Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2019
Τιμητικές οι ταμπέλες
Του Χαράλαμπου Άνδραλη
Με μεγάλο προβληματισμό, αλλά όχι έκπληξη, είδαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να μιλάει σε ξένους ηγέτες χρησιμοποιώντας υποτιμητικές εκφράσεις για το λαό που αντέδρασε στην αντιδημοκρατική επιβολή της συμφωνίας των Πρεσπών.
Ίδια κοσμητικά επίθετα ακούνε χρόνια τώρα, όσοι δεν «χωνεύουν» τις ΛΟΑΤΚΙ αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο, την περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, τις δολοπλοκίες εναντίον του κλήρου, την μετατροπή των σχολείων σε κατηχητικά της παγκοσμιοποίησης και της πανθρησκείας.
Την έλλειψη επιχειρημάτων, ακολουθεί συνήθως η απαξίωση και οι ύβρεις. Ο κοινωνικός στιγματισμός των αντιφρονούντων, βοηθάει τους ισχυρούς στην επιβολή των θέσεών τους. Έτσι σχηματίζεται η «κυρίαρχη» άποψη. Και είναι κυρίαρχη η εθνομηδενιστική άποψη, όχι γιατί έχει λαϊκό έρεισμα, αλλά γιατί μπορεί να επιβληθεί στο λαό, παρότι μειοψηφική, με διάφορα μέσα.
Κυρίως με τα ΜΜΕ και τον έλεγχο των πολιτικών κομμάτων. Τελευταία και με τα «trolls», δηλαδή ανθρώπους των κομματικών στρατών που η εργασία τους είναι ο «πόλεμος» στα social media, με αληθινά ή ψευτικα «προφίλ». Δουλειά όλων αυτών είναι να δημιουργούν φόβο και ενοχές στους ανθρώπους αν διαφωνούν με την «κυρίαρχη» άποψη.
Το πιο ισχυρό εμπόδιο που μπορεί να εισχωρήσει σε αυτή την επιβολή, είναι η περιφρόνηση. Άλλωστε, ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα κατά του διαβόλου είναι η περιφρόνησή του[1]. Ας περιφρονήσουμε κι εμείς τις αξιολογήσεις των ανθρώπων που αντιστρατεύονται τα αιώνια ιδανικά της Πίστης και της Πατρίδας. Έτσι, θα αχρηστέψουμε τα δικά τους όπλα, που είναι ο στιγματισμός, η απαξίωση και η αντιστροφή των όρων. Όλα αυτά παραμένουν γι’ αυτούς ισχυρά όπλα, όσο εμείς δεν απαλλασσόμαστε από την εγωπάθεια, τη ματαιοδοξία, τη δειλία, τη χλιαρότητα. Οι πρόγονοί μας έδωσαν το αίμα τους για τα ιδανικά τους. Εμείς διστάζουμε να θυσιάσουμε την τιμή και υπόληψή μας;
Μια καλή αρχή, ήταν η στιγμή που ο λαός δεν έλαβε σοβαρά τη χλεύη τους και βγήκε να διεκδικήσει όχι μόνο το όνομα της Μακεδονίας, αλλά και τη λαϊκή του κυριαρχία, η οποία εξόφθαλμα καταπατήθηκε για άλλη μια φορά από τους αριστερούς «δημοκράτες». Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό στη δημοκρατία. Αν ο λαός περιφρονείται τότε δεν υπάρχει δημοκρατία. Υπάρχει πολιτειακή εκτροπή.
Πολλοί θα πουν ότι και που βγήκατε στους δρόμους δεν καταφέρατε τίποτα. Κι έτσι θα ενισχυθεί το αίσθημα του ωχαδερφισμού και της κριτικής του καναπέ. Καταφέραμε πολλά. Καταφέραμε να δείξουμε ότι αυτή η διακρατική συμφωνία δεν είχε τη συναίνεση του λαού και η λαϊκή απόρριψη θα τη συνοδεύει μέχρι την ακύρωσή της. Καταφέραμε να δείξουμε ότι δεν είμαστε έρμαια των κροίσων που βλέπουν σαν παιχνίδι τους λαούς. Γι’ αυτούς το ζητούμενο δεν είναι μόνο η επιβολή των γεωπολιτικών σχεδίων τους, αλλά ο ψυχαναγκασμός μας να τα δεχτούμε με «ικανοποίηση». Κι αυτό δεν το πέτυχαν.
Εν τέλει, εμείς κάνουμε ανθρωπίνως ό,τι περνάει από το χέρι μας. Γι’ αυτά θα δώσουμε λόγο στα παιδιά μας, στους προγόνους μας και στο Θεό. Όχι για το αποτέλεσμα. Αυτό εξαρτάται από το Θεό.
Δυστυχώς, πολλά αντίστοιχα δεν κάναμε τις τελευταίες δεκαετίες για χάρη της παραμονής μας στην ευρωπαϊκή «οικογένεια». Είδαμε το τυρί της καλοπέρασης και δεν είδαμε τη φάκα της πνευματικής υποταγής και εθελοδουλίας. Πουλήσαμε τα ιδανικά της μητέρας πατρίδας μας αντί πινακίου φακής.
Αυτή η μικρή, η ελάχιστη αντίσταση, δείχνει ότι δεν έχουμε παραδοθεί ολοκληρωτικά. Αυτό το παράθυρο ελπίδας, άνοιξε περισσότερο με τις καταλήψεις στα σχολεία για τη Μακεδονία. Ταράχτηκαν οι καταληψίες των παλαιών δεκαετιών που έγιναν τώρα πρωθυπουργοί και υπουργοί, διότι τώρα οι μαθητές δεν εξεγείρονται για αριστερό χαβαλέ, αλλά για τη πατρίδα. Και άρχισαν πάλι να εκτοξεύουν συκοφαντίες και τετριμμένους χαρακτηρισμούς προς τα παιδιά.
Τιμητικές οι ταμπέλες. Ίσως αυτή η σπίλωση της αξιοπρέπειάς μας ξεπλύνει τα πολλά ανομήματά μας και την πολυετή αδράνειά μας.
Πηγη: https://makkavaios.blogspot.com
Ίδια κοσμητικά επίθετα ακούνε χρόνια τώρα, όσοι δεν «χωνεύουν» τις ΛΟΑΤΚΙ αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο, την περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, τις δολοπλοκίες εναντίον του κλήρου, την μετατροπή των σχολείων σε κατηχητικά της παγκοσμιοποίησης και της πανθρησκείας.
Την έλλειψη επιχειρημάτων, ακολουθεί συνήθως η απαξίωση και οι ύβρεις. Ο κοινωνικός στιγματισμός των αντιφρονούντων, βοηθάει τους ισχυρούς στην επιβολή των θέσεών τους. Έτσι σχηματίζεται η «κυρίαρχη» άποψη. Και είναι κυρίαρχη η εθνομηδενιστική άποψη, όχι γιατί έχει λαϊκό έρεισμα, αλλά γιατί μπορεί να επιβληθεί στο λαό, παρότι μειοψηφική, με διάφορα μέσα.
Κυρίως με τα ΜΜΕ και τον έλεγχο των πολιτικών κομμάτων. Τελευταία και με τα «trolls», δηλαδή ανθρώπους των κομματικών στρατών που η εργασία τους είναι ο «πόλεμος» στα social media, με αληθινά ή ψευτικα «προφίλ». Δουλειά όλων αυτών είναι να δημιουργούν φόβο και ενοχές στους ανθρώπους αν διαφωνούν με την «κυρίαρχη» άποψη.
Το πιο ισχυρό εμπόδιο που μπορεί να εισχωρήσει σε αυτή την επιβολή, είναι η περιφρόνηση. Άλλωστε, ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα κατά του διαβόλου είναι η περιφρόνησή του[1]. Ας περιφρονήσουμε κι εμείς τις αξιολογήσεις των ανθρώπων που αντιστρατεύονται τα αιώνια ιδανικά της Πίστης και της Πατρίδας. Έτσι, θα αχρηστέψουμε τα δικά τους όπλα, που είναι ο στιγματισμός, η απαξίωση και η αντιστροφή των όρων. Όλα αυτά παραμένουν γι’ αυτούς ισχυρά όπλα, όσο εμείς δεν απαλλασσόμαστε από την εγωπάθεια, τη ματαιοδοξία, τη δειλία, τη χλιαρότητα. Οι πρόγονοί μας έδωσαν το αίμα τους για τα ιδανικά τους. Εμείς διστάζουμε να θυσιάσουμε την τιμή και υπόληψή μας;
Μια καλή αρχή, ήταν η στιγμή που ο λαός δεν έλαβε σοβαρά τη χλεύη τους και βγήκε να διεκδικήσει όχι μόνο το όνομα της Μακεδονίας, αλλά και τη λαϊκή του κυριαρχία, η οποία εξόφθαλμα καταπατήθηκε για άλλη μια φορά από τους αριστερούς «δημοκράτες». Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό στη δημοκρατία. Αν ο λαός περιφρονείται τότε δεν υπάρχει δημοκρατία. Υπάρχει πολιτειακή εκτροπή.
Πολλοί θα πουν ότι και που βγήκατε στους δρόμους δεν καταφέρατε τίποτα. Κι έτσι θα ενισχυθεί το αίσθημα του ωχαδερφισμού και της κριτικής του καναπέ. Καταφέραμε πολλά. Καταφέραμε να δείξουμε ότι αυτή η διακρατική συμφωνία δεν είχε τη συναίνεση του λαού και η λαϊκή απόρριψη θα τη συνοδεύει μέχρι την ακύρωσή της. Καταφέραμε να δείξουμε ότι δεν είμαστε έρμαια των κροίσων που βλέπουν σαν παιχνίδι τους λαούς. Γι’ αυτούς το ζητούμενο δεν είναι μόνο η επιβολή των γεωπολιτικών σχεδίων τους, αλλά ο ψυχαναγκασμός μας να τα δεχτούμε με «ικανοποίηση». Κι αυτό δεν το πέτυχαν.
Εν τέλει, εμείς κάνουμε ανθρωπίνως ό,τι περνάει από το χέρι μας. Γι’ αυτά θα δώσουμε λόγο στα παιδιά μας, στους προγόνους μας και στο Θεό. Όχι για το αποτέλεσμα. Αυτό εξαρτάται από το Θεό.
Δυστυχώς, πολλά αντίστοιχα δεν κάναμε τις τελευταίες δεκαετίες για χάρη της παραμονής μας στην ευρωπαϊκή «οικογένεια». Είδαμε το τυρί της καλοπέρασης και δεν είδαμε τη φάκα της πνευματικής υποταγής και εθελοδουλίας. Πουλήσαμε τα ιδανικά της μητέρας πατρίδας μας αντί πινακίου φακής.
Αυτή η μικρή, η ελάχιστη αντίσταση, δείχνει ότι δεν έχουμε παραδοθεί ολοκληρωτικά. Αυτό το παράθυρο ελπίδας, άνοιξε περισσότερο με τις καταλήψεις στα σχολεία για τη Μακεδονία. Ταράχτηκαν οι καταληψίες των παλαιών δεκαετιών που έγιναν τώρα πρωθυπουργοί και υπουργοί, διότι τώρα οι μαθητές δεν εξεγείρονται για αριστερό χαβαλέ, αλλά για τη πατρίδα. Και άρχισαν πάλι να εκτοξεύουν συκοφαντίες και τετριμμένους χαρακτηρισμούς προς τα παιδιά.
Τιμητικές οι ταμπέλες. Ίσως αυτή η σπίλωση της αξιοπρέπειάς μας ξεπλύνει τα πολλά ανομήματά μας και την πολυετή αδράνειά μας.
Πηγη: https://makkavaios.blogspot.com
Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019
Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2019
Η εορτή των Τριών Ιεραρχών (30 Ιανουαρίου)
Νικόλαος
Γεωργαντώνης
θεολόγος -
ιεροψάλτης
Στις 30 Ιανουαρίου, η Εκκλησία
μας τιμά τους τρείς Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο (+379 μ.Χ.), τον Αγ. Γρηγόριο
τον Θεολόγο (+390 μ.Χ.) και τον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο (+407 μ.Χ.). Είναι
μια σημαντική εορτή που δημιουργήθηκε με συγκεκριμένο λόγο. Σε μια εποχή που η
παιδεία ολοταχώς οδεύει στην απώλεια ψυχών από τον δρόμο του Θεού αλλά και
συσκότηση των νέων, χρειάζεται να υπάρχουν γερά πρότυπα για να σταματήσει αυτό
το κακό. Αυτό το παράδειγμα είναι οι Τρείς Ιεράρχες. Μπορεί η κοινωνία να κάνει
ότι θέλει στην Παιδεία αλλά όφελος έχει να μάθει ο καθένας το σωστό και να το
μεταφέρει στις νεώτερες γενεές.
Η εορτή
αυτή, δεν υπήρχε στην πρώτη χιλιετία της Εκκλησίας. Ο κάθε άγιος δεν έζησε μονάχα
κοντά χρονικά ο ένας με τον άλλον, αλλά και δίπλα όπως ο Μέγας Βασίλειος με τον
Αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο. Γύρω στο 1100 μ.Χ., επί βασιλείας του Αλεξίου του
Κομνηνού, ξεκίνησε μια φιλονικία για το ποιός άγιος από τους τρείς είναι
ανώτερος.[1] Η μία
μερίδα των ανθρώπων, έλεγε ότι ο Μέγας Βασίλειος είναι αυτός που ήταν ο
ανώτερος επειδή ερεύνησε την φύση των όντων και με τις αρετές του, έμοιασε με
τους Αγγέλους. Επίσης ήταν αυστηρός στον βίο και δεν συγχωρούσε εύκολα τους
αμαρτωλούς. Τον Αγ. Ιωάννη Χρυσόστομο θεωρούσαν κατώτερο επειδή ήταν αντίθετος
στον Μέγα Βασίλειο και εύκολα συγχωρούσε τον αμαρτωλό και το ήθος του προσέλκυε
τους πιστούς σε μετάνοια. Αυτή η ομάδα λεγόταν Βασιλείτες.[2] Η
δεύτερη ομάδα, οι Ιωαννίτες, ύψωνε τον Αγ. Ιωάννη Χρυσόστομο, επειδή
χρησιμοποίησε πιο κατανοητές διδασκαλίες για τον κόσμο. Και η Τρίτη ομάδα, οι
Γρηγορίτες, έλεγαν ότι ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος είναι ο ανώτερος των άλλων δύο
επειδή είχαν κομψό και υψηλό νόημα οι λόγοι του, δείχνοντας ότι είχε ξεπεράσει
όλους τους σοφούς. Με αυτόν τον τρόπο, χωρήστηκαν οι Χριστιανοί σε τρείς ομάδες
και φιλονικούσαν.
Λόγω αυτού, εμφανίστηκε ο
καθένας άγιος χωριστά και μετά όλοι μαζί στον τότε επίσκοπο Ευχαϊτών, Ιωάννη,
που βρισκόταν στην Γαλατία, υπαγόμενος στην Μητρόπολη Γαγγρών. Ο Ιωάννης ήταν
άνθρωπος λόγιος, φωτισμένος και έχοντας φτάσει στην κορυφή των αρετών. Σε αυτόν
εμφανίστηκαν οι τρείς Άγιοι και του εξήγησαν, «Εμείς ένα είμαστε κοντά στον Θεό, καθώς βλέπεις, και καμμία αντίθεσι ή
διαμάχη δεν έχουμε, αλλά στους διαφόρους καιρούς, που ζήσαμε, έτσι ο καθ’ένας
από εμάς από την χάρι του θείου κινούμενος Πνεύματος, διαφορετικές διδασκαλίες
συνέγραψε. Και εκείνα που διδαχθήκαμε από το Άγιο Πνεύμα, αυτά και εκδώσαμε για
την σωτηρία των ανθρώπων. Και πρώτος ανάμεσα σε εμάς δεν υπάρχει, ούτε
δεύτερος, αλλά εάν πής τον ένα, αμέσως και οι άλλοι δύο ακολουθούν. Γι’αυτό να
διατάξης αυτούς που φιλονεικούν, να μη χωρίζωνται εξ αιτίας μας. Διότι εμείς,
όσο μπορούσαμε φροντίζαμε, τόσο όταν είμασταν ζωντανοί, όσο τώρα που
βρισκόμαστε στους ουρανούς, το να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε τον κόσμο στήν
γνώσι και στήν ομόνοια και όχι να τον χωρίζουμε. Αλλά και σε μία ημέρα ένωσε
και τους τρείς εμάς και να συνθέσης και τα τροπάρια και τα άσματα της εορτής μας, όπως αρμόζει στην δική σου σύνεσι, και
κατόπιν να αναφέρης στούς Χριστιανούς, ότι ένα είμαστε κοντά στον Θεό. Βέβαια
και εμείς μαζί θα συνεργήζουμε για την σωτηρία εκείνων, που εκτελούν την κοινή
μνήμη μας. Επειδή και εμείς φαινόμαστε, ότι έχουμε κάποια παρρησία και δύναμι
κοντά στον Θεό».[3] Με αυτό
τον τρόπο, καθησυχάστηκε ο κόσμος και αποκαταστάθηκε η ειρήνη και ομόνοια
μεταξύ των Χριστιανών. Και με θεία φώτιση σκέφτηκε αυτός ο μακάριος Ιωάννης, να
βάλει την εορτή στο τέλος του μήνα Ιανουαρίου, όπου μέσα στο αυτό μήνα έχουνε ήδη
εορτάσει οι τρείς άγιοι ξεχωριστά.
Οι Τρείς Ιεράρχες είναι πρότυπο
για την παιδεία γιατί όχι μόνο έγιναν πραγματικά επιστήμονες αλλά έδειξαν και τον
τρόπο συνύπαρξης την επιστήμης και της πίστεως. Πέραν από αυτό, δείχνουν ότι
στην Εκκλησία, δεν υπάρχουν διακρίσεις και πρωτεία. Όλοι είναι ίσοι ενώπιον του
Χριστού. Αυτά τα παραδείγματα πρέπει να έχουνε οι νεότερες γενεές γιατί δείχνουν
τον δρόμο για όλους μας. Οι μέθοδοι και η αποφασιστηκότητα τους είναι διαχρονική.
Ζώντας σε μια εποχή που δεν υπάρχει η φλόγα της μαθήσεως τόσο των διαφόρων
επιστημιών αλλά και της Ορθοδόξου πίστεως μας, κρίνεται αναγκαίο να επιστρέψουμε
στον Ιησού Χριστό και στους αγίους της Εκκλησίας μας για να πάρουμε δύναμη. Να
αντιστρέψουμε αυτή την αρνητικότητα και αφέλεια που υπάρχει και να οδέυσουμε προς
εκεί που πρέπει, προς τον Θεό. Μόνο εάν ατενίσουμε προς τον Ουρανό, θα μπορούμε
να γίνουμε σωστοί επιστήμονες και πιστά μέλη της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας
μας!
Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2019
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)