο κρυφό σχολειό) παρά από οπουδήποτε αλλού. Δεν νουθετούμε τα παιδιά μας για να γίνει το δικό μας θέλημα αλλά για να τα συνδέσουμε με τον Θεό.

Ως ορθόδοξοι χριστιανοί γονείς κάνουμε τις προσπάθειές μας και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε Αυτόν αλλά να θυμόμαστε πως μεγαλώνουμε ελεύθερες προσωπικότητες και ότι ο Θεός έχει πάντα το δικό του σχέδιο για εμάς και τα παιδιά μας.

 

Τ.Α.

Πρώτη δημοσίευση, ‘’ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ’’,19-2-2014

Πηγή: toromaiiko.com

Η Παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου

 

Ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης διώχνει τις φοβίες!

 

ΧΘΕΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ανέφερε στην πνευματική μας σύναξη ο Δημήτρης Γ. ,φιλότιμος Ιεροψάλτης από επαρχία της Β.Ελλάδος ,ένα συγκλονιστικό γεγονός που βίωσε από τον Άγιο Παϊσιο, ένα βράδυ μέσα στο κελί της Παναγούδας.

Ήταν νέος 21 χρονών (1987) όταν βρισκόταν υπό κατάληψη πνεύματος γενικής φοβίας-κλειστοφοβίας,ανασφάλειας κ.α. με τρομερές κρίσεις πανικού.

Τότε τον συμβούλεψε ο πνευματικός του π.Χρήστος να επισκεφθεί τον Γέροντα Παϊσιο στο Άγιον Όρος , με την ελπίδα να τον βοηθήσει.

Ήταν 24 Ιουνίου το δειλινό όταν έφτασε στην αυλή της Παναγούδας. Η πόρτα από συρματόπλεγμα όμως ήταν κλειστή και επάνω της καρφιτσωμένο ένα χαρτί που έγραφε ο Γερ.Παϊσιος:

«Γράψτε μου τα θέματά σας.Πιο πολύ θα σας βοηθήσω με την προσευχή παρά με τα λόγια.»

Τότε ο Δημήτρης πήρε ένα χαρτάκι και έγραψε απλά

«Θέλω να σας δώ»

Το πέταξε μέσα στην αυλή και κατηφόρισε απογοητευμένος προς το μονοπάτι των Ιβήρων.

Δεν απομακρύνθηκε όμως 20 μέτρα και ακούει μία ισχνή φωνή από πίσω του

-Έ Δημήτρη έλα εδώ. Πέρνα από την πίσω πόρτα να πάρεις και ένα λουκούμι που σου αρέσουν.

Γύρισε λοιπόν ο Δημήτρης στην Παναγούδα,πήρε την ευχή του όπου και τον ρωτά ο Άγ.Παϊσιος:

-Καλώς τον Δημήτρη !Ο π.Χρήστος σε έστειλε;

Αμέσως μπήκαν στον Δημήτρη λογισμοί αμφιβολίας

-Μπα , μήπως είναι κανένας Μάγος; που ξέρει εμένα και τον πνευματικό μου;

Διαβάζοντας όμως ο Αγ.Παίσιος τον λογισμό του, του απαντάει:

Δεν είμαι Μάγος ευλογημένη ψυχή, άλλωστε εδώ στο περιβόλι της Παναγίας δεν χωρούν οι Μαγείες, αναφέροντάς του παράλληλα πολλά παραδείγματα Αγίων που από την τέχνη της Μαγείας επέστρεψαν στον Χριστό.

-Σήμερα θα κοιμηθείς εδώ στο κελί.

-Όχι Πάτερ δεν μπορώ , φοβάμαι!με πιάνει πανικός.

-΄Τί φοβάσαι ευλογημένε; και που να πας τώρα; σε λίγο νυχτώνει, έχουν κλείσει και τα Μοναστήρια, θα σε φάνε τα αγρίμια.

-Θέλοντας και μη λοιπόν εισήλθε στην Παναγούδα , προσκύνησε το κατανυκτικότατο Εκκλησάκι και τον έβαλε ο Γέροντας στο κελί(αριστερά όπως μπαίνουμε) για να ξεκουραστεί.

Μόλις όμως πήρε να βραδιάζει ακούστηκαν δυνατές φωνές μέσα από την Παναγούδα που έφταναν μακριά στο δάσος .

Είχε καταλάβει τον Δημήτρη κρίση πανικού, κρύος ιδρώτας νοιώθοντας πως χάνεται και φωνάζοντας σπαρακτικά πεθαίνω…πεθαίνω..!

Αμέσως άρχισε να σπάει τα πάντα μέσα στο κελί.δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Έσπασε το μεταλλικό ράντσο,τα ράφια …ακόμη και το τζάμι του παραθύρου ματώνοντας το χέρι του (ακόμη υπάρχει το σημάδι) ,όπως και το κούφωμα και το κάγκελο από το παραθύρι , κάνοντας μεγάλη ζημιά στο κελί.

Εκείνη την ώρα ο Γερ.Παϊσιος όπως μας ανέφερε ο Δημητρης,όχι μόνο δεν οργίστηκε που του έσπαζε το κελί, άλλωστε το περίμενε κάτι τέτοιο,αλλά στεκόνταν υπομονετικά στον διάδρομο και προσευχόνταν στον Χριστό και διώχνοντας τους μισάνθρωπους δαίμονες.

«πνεύμα πλάνης, πνεύμα πονηρίας…εξέλθετε…»

Κατά τα χαράματα πήρε τον Δημήτρη ένα ανάλαφρος ύπνος και σηκώθηκε στις 10 (κοσμική ώρα) χάνοντας έτσι και την εωθινή ακολουθία.

Ανοίγει τότε αμήχανος την πόρτα και αμέσως βρίσκει τον Αγ.Παίσιο απέναντί του .Έρχεται ο Γέροντας κοντά του γαλήνιος και τον ρωτά:

Για να δούμε Δημήτρη τι μας έκανε εδώ το ταγκαλάκι; και μπήκε στο κατεστραμένο κελάκι.

Ήταν μεγάλη η ντροπή του Δημήτρη από τον χαλασμό που έκανε και λέει στον Γέροντα

-Χίλια συγνώμη Πάτερ, ευλογείτε, Τι χρωστάω;

-Τι χρωστάς ευλογημένε;

-Εμ τι , εδώ γίνανε ζημιές, πρέπει να πληρωθούνε.

-Εδώ Δημήτρη δεν παιρνούν τα χρήματα αλλά οι προσευχές,σταυρώνοντάς τον στο κεφάλι.

Όλο αυτό το έπαθες διότι δεν κοινωνάς κάθε Κυριακή .Γι’αυτό και οι φοβίες σου και η ταραχή σου.

Αφού νηστεύεις , κάνεις τον πνευματικό σου αγώνα, απέχεις από βαριές αμαρτίες, είσαι κάθε μέρα στην Εκκλησία και υμνείς Τον Θεός , γιατί κοινωνάς 3 φορές μόνο τον χρόνο;

Να τώρα θα σε στείλω να πας στην Παναγία στο «Άξιον Εστίν» στο Πρωτάτο , να δεις κάτι που σου αρέσει,πήγαινε να δείς και να κοινωνήσεις.

Πορεύτηκε κατόπιν ήρεμος και ανάλαφρος ,με τον επίδεσμο στο δεξί του χέρι από το κόψιμο που έκανε , προς την Εκκλησία του Πρωτάτου και με πολύ χαρά μαθαίνει ότι το βράδι έχει αγρυπνία, όπου και θα κοινωνούσε.

Τώρα ο Δημήτρης ,όχι μόνο ξεπέρασε τις φοβίες και τις ανασφάλειές του αλλά θα λέγαμε πως πήγε και στο άλλο άκρο βαδίζοντας απτόητος καθημερινά πάνω από 40 χιλιόμετρα μέσα στα περιβόλια, πολλές φορές μάλιστα και μεσάνυχτα, για να επισκέπτεται Εκκλησίες σε διάφορα χωριά της περιοχής του προκειμένου να ψάλλει ή να συμμετάσχει σε αγιογραφικούς κύκλους.

Κάποτε μάλιστα, όταν είχε ήδη θεραπευθεί με τις προσευχές του Αγίου Παϊσίου, έκανε κάθε ημέρα 72 χιλιόμετρα μέσα στο σκοτάδι, σε 40λειτουργο για ένα συμμαθητή του που είχε πεθάνει σε τροχαίο.

Την 39η το βράδυ ονειρεύτηκε τον φίλο του , ο Δημήτρης όπου τον ρωτά

-Τι να σου προσφέρω Δημήτρη για όλο αυτό ,όπου έκανες για μένα ;

Τι να προσφέρουμε όμως και μείς στον Ι.Χριστό και στους Αγίους Του όπου καθημερινά μας καταδιώκουν με την αγάπη τους για να μας ευεργετήσουν για το κάθε τι στην ζωή μας;

«Τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου»

(Ψαλμ.κβ΄-6)

Τα πράγματα του Θεού είναι απλά...

  Προοίμιο

  "Είχα έναν φίλο τον μακαριστό τώρα Μοναχό Ονήσιμο (εν Αγίω Όρει). Αυτός πολύ συχνά έλεγε: "είδες πως μιλάει ο Θεός"; όταν γινόμαστε κοινωνοί με πράγματα που άνοιγαν δρόμους προς το Θείο.

  Αυτές τις μέρες προσπαθώ να καταλάβω την Πατερική Θεολογία του Πατρός Ιωάννου Ρωμανίδη. Εκεί που βρισκόμουν σε διαννοητικό βραχυκύκλωμα ήρθε η ανάρτηση του πατρός Δημητρίου Γεωργαντώνη που με ελευθέρωσε από την "Πατερική Θεολογία".

  Τον ευχαριστώ!

"Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι. Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει. Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτεί για τελευταία φορά τη γιαγιά του, την κυρα-Θοδόσαινα στα Τρόπαια της Γορτυνίας. Και τώρα, τριτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής, να που ξαναπαίρνει τον ίδιο δρόμο. Τι τον έκανε να φύγει από την Αθήνα, τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη»; Ούτε και ο ίδιος ήξερε.

 Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως πνιγόταν. Πνιγόταν από τους φίλους, τα μαθήματα, τους γονείς, απ’ όλους. Ένιωθε πως κανείς δεν τον καταλάβαινε, κανείς δεν μπορούσε να γίνει κοινωνός στην αναζήτησή του για πλέρια αλήθεια και γνησιότητα. Κι αυτή ακόμη η χριστιανική του παρέα τον έπνιγε. Όλοι τους ήταν τακτοποιημένοι, όλοι τους είχαν ταμπουρωθεί πίσω από κάποιες συνταγές, κάποιες ρετσέτες σωτηρίας και δεν έλεγαν να κουνηθούν από κει. Μα αυτός... Αυτός ήταν διαφορετικός.

 Δεν βολευόταν σε σχήματα και σε κουτάκια. Ήθελε να βιώσει τον Χριστιανισμό αληθινά, όχι κίβδηλα. Να μπει στο νόημα παρευθύς και όχι να καμαρώνεται τον ευσεβή. Εξάλλου, του φαινόταν τόσο απλοϊκό και ανόητο να υιοθετήσει μια τυποκρατική και ευσεβιστική χριστιανική βιωτή τη στιγμή που η ίδια του η επιστήμη, αλλά και η έμφυτη τάση του γι’ αναζήτηση, για ψάξιμο και ψηλάφηση του αληθινού τον ωθούσε προς μια άλλη ζωή. Μα, πόσο δύσκολο ήταν, Θεέ μου! Πόσο βασανιζόταν! Κάποια στιγμή ένιωσε πως είχε φτάσει στο απροχώρητο. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει...

- Πάω στη γιαγιά μου στα Τρόπαια, φώναξε μια μέρα στο σπίτι και αφήνοντας πίσω του φωνές για μαθήματα και εξετάσεις, μήτε ο ίδιος ξέρει πότε, βρέθηκε στο λεωφορείο.

 Και να που ζύγωνε στο σπίτι της γιαγιάς του. Ντάλα ο ήλιος πάνω από το κεφάλι του κι από παντού να έρχονται χίλιες ευωδιές από την ανοιξιάτικη, αρκαδική φύση. Δεν πρόλαβε όμως ο άμοιρος να ρουφήξει λίγο βουνίσιο αέρα, όταν ακούστηκε η γνώριμη τσιριχτή φωνή της γειτόνισσας:

- Μαριγώωωω! Τρέξε καλέ, ήρθε ο Αλέκος! Την επόμενη στιγμή είδε να ξεπροβάλλει από το πλινθόκτιστο σπιτάκι η γιαγιά του σκουπίζοντας τα παχουλά της χέρια στην ποδιά της και λέγοντας:

- Καλώς τον πασά μου, καλώς τον γιόκα μου, καλώς ήρθες, Αλέκο μου! Κι αμέσως βρέθηκε στην αγκαλιά της. Τι ήταν αυτό; Σα να μπήκε σε λιμάνι απάνεμο, σα να του έφυγε όλη η αντάρα του μυαλού του.

 Ξαφνικά άδειασε και την αγκάλιασε κι αυτός.

- Καλώς σε βρήκα, γιαγιά.

- Κόπιασε, γιε μου, να ξαποστάσεις.

 Μόλις μπήκε στο χαμηλοτάβανο σπιτάκι, τον συνεπήρε η μυρωδιά της σπανακόπιτας και του λιβανιού.

 Σίγουρα η γιαγιά είχε φουρνίσει από το πρωί ακόμη και είχε λιβανίσει το σπίτι τρεις- τέσσερις φορές.

 Πάλι λιβάνι γιαγιά;

- Α! Όλα κι όλα, άμα δεν κάνω τα θεοτικά μου τρεις φορές την ημέρα, δεν μπορώ να κοιμηθώ.

- Και σαν τι λες;

- Μνήσθητί μου, Κύριε! Ό,τι λέει η Σύνοψη.

- Και τα εννοείς;

- Γιέ μου, αυτά είναι μυστήρια του Θεού, ποιος να τα εννοήσει; Αλλά μη γνοιάζεσαι, σα δεν καταλαβαίνω εγώ, νογά ο Θεός και βλέπει τον κόπο μου, νογά κι ο Διάολος και καίγεται.

- Χμ, καλά τα λες, είπε συγκαταβατικά.

- Στάσου, να σου φέρω λίγη σπανακόπιτα, μόλις την έβγαλα από το φούρνο. Κι έφυγε αμέσως για την κουζίνα, το βασίλειό της. Ο Αλέκος έμεινε μόνος του στο καθιστικό. Αισθανόταν άνετα και ζεστά εκεί, μολονότι ήξερε πως, εάν έκανε τη ζωή της γιαγιάς του σε τούτο το χωριό, σίγουρα θα τρελαινόταν. Η καημένη! Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά το Ευαγγέλιο δεν έλεγε να το αφήσει από τα χέρια της.

 Μέρα – νύχτα το διάβαζε. Όταν λέει «γιαγιά Μαριγώ» του ‘ρχεται πάντα η ίδια εικόνα στο μυαλό: Μια γριούλα παχουλή, με σφιχτοδεμένο κότσο να κάθεται στην πολυθρόνα και να διαβάζει το Ευαγγέλιο ψιθυριστά. Δυστυχώς, η γιαγιά δεν ήξερε τίποτα από Φιλοσοφία. Θυμάται μια φορά που της ανέφερε τον Heidegger. Τον κοίταξε με τρόμο στα μάτια και είπε:

- Παναγιά μου, οι Γερμανοί, ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα μας! Η καημένη ήταν αδαής. Δεν αναζητούσε καμιά αλήθεια. Δεν σκοτιζόταν για καμιά ψυχολογική σχολή. Ο Αλέκος έριξε μια ματιά στον τοίχο, αμέτρητες εικόνες. Η γιαγιά είχε μαζέψει όλους τους Αγίους της οικογένειας. Κι όμως αρκούσε ένας σταυρός.

- Γιαγιά, τι τις θες τόσες εικόνες;

- Μνήσθητί μου, Κύριε! Και πώς θα παρακαλέσω τον Αγιαλέξανδρο, σαν δεν έχω την εικόνα του; Άσε το άλλο, κάθε φορά που γιορτάζει Άγιος με εικόνα, το σπίτι έχει πανηγύρι. Άσε όμως αυτά, πες μου τα δικά σου, παλικάρι μου.

 Και τότε, άγνωστο γιατί, ο Αλέκος άνοιξε την καρδιά του όπως δεν την είχε ανοίξει ποτέ, ούτε στον πνευματικό του, ούτε και στους γέροντες στο Άγιον Όρος όπου βρισκόταν συχνά – πυκνά. Της είπε για τις αγωνίες του, τη βασανιστική του πορεία για ανεύρεση της αλήθειας, την προσπάθεια ελευθερώσεως του εαυτού του από τα δεσμά της συμβατικότητας και του ηθικισμού, ώστε να ‘ρθει σε κοινωνία αληθινή με το πρόσωπο του πλησίον. Της είπε ακόμη για την αδυναμία του να σταθεί μπροστά στο Θεό χωρίς τη μάσκα του ευσεβή που τον στοιχειώνει από τα παιδικά του χρόνια. Της είπε, της είπε, της είπε... και τι δεν της είπε. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση. Η κυρα-Θοδόσαινα έκανε τον σταυρό της αργά – αργά και είπε:

 Μνήσθητί μου, Κύριε! Δεν κατάλαβα γρι. Μπερδεμένα μου τα λες, ματάκια μου. Και θαρρώ πως τα ‘χεις και στο μυαλό σου μπερδεμένα. Ευαγγέλιο διαβάζεις;

- Ορίστε;

- Εκκλησία πας;

- Δεν καταλαβαίνω ...

- Την προσευχή σου την κάμεις;

- Τι εννοείς, γιαγιά;

- Τον πλησίον σου τον συντρέχεις;

- Θαρρώ πως δε με κατάλαβες.

- Αχ παιδάκι μου, εσύ εννοείς να καταλάβεις πως τα πράγματα του Θεού είναι απλά. Δε χρειάζονται πολλές θεωρίες μήτε αξημέρωτες συζητήσεις. Μονάχα τούτο χρειάζεται, να ξαστερώσεις από τις φιλοσοφίες και να πιαστείς από το ρούχο του Χριστού σαν εκείνη τη γυναίκα στο Ευαγγέλιο, να δεις πως τι λένε... την ξέχασα, δεν πειράζει. Τα άλλα όλα θα τα κανονίσει ο Χριστός. Είναι δικές του δουλειές.

Άσε Τον. Ξέρει τι κάνει.

 Δεν κάθισε πολύ στα Τρόπαια, στο σπίτι της γιαγιάς του. Μια – δυο μέρες. Ήταν αρκετές. Είδε πράγματα που θα τον συνόδευαν για πολύ καιρό. Είδε τη γιαγιά του να κάνει ατελείωτες μετάνοιες. Την είδε να συντρέχει τη χήρα με τα τρία βυζανιάρικα παιδιά. Την είδε να μαζεύει στο σπίτι της κάθε λογής κουρασμένο στρατοκόπο και να αποθέτει στα χέρια των φτωχών ολάκερη τη σύνταξη του μακαρίτη. Την είδε να κοινωνά την Κυριακή και να λάμπει σαν τον ήλιο όλη τη μέρα.

 Μυστήρια του Θεού! Σαν έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα στριμωγμένος σ' ένα κάθισμα κρατώντας κεφτεδάκια (πεσκέσι της γιαγιάς) σκεφτόταν όσα έζησε τούτες τις λίγες μέρες. Μια μυρωδιά λιβανιού του 'ρθε στη μύτη και μια φωνή να του υπενθυμίζει: «Τα πράγματα του Θεού είναι απλά».

- Λες να 'ναι έτσι; Μνήσθητί μου, Κύριε!

Ευχαριστίες στον Πατέρα Δημήτριο (εκεί στην νότια Λακωνία)" - Ιωάννης Σιτές

Πηγή: http://ealoellas.blogspot.com/2022/08/blog-post.html

Αποφθέγματα από την Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση

 

«Ἡ με­τά­νοι­α εἶ­ναι με­γά­λη ἀ­ρε­τή», ἔ­λε­γαν οἱ πα­λαι­οί, «καί χω­ρίς αὐ­τήν δέν σω­ζό­μα­στε».    

«Ὅ­σοι ἔ­με­ναν στήν με­τά­νοιά τους μέ­χρι τέ­λους, ἔ­κα­ναν ἀ­ρε­τή». 

«Ἡ προ­σευ­χή, ἄν δέν τήν ἀ­φή­σης, δέν σέ ἀ­φή­νει· Αὐ­ξά­νει. Μόνο νά μήν ἀ­με­λή­σου­με». 

«Διά τῆς προ­σευ­χῆς ἔρ­χε­ται πολ­λές φο­ρές τό­ση χά­ρις, πού δέν ἀν­τέ­χει ὁ ἄν­θρω­πος. Ἄν θέ­λη νά με­τα­κι­νη­θῆ, δέν μπο­ρεῖ, σβαρ­νι­έ­ται. Ἄν εἶ­ναι ὄρ­θιος, λυ­γί­ζουν τά γό­να­τά του. Καί με­τά ὁ ἄν­θρω­πος πα­ρα­κα­λᾶ τόν Θεό νά τόν πά­ρη κοντά Του». 

«Ὅ­λοι μας, ὅ­ταν θά βγῆ ἡ ψυ­χή μας, θά ἐ­λε­ει­νο­λο­γοῦ­με τόν ἑ­αυ­τό μας, για­τί δέν κά­να­με πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πό ὅ­σα κά­να­με». 

«Ὅ­ταν ἕ­νας πα­ρα­δελ­φός λέ­η ψέμ­α­τα, οὔ­τε φι- λί­α μπο­ρεῖς νά ἔ­χης οὔ­τε ἀ­δελ­φοσύ­νη μπο­ρεῖ νά ἀνα­πτυ­χθῆ». 

«Ὁ ἄν­θρω­πος πρέ­πει διά τῆς προ­σευ­χῆς νά ἀπο­κτή­ση πο­νε­τι­κή ψυ­χή. Νά μήν εἶ­ναι ἀ­δι­ά­φο­ρος στoν πό­νο τοῦ ἄλ­λου». 

«Ὁ μο­να­χός ἔ­χει με­γά­λη ἀ­ξί­α καί με­γά­λη εὐ­θύ­νη». 

«Οἱ πα­τέ­ρες πού ἔ­κα­ναν ὑ­πα­κοή, ὑ­πο­μο­νή καί ἐ­κοι­μή­θη­καν ἐ­δῶ στό Μο­να­στή­ρι, ἔ­χω πλη­ρο­φο­ρί­α ὅ­τι σώ­θη­καν». 

Εἶ­πε Γέρων: «Πε­νῆν­τα πέν­τε χρό­νια εἶ­μαι ἐ­δῶ. Ἐ­χθές ἦρ­θα, αὔ­ριο φε­ύ­γω».   

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Μία φο­ρά πού ἔ­κα­να κα­νό­να τή νύ­χτα στό κελ­λί μου εἶ­δα φῶς καί αἰ­σθάν­θη­κα μία ἀλ­λοί­ω­ση». 

Εἶ­πε Γέρων: «Ὅ­ταν βλέ­πης κά­τι κα­λό σέ κά­ποι­ον, νά τό μι­μῆ­σαι. Ὅ­ταν βλέ­πης κά­τι ἄ­σχη­μο, μή δί­νης ση­μα­σί­α». 

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος εἶ­ναι με­γά­λη ἀρ­γί­α. Αὐ­τή τήν ἡ­μέ­ρα οὔ­τε καί τά χε­λι­δό­νια δέν κτί­ζουν τήν φω­λιά τους».    

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Ὅ­ποι­ος τι­μᾶ τόν ἄ­ξιον ἱ­ε­ρέ­α, τι­μᾶ τόν ἄν­θρω­πο ἐ­πει­δή ἔ­χει ἀ­ρε­τή. Ὅ­ποι­ος τι­μᾶ τόν ἀ­νά­ξιον ἱ­ε­ρέ­α, τι­μᾶ τήν ἱ­ε­ρω­σύ­νη». 

Εἶ­πε Γέρων: «Ὅ­ταν ἔρ­θη ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ, ἀ­πό ἄ­γριος ὁ ἄν­θρω­πος γί­νε­ται ἥμε­ρος». 

Εἶ­πε Γέρων: «Καί τά πνευ­μα­τι­κά καί τά μου­σι­κά, ἄν τ᾿ ἀ­φή­σης, σ᾿ ἀ­φή­νουν καί αὐ­τά».  

Εἶ­πε Γέρων: «Ὅ­σο γυ­ρί­ζεις, τό­σο μυ­ρί­ζεις». (Δη­λα­δή ὅ­σο τρι­γυρ­νᾶς, τό­σο ζη­μι­ώ­νε­σαι πνευ­μα­τι­κά).  

Εἶ­πε Γέρων: «Ὅ­ταν φθά­σου­με στήν προ­σευ­χή, πα­ραι­το­ύ­με­θα ἀπ᾿ ὅ­λα τά πράγ­μα­τα. Δέν θέ­λο­υμε τί­πο­τε ἄλ­λο. Τό πλή­ρω­μα τῆς προ­σευ­χῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­γά­πη καί ἡ τα­πε­ί­νω­ση. Αὐ­τά δέν ἐ­ξη­γοῦν­ται εὔ­κο­λα». 

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Ὅ­ποι­ος μι­λᾶ γιά ἀ­ρε­τές, κρύ­βει τά πά­θη του, καί ὅ­ποι­ος μι­λᾶ γιά πά­θη, κρύ­βει τίς ἀ­ρε­τές του». 

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Τό πε­τρα­χή­λι (ὁ ἱ­ε­ρο­μό­να­χος) εὔ­κο­λα σκα­λώ­νει στόν κό­σμο». 

Εἶ­πε Γέ­ρων:  «Νά  μήν  ἀ­φή­νω­με τήν Ἐκ­κλη­σί­α (ἀ­κο­λου­θί­α). Ὅ­σα Κελ­λιά τήν ἄ­φη­σαν, ἐ­ρή­μω­σαν».  

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Ὁ μο­να­χός, ἄν δέν ἀ­πο­κτή­ση ἀ- κτη­μο­σύ­νη καί παρ­θε­νί­α, δέν πέ­τυ­χε τί­πο­τε. Νη­στεῖ­ες καί τέ­τοι­α κά­νουν καί οἱ λα­ϊ­κοί». 

Εἶ­πε Γέ­ρων: «Ὅ­ταν θέ­λης νά μά­θης τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ γιά κά­τι, πρέ­πει νά εἶ­σαι νε­κρός ἀ­πό τό δι­κό σου θέ­λη­μα. Κά­νε κομ­πο­σχο­ί­νι ὁ Θε­ός νά φω­τί­ση ἐ­κεῖ­νον πού θά ρω­τή­σεις. Κα­λόν εἶ­ναι αὐ­τός νά ἔ­χη φό­βο Θε­οῦ καί νά τοῦ ἔ­χης ἐμ­πι­στο­σύ­νη». 

Εἶ­πε Γέρων: «Κα­λά καί ἅ­για εἶ­ναι καί τά ψαλ­σί­μα­τα καί οἱ ἀ­κο­λου­θί­ες μέ νο­ή­μα­τα ἁ­γι­α­σμέ­να, ἀλ­λά ἡ εὐ­χή εἶ­ναι κά­τι ἀ­νώ­τε­ρο. Μέ τό ψάλ­σι­μο δέν μπο­ρεῖς νά πα­ρα­κο­λου­θῆς πάν­το­τε τά νο­ή­μα­τα, καί αὐ­τό εἶ­ναι σάν κα­τα­φρό­νη­ση πρός τόν Θεό. Σάν νά συ­νο­μι­λᾶς μέ τόν Θεό καί νά μήν προ­σέ­χης, νά μή δί­νης ση­μα­σί­α στήν συ­νο­μι­λί­α. Αὐ­τό εἶ­ναι πο­λύ βα­ρύ». 

Εἶ­πε γέ­ρων ψάλ­της: «Ἐ­μᾶς, ἂν δέν ἔ­χου­με τα­πεί­νω­ση κα­θα­ρή καί ἂν ὁ νοῦς μας δέν εἶ­ναι στόν Κύ­ριο τῆς Δόξης πού σταυ­ρώ­θη­κε γιά μᾶς, δέν μᾶς ἀ­κού­ει ὁ Θε­ός ὅ­ταν ψάλ­λου­με». 

Ἔ­λε­γε Γέ­ρων: «Ἄ­κου­γα συμ­βου­λές καί νου­θε­σί­ες ἀ­πό δι­α­φό­ρους καί δέν μέ ἄγ­γι­ζαν. Ὅ­ταν πή­γαι­να στόν πα­πα–Ἐ­φραίμ τόν Κα­του­να­κι­ώ­τη, ὅ,τι μοῦ ἔ­λε­γε ἔμ­παι­νε μέ­σα στήν ψυ­χή μου, για­τί αὐ­τά πού μοῦ ἔ­λε­γε, τά εἶ­χε ζή­σει, ἦ­ταν βι­ώ­μα­τά του». 

Πηγή: www.enromiosini.gr

"Ηγούμενος Κασσιανός Ησυχαστής"

Στους απλούς και ταπεινούς δούλους Του ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια Του ενώ στους υπερήφανους παραμένουν άγνωστα εξαιτίας του εγωϊσμού τους.

Ένας από απλούς και ταπεινούς δούλους του Κυρίου μας ήταν ο Ηγούμενος Κασσιανός του σημαντικότερου Μοναστηριού στην Σερβία, της Βασιλικής Λαύρας Στουντένιτσα αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Προερχόταν από μια απλή οικογένεια από το χωρίο Τσούκοϊεβτσι κοντά στην πόλη Κράλιεβο. Γεννήθηκε περίπου 1901 και στην Θεία Βάπτιση έλαβε το όνομα Σλάβκο.

Όταν ήταν 20 χρονών αποφάσισε να γίνει μέλος της Ορθόδοξης θρησκευτικής οργάνωσης «Μπογομόλϊτσι» που κυριολεκτικά σημαίνει «οι πιστοί που προσεύχονται στο Θεό». Να μην γίνει η Οργάνωση χωρίς το εκκλησιαστικό φρόνημα το Πατριαρχείο της Σερβίας όριζε τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς ως υπεύθυνο και Πνευματικό αυτών απλών πιστών.

Μετά την εγγραφή στην Οργάνωση ο Σλάβκο Πάνοβιτς ακόμα 10 χρόνια πάλεψε με την εγκόσμια ζωή και το έθος 1930 οριστικά αποφάσισε να εγκαταλείψει την ματαιότητα τούτου του κόσμου και να γίνει δόκιμος στην Ι.Μ. Στουντένιτσα.

Ως νέος άνθρωπος που μεγάλωσε στο χωρίο ήταν πολύ εργατικός και συνεπείς στα διακονήματα του Μοναστηριού. Έτσι έγινε πολύ αγαπητός από την αδελφότητα και τον Ηγούμενο. Εξαιτίας της υπακοής όπως και της θυσίας για τους άλλους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η αδελφότητα τоν εκλέγει ως Ηγούμενο του Μοναστηριού.

Επειδή εκείνη την εποχή μετά τον Μεγάλο Πόλεμο δεν υπήρχαν αρκετοί ιερείς στα χωρία αναγκαστικά έπρεπε να εξυπηρετεί και τα χωρία ως εφημέριος ιερέας. Αν και ήταν Ηγούμενος ενός από τα παγκόσμια σημαντικότερα μοναστήρια δεν είχε ούτε το τελευταίο λογισμό "γιατί να γυρεύω ως απλός παπάς του χωρίου" . Καθόλου θα λέγαμε δεν είχε αλλά με πολύ αγάπη πήγαινε και εξυπηρετούσε τους χωριανούς, βαπτίζοντας, παντρεύοντας και κηδεύοντας τους πιστούς. Για αυτό λόγο πολλές φόρες έλειπε από το Μοναστήρι.

Όμως, η μεγάλη αγάπη του ήταν η « νοερά προσευχή» για αυτό λόγο υπέβαλε την παραίτηση του από τα ηγουμενικά καθήκοντα και αναχώρησε στο Ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα Α΄ Αρχιεπισκόπου της Σερβίας ,το οποίο βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα μακριά από την Μονή Στουντένιτσα.

Εξαιτίας της ταπείνωσης και απλότητας του ο Θεός του έδωσε πολλά χαρίσματα. Η προσευχή του ήταν καθαρή, χαριτωμένη και αδιάλειπτη . Είχε πολλές φορές εμπειρίες του Ακτίστου Φωτός , όπως είπε με απλότητα ότι μια φορά στο λιβάδι όταν γύρισε στο Μοναστήρι από το χωριό, μετά ένα δαιμονικό πειρασμό είδε ένα Φως πιο δυνατό από το φως του ήλιου. Αυτό το Φως τον γέμιζε και τον έκανε πολύ χαριτωμένο και φώναζε από την χαρά " πολύ όμορφο φως!"

Αγαπούσε πάρα πολύ την φύση και τα ζώα και εξαιτίας της ανεξικακίας του και της καθαρότητας του τα άγρια ζώα ημέρευαν κοντά του. Δεν τον ενοχλούσαν ούτε τα φίδια, τα οποία ζούσανε μαζί του στο κελί του. Μάλιστα , μια φορά έλεγε ο ίδιος ότι όταν καθόταν έξω και κοίταζε μια μεγάλη πέτρα ξαφνικά ανέβηκε πάνω στα πόδια του μια αστρίτης οχιά και έκατσε ήρεμα στην αγκαλιά του.

Το πρόσωπο του έλαμπε από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, και όποιος τον έβλεπε αμέσως κατάλαβε ότι μπροστά του είναι ένας φωτισμένος μοναχός. Ανεξάρτητα από της θείες εμπειρίες μέσα του βασίλευε τέλεια υπακοή προς την Εκκλησία. Αυτό αποδείχθηκε όταν αρρώστησε και έπρεπε να πάει στο Νοσοκομείο. Τότε ο Ηγούμενος Ιουλιανός (μια άλλη Αγία μορφή) του είπε να τρώει εκεί ότι του προσφέρουν για να μην δημιουργεί πρόβλημα στο προσωπικό του Νοσοκομείου.

Χωρίς τελευταίο γογγυσμό ο πρώην Ηγούμενος έκανε απόλυτη υπακοή σε νέο Ηγούμενο και όταν ήρθε στο Νοσοκομείο έφαγε το κρέας το οποίο δεν δοκίμαζε για ολόκληρα 50 χρόνια, εκείνος που ήταν ασκητής και μεγάλος νηστευτής.

Έτσι ήταν ο πάτερ Κασσιανός, απλός και υπάκουός, και όταν πήρε το εξιτήριο από το Νοσοκομείο δεν μπορούσε πιά να επιστρέψει στο Ησυχαστήριο του εξαιτίας των γηρατειών και ασθενείας και κάνοντας ξανά την τέλεια υπακοή έμεινε στο Μοναστήρι της μετανοίας του έως την οσιακή κοίμηση του, το έτος 1987.

Η νέα γενιά των Σέρβων κληρικών, μοναχών και πιστών τον γνώριζαν μέσω μιας Ραδιοφωνικής εκπομπής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Βελιγραδίου από τα δεκαετία του ογδόντα. Σήμερα αυτή εκπομπή βρίσκεται και στο ίντερνετ. Σε αυτή εκπομπή μπορούσαμε να ακούσουμε τον Ηγούμενο Κασσιανό, ένα πολύ απλό αγιασμένο μονάχο όπως ήταν ο Όσιος Παύλος Απλός μαθητής του Μέγα Αντωνίου.

Πόσο ήταν απλός και πόση αγάπη είχε για τον άνθρωπο, την φύση και τα ζώα μπορούμε να δούμε και από τις σκέψεις του που ευτυχώς μέσω αυτής ραδιοφωνικής εκπομπής σώζονται.

"Οι Σκέψεις του Ηγουμένου Κασσιανού"

« Όταν εισέλθεις μέσα στην ζωή της φύσης τότε μπήκες στην θέληση της δημιουργίας του Θεού.»

« Όλα ζώα αγαπιούνται μεταξύ τους.»

«Το μυρμήγκι είναι σαν άνθρωπος, ως ώριμος άνθρωπος.»

«Το φίδι είναι ψυχολόγος.»

«Το γουρούνι είναι μεγαλύτερος ψυχολόγος, μεγαλύτερο από το σκύλο.»

«Τα ζώα έχουν την επίγνωση για κάθε άνθρωπο, και όταν σε δει γνωρίζει ποια αισθήματά έχεις μέσα σου, και αν δεν είσαι κακώς δεν σε φοβάται, όμως αν είσαι φεύγει από εσένα.»

« Είχα διαβάζει αρκετά για τα ζώα όμως περισσότερα είδα με τα μάτια μου , και αυτά δεν γράφουν μέσα στα βιβλία. Με τα μάτια μου είδα την κίνηση των ζώων. Πως κάνουν παρέα μεταξύ τους.»

« Ο λύκος είναι πιο ήμερος από τον άνθρωπο και έχει πιο όμορφο μυαλό από τον άνθρωπο»

«Κανένα ζω δεν πρέπει να βασανίζει ο άνθρωπος, ούτε το φίδι, ούτε τον λύκο, ούτε την αλεπού, ούτε τον αετό, ούτε το βάτραχο. Το βάτραχο είναι μεγάλο ενώπιον του Θεού. Ναι εκείνο είναι το βάτραχο, αλλά πρωτίστως είναι δημιούργημα του Θεού. Ο βάτραχος δεν μας ενοχλεί ούτε μας εμποδίζει.»

«Άμα πρέπει σκότωσε το ζώ αλλά μην το βασανίζεις. Είσαι Αφεντικός των ζώων. Όλα τα ζώα δόθηκαν στη υπηρεσία του ανθρώπου, όμως όχι να τα βασανίζει, δεν επιτρέπεται.»

« Η ποινή έρχεται αργά όμως όταν έρθει τότε ήρθε πραγματικά.»

«Ο Άγγελος, Φύλακας των ζώων, Φύλακας πάντων και των φρούτων, και του δάσους και των σποριόφυτων, ο Άγγελος του Κυρίου, η Οφθαλμός του Θεού τα πάντα βλέπει.»

« Να είσαι φιλεύσπλαχνος , συμπονετικός μάλιστα.»

«Δεν εύχομαι σε κανένα τα βασανιστήρια.»

« Οποίος είναι φιλεύσπλαχνος προς τους άλλους και οι άλλοι θα είναι εύσπλαχνοι προς εκείνον.»

« Το κακό δεν θέλει να ηρεμήσει.»

«Το κυριότερο είναι αυτό, να μην έχει άνθρωπος στην καρδία του την εκδίκηση. Η εκδίκηση είναι η αμαρτία.»

«Ο Θεός να του αποδώσει όχι εγώ.»

«Μόνο η δικαιοσύνη νικάει.»

«Δεν χαίρομαι για την καταστροφή του κανενός.»

«Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου ούτε μια ψυχή να σκοτωθεί εξαιτίας της ψυχής μου, να μην σκοτωθεί κανένας εξαιτίας της γλώσσας μου.»

«Όταν με πιέζανε να πω κάτι για κάποιο άνθρωπο τους απαντούσα "Δεν βλέπω, δεν ακούω, αυτά γνωρίζω μόνο !"»

Αυτές λίγες σκέψεις ναι μεν δηλώνουν την απλότητα του Ηγουμένου Κασσιανού αλλά και την σοφία του Θεού την οποία απέκτησε στην έρημο που ζούσε παραπάνω από είκοσι χρόνια.

Οσιότατος Ηγούμενος πάτερ Κασσιανός ακόμα παραμένει άγνωστος για πολλούς στην Σερβία και σε όλο το κόσμο όμως μπροστά στους οφθαλμούς του Θεού ήδη είναι γνωστός φίλος των Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας που ζούσαν σε ερημιές και βουνά σε σπηλιές και σε τρύπες της γης.

Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Μεάντζια