Χίλια περιστέρια

 Μανώλης Κοττάκης Νοέ 10, 2022

 

ΘΑΥΜΑ δέν ἦταν. Ἀλλά ἦταν ἕνα συγκλονιστικό σημάδι αὐτό πού θά σᾶς διηγηθῶ

Γιά ὅσους βεβαίως ἀναζητοῦν τήν πνευματικότητα πέρα ἀπό τά ἐγκόσμια. Γιά ὅσους ψάχνουν τήν γαλήνη καί τήν πληρότητα μακριά ἀπό τόν βοῦρκο καί τήν βρωμιά τοῦ δημοσίου βίου. Γιά ὅσους ἡ πίστη εἶναι τό καταφύγιό τους, μακριά ἀπό τήν διαβολή καί τό ἄσκοπο βουητό.

Συνέβη κατά τήν διάρκεια τῆς λιτάνευσης: τῆς κάρας τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στήν παραλία τῆς Αἴγινας τήν Τετάρτη τό μεσημέρι. Τρία ὁλόκληρα χρόνια, ἀπό τό 2019. Τότε εἶχε ἐπιτραπεῖ τελευταία φορά στούς ὀρθοδόξους χριστιανούς νά ἀσκήσουν μέ ἐλευθερία τά θρησκευτικά τους καθήκοντα, καθώς ὡς γνωστόν οἱ συναθροίσεις δέν ἐπιτρέποντο κατά τήν πανδημία. (Μέ ἐξαίρεση βεβαίως …τό ραμαζάνι καί τό μπαϊράμι τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης, τήν συγκέντρωση τῶν ἀριστερῶν ἔξω ἀπό τό ἐφετεῖο, τίς πορεῖες τοῦ ΚΚΕ στό κέντρο τῶν Ἀθηνῶν καί τίς παρελάσεις ὑπερηφάνειας τῶν ΛΟΑΤΚΙ. Αὐτές ἐπιτρέποντο!)

Ἡ ἡμέρα ἦταν συγκλονιστικά ἡλιόλουστη, (πάντα βγαίνει ὁ ἥλιος στήν λιτανεία ἀκόμη καί ἄν τυχόν βρέχει), τό φῶς τοῦ νησιοῦ ἄπειρο καί ἐκπληκτικό, ἡ ἀτμόσφαιρα συγκινητική.

Χιλιάδες πιστῶν ἀπό ὅλη τήν Ἑλλάδα, τήν Ρουμανία (ὅπου ὁ Ἅγιος εἶναι ἰδιαίτερα ἀγαπητός) καί τήν Σερβία εἶχαν συγκεντρωθεῖ στήν προκυμαία, προκειμένου νά παρακολουθήσουν τήν λιτάνευση τῆς εἰκόνας καί τῆς Ἁγίας Κάρας. Τά πλοῖα τῆς γραμμῆς ἐπισήμως ἀπεργοῦσαν, ὡστόσο μέ ἄδεια τῶν συνδικαλιστῶν εἶχαν δέσει ἀπό τήν προηγούμενη στό λιμάνι τοῦ νησιοῦ καθώς καί στά λιμάνια τοῦ Ἀγκιστρίου καί τῶν Μεθάνων σέ διασπορά γιά νά μεταφέρουν τό ἀπόγευμα πρός Πειραιᾶ τούς προσκυνητές, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συρρεύσει στό νησί ἀπό τίς προηγούμενες μέρες. Οἱ ντόπιοι οἱ ὁποῖοι τό 2020 εἶχαν παραβιάσει τά μέτρα τῶν κύριων Γεραπετρίτη καί Σκέρτσου γιά νά παρακολουθήσουν μυστικά τήν ἀγρυπνία πού γινόταν στήν μνήμη τοῦ Ἁγίου στό μοναστήρι τῆς Ἁγίας Τριάδος (μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ὑπογράφων), αὐτήν τήν φορά ἦταν ἐλεύθεροι νά παρακολουθήσουν τήν συγκινητική τελετή καθώς ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ Ἅγιος μετ’ ἐμποδίων ὅπως τόν ὀνομάζω (θά ἐξηγήσω παρακάτω γιατί) ταύτισε ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς ζωῆς του μέ τήν ζωή τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων τοῦ νησιοῦ στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνα.

Ὅλα ἦταν ἕτοιμα λοιπόν γιά τήν λιτανεία. Ἡ φιλαρμονική τοῦ Δήμου παρατεταγμένη καί ἄψογη, οἱ μαθητές ὅλων τῶν σχολείων, μέ τά χέρια σταυρωμένα καί μέ βῆμα ἀργό ὅπως ἐπιβαλλόταν ἀπό τήν ἡμέρα, τά τρία καράβια ὁ «Ἀπόλλων», ὁ «Φοῖβος» καί ὁ «Ἅγιος Νεκτάριος» δεμένα στό λιμάνι ἕτοιμα νά ξεσηκώσουν τόν κόσμο μέ παρατεταμένα σφυρίγματα, τά μικρά παπαδάκια μέ τά ἑξαπτέρυγα στό χέρι, ὁ δρόμος σπαρμένος μέ σκῖνα –ἡ στιγμή εἶχε φθάσει.

Ὅταν ἡ πομπή μέ τήν λιτανεία στήν ὁποία ἐπί κεφαλῆς ἤτανε ὁ τοπικός Μητροπολίτης Ἐφραίμ καί ἡ 45χρονη δυναμική ἡγουμένη τοῦ μοναστηριοῦ Τιμοθέη φάνηκαν στήν ἀρχή τῆς παραλίας καί ἄρχισε ἡ …πορεία κατά μῆκος αὐτῆς, συνέβη κάτι ἀξιοπερίεργο. Πρωτόγνωρο. Σημαδιακό. Ἑκατοντάδες περιστέρια, χίλια πιθανόν ὅσα καί τοῦ γνωστοῦ τραγουδιοῦ, ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους πάνω ἀπό τήν λιτανεία καί πέταξαν σέ ἕνα πυκνό σχηματισμό κυκλικά πάνω ἀπ’ τό λιμάνι σάν νά ὑποδέχονταν ξανά τόν Ἅγιο μετά τήν τρίχρονη ἀπουσία του! Πῶς βλέπουμε τά μαχητικά ἀεροσκάφη μας στίς παρελάσεις νά σκίζουν τόν οὐρανό καί νά πετοῦν πάνω ἀπ’ τά κεφάλια μας μέ ὑπερηχητικούς θορύβους; Ἀκριβῶς αὐτό! Μέ τήν διαφορά, ὅτι τά περιστέρια δέν ἤτανε 10-20 ὅπως τά ἀεροσκάφη. Ἦταν ἑκατοντάδες. Τρεῖς φορές ἔκαναν μέ ἄψογο σχηματισμό τό ἕνα δίπλα στό ἄλλο τόν κύκλο πάνω ἀπό τήν λιτανεία, στό ὕψος τῆς παλαιᾶς προβλήτας. Μέ φοβερή ταχύτητα. Καί ἔπειτα προσγειώθηκαν λαμβάνοντας μέ πᾶσα ἐπισημότητα τίς θέσεις τους στό γεῖσο τῆς ὀροφῆς ἑνός παλιοῦ νεοκλασσικοῦ κτιρίου τοῦ νησιοῦ, ὅπως τά βλέπετε στήν φωτογραφία. Κάθισαν εὐθυτενῆ μέ τό βλέμμα ἑστιασμένο ἀπό ψηλά στό λιμάνι καί στήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου σάν ἄνθρωποι. Σάν νά ἔλαβαν τίς θέσεις τῶν ἐπισήμων γιά νά παρακολουθήσουν τήν λιτανεία. Καί δέν κουνήθηκαν ἀπό αὐτές μέχρι τήν λήξη της.

Τά ξέρουμε ἐμεῖς στό νησί αὐτά τά περιστέρια. Φωλιάζουν συνήθως στίς φυλακές τῆς Αἴγινας, στά ἐρείπιά τους ἀκριβέστερα, ἐκεῖ πού κάποτε βασανίζονταν ἄνθρωποι ἀπό τήν δικτατορία. Σπανίως, γιά νά μήν πῶ ποτέ, τά ἔχω δεῖ νά πετοῦν σέ σμῆνος. Στήν παραλία. Κι ὅμως. Ἐμφανίστηκαν ξανά στά λευκά σάν νά ἔχουν φορέσει τά γιορτινά τους τρία χρόνια ἀπό τήν ἀπαγόρευση τῆς θρησκευτικῆς αὐτῆς τελετῆς, ἡ ὁποία εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα μάλιστα νά μήν μπορέσουμε νά γιορτάσουμε τά 100 χρόνια ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ Ἁγίου γιά νά ἀποδώσουν τιμές. Ἄν δέν εἶναι εὐλογημένο σημάδι αὐτό, τί εἶναι; Ὁ Ἅγιος ὅπως καμμιά φορά μοῦ λέει καί ἡ ἡγουμένη, τά «οἰκονομεῖ» ὅλα. Ὁ κοσμικός χρόνος εἶναι πολύ διαφορετικός ἀπό τόν ὀρθόδοξο, πνευματικό ἄλλως τε. Δέν ὑπάρχει βιασύνη στήν αἰωνιότητα. Ὁ χρόνος δέν ὁρίζεται ἀπό τήν ταχύτητα καί τά ἀγχωτικά «ἐδῶ καί τώρα». Ἀλλά ἀπό τήν γαλήνη τῆς πληρότητας. Τί σήμερα, τί αὔριο.

Ἴσως νά μήν ἦταν γραφτό νά ἑορταστοῦν τά 100 του χρόνια ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ Ἁγίου τό 2020. Ἴσως ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης του νά ξεκίνησε μέ τήν συγκλονιστική ταινία τῆς Γελένα Πόποβιτς «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ», στήν ὁποία ὁ Ἅγιος τῶν φτωχῶν καί τῶν ἀνέργων, τῶν κατατρεγμένων καί τόν ἀνέστιων, τῶν ἐπωνύμων καί τῶν ἀνωνύμων δίδαξε πώς τό ἰδεατό εἶναι ἡ ἄσκηση ἐξουσίας μέ τήν καλοσύνη καί ὄχι μέ τήν ἐπιβολή καί τόν αὐταρχισμό. Ἴσως ὁ ἑορτασμός νά συνεχίστηκε καί χθές μέ αὐτήν τήν πανηγυρική πτήση τῶν ἑκατοντάδων περιστεριῶν πού εἶναι ταυτισμένα στήν θρησκεία μας μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἴσως ἀκόμη ἀκόμη καί τό γεγονός ὅτι τήν ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης του εἶχε κηρυχθεῖ πανελλαδική ἀπεργία, ἕνα ἀκόμη ἐμπόδιο στά τόσα, πού ξεπεράστηκε ὅμως καθώς τά πληρώματα δέχτηκαν νά τήν σπάσουν μερικῶς καί νά μεταφέρουν κόσμο ἀπό τό νησί πρός τόν Πειραιᾶ, εἶναι κι αὐτό ἕνα σημάδι συνέχειας τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 100 χρονῶν ἀπό τήν ἐκδημία του.

Ὅποιος μελετήσει τήν ζωή τοῦ Θρακιώτη Ἁγίου θά διαπιστώσει ὅτι ἦταν μιά ζωή μετ’ ἐμποδίων, ἡ ὁποία συνεχίστηκε καί μετά τήν ἐκδημία του καί μετά τήν ἁγιοποίησή του. Γι’ αὐτό τόν ἀποκαλῶ Ἅγιο μετ’ ἐμποδίων. Σέ ὅλους ὅσοι πιστεύουν βεβαίως ὅτι τήν πνευματικότητα μπορεῖ κανείς νά τήν ἀναζητήσει μόνο στά ἐγκόσμια καί στά ὑλικά, στίς τιμές καί ὄχι στίς ἀξίες καί σέ κάθε περίπτωση πέρα ἀπό αὐτά (εἶναι τό γνωστό θέμα πού προκάλεσε τήν κόντρα τοῦ φιλοσόφου Στέλιου Ράμφου μέ κάποιον ὁμόλογό του), ὅλα αὐτά μπορεῖ νά ἀποτελοῦν ἄρρητα ρήματα. Νά μήν ἐνδιαφέρουν, νά μήν κεντρίζουν. Νά μή γίνονται πιστευτά. Κανείς δέν μπορεῖ νά τούς ὑποχρεώσει νά πλησιάσουν, νά ἀκουμπήσουν καί νά καταλάβουν πόσο ἄδεια εἶναι ἡ ζωή χωρίς Χριστό καί Ὀρθοδοξία. Τί χάνουν. Δικαίωμά τους ἀσφαλῶς. Γιά ὅλους ἐμᾶς ὅμως πού θεωροῦμε τήν πίστη καί τήν ἀναζήτηση πέρα ἀπό τά ἐγκόσμια ὡς ξεχωριστό συστατικό τῆς ταυτότητάς μας, ὅλα ὅσα συνέβησαν στό νησί τό μεσημέρι τῆς Τετάρτης εἶναι ἕνα βραβεῖο γιά τήν ὑπομονή.

Βραβεῖο γιά τούς χιλιάδες Ρουμάνους ἐπισκέπτες, κυρίως, νέα ζευγάρια πού ἦρθαν νά προσκυνήσουν τόν Ἅγιο μέ πούλμαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπό τό Βουκουρέστι. Μένοντας ὅλο τό βράδυ στήν ἀγρυπνία καί μέ λίγες μόνο ὧρες ὕπνου παρακολούθησαν τήν λιτανεία. Βραβεῖο γιά τά καράβια πού χάλασαν τόν κόσμο μέ τά διαπεραστικά σφυρίγματά τους καθώς εἶναι ἄγνωστο πόσο δεμένα ψυχικῶς εἶναι τά πληρώματά τους μέ τό μοναστήρι. Καί πόσο τακτικά ἡ ἡγουμένη του στέλνει μικρά δῶρα πρός ἀναγνώριση τῶν ὑπηρεσιῶν τους. Εἶναι βραβεῖο, τέλος, γιά ὅλους μας αὐτή ἡ ἐκπληκτική πτήση τῶν δεκάδων περιστεριῶν πάνω ἀπό τήν πομπή τῆς λιτανείας, τρεῖς φορές μάλιστα. Στά χρόνια πού ἔφυγαν, στά χρόνια τοῦ περιορισμοῦ τῆς ἐλευθερίας γιά χάρη τῆς πανδημίας, ἡ πολιτεία ἔκανε διακρίσεις, διώξεις καί ἀπαγορεύσεις. Ἔκανε διακρίσεις εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν οἱ ὁποῖες ποτέ δέν θά ξεχαστοῦν ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τό πλήρωμά της, κύριε Γεραπετρίτη καί κύριε Σκέρτσο. Ἀναγκαστήκαμε, νομιμόφρονες ἄνθρωποι, πού δέν ἔχουμε πάει ποτέ στήν ζωή μας οὔτε ἀνάποδα σέ μονόδρομο, νά παραβιάσουμε τόν νόμο σας τό 2020 γιά νά μποῦμε μέσα ἀπό ἕνα κρυφό μονοπάτι στόν ναό τοῦ Ἁγίου καί νά παρακολουθήσουμε τήν ἀγρυπνία ἡ ὁποία ἦταν ἀπαγορευμένη ἀπό τήν Πολιτεία. Μέχρι καί σέ τοίχους σκαρφαλώναμε γιά νά τά καταφέρουμε ἐπειδή εἶχαν μπεῖ μέ ἐντολές σας λουκέτα ντροπῆς στίς σιδερένιες πόρτες γύρω ἀπό τήν ἐκκλησία. Ποτέ δέν θά ξεχάσω στήν ζωή μου τούς κύκλους πού κάναμε μαζί μέ τόν θεῖο μου Νεκτάριο περιμετρικά τῶν τοίχων τῆς Ἐκκλησίας μέσα στό μαῦρο σκοτάδι γιά νά βροῦμε δίοδο εἰσόδου.

Ἀλλά ἡ ὑπομονή ἀπό τήν ὁποία εἶχε ἄφθονη ὁ Ἅγιος καί ἔχει κληροδοτήσει καί σέ μας πού τόν ἀγαπᾶμε, νίκησε. Καί θά νικᾶ. Εἴμαστε ἐδῶ.

«Κάνε αγάπη» - Κήρυγμα π. Γεωργίου Σχοινά, 13 Νοεμβρίου 2022

 

Φίμωσις δια νόμου Ιεραρχών – Πρεσβυτέρων

 Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Ἄνδραλης, δικηγόρος

Ἡ Κυβέρνηση Μητσοτάκη, μέσα σὲ ὅλο τὸν ἀντιχριστιανικό της οἶστρο κατὰ τὴ φαραωνικὴ – ἀπὸ ἄποψη πληγῶν – θητεία της, ἔκλεισε τὶς Ἐκκλησίες, κατεδίωξε ἱερεῖς καὶ ποινικοποίησε τὴ Θεία Λατρεία. Φυσικὰ ἀπὸ μία τέτοια κυβέρνηση ὅποιος περιμένει νὰ εὐνοηθεῖ ἡ Ἐκκλησία, ὅπως παραπλανητικῶς παρουσιάστηκε ὁ νόμος γιὰ τὶς ὀργανικὲς θέσεις, μᾶλλον ἐθελοτυφλεῖ.

Τὸ καλοκαίρι ποὺ μᾶς πέρασε, ψηφίστηκε ὁ Ν. γιὰ τὰ ΑΕΙ 4957/ 2022, ὁ ὁποῖος στὰ ἄρθρα 347-348 ὁρίζει τὴν τυπικὴ μονιμοποίηση τῶν κληρικῶν στὸ Δημόσιο τομέα. Δὲν θὰ σχολιάσω τὸ ἑλληνικὸ φαινόμενο σὲ ἄσχετα νομοσχέδια νὰ περνᾶνε ἄσχετες διατάξεις. Αὐτὴ ἡ τσαπατσουλιὰ καὶ ἡ πολυνομία ἴσως κάποτε προκαλεῖ μειδίαμα στοὺς ἱστορικούς τοῦ μέλλοντος. Θὰ σχολιάσω μόνο τὰ συγκεκριμένα ἄρθρα ποὺ ἀφοροῦν τὴ σύσταση τῶν περίπου 4.000 ὀργανικῶν θέσεων γιὰ τοὺς Κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης καὶ τῆς Δωδεκανήσου.

Πρῶτον, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ νόμο αὐτὸ ψήφισαν μαζὶ μὲ τὴ ΝΔ, τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Λύση τοῦ Κυριάκου Βελόπουλου. Ἑπομένως, ὅσα θὰ ποῦμε τώρα ἀφοροῦν κυρίως αὐτὰ τὰ 3 κόμματα, ποὺ ἔχουν ὑποτίθεται φιλοκληρικὸ προφίλ.

Δεύτερον, νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι δὲν ὑπῆρχαν νέες προσλήψεις κληρικῶν, ὅπως ψευδῶς ὑποστήριξαν οἱ γνωστοὶ γιὰ τὴν ἀκατάσχετη ψευδολογία τους, ἰδεοληπτικοὶ ἀντικληρικαλιστὲς τῆς ἀριστερᾶς. Κολλημένοι στὶς ψυχοπαθολογικὲς ἀγκυλώσεις τους, μίλησαν γιὰ πρόσληψη 4.000 ἱερέων (!) γνωρίζοντας ὅτι ἡ εὐφάνταστη λάσπη στὸν ἀνεμιστῆρα, ὅταν πρόκειται εἰδικὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο καὶ ἂν ἀπέχει ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, βρίσκει πάντα εὐήκοα αὐτιὰ πωρωμένων ἀντιεκκλησιαστικῶν ποὺ γιὰ ὅλα τοὺς φταίει ἡ Ἐκκλησία, ἱκανοποιώντας τὴν ἀνάγκη τους νὰ βουτοῦν στὴν ἀσύδοτη ζωή δίχως συνέπειες, ὅπως νομίζουν.

Στὴν πραγματικότητα, οἱ κληρικοὶ ποὺ ὑπηρετοῦσαν ἤδη στὴν Ἐκκλησία καὶ πληρώνονταν ἀπὸ τὸ δημόσιο ταμεῖο, μονιμοποίησαν τὶς θέσεις τους, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν νέες προσλήψεις καὶ αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ ἔπρεπε νὰ γίνει, ὄχι ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία ζητάει ἐλεημοσύνη ἀπὸ τὸ κράτος, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ Κράτος ὑποχρεοῦται νὰ πληρώνει τοὺς κληρικούς, λόγω μίας πλέον τοῦ μισοῦ αἰώνα συμφωνίας, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία παραχώρησε τεράστιες ἐκτάσεις γῆς στὸ Δημόσιο, ὅπου αὐτὴ τὴ στιγμὴ βρίσκονται δημόσια κτίρια, νοσοκομεῖα, στρατόπεδα, κοινωφελῆ ἱδρύματα, μὲ μοναδικὸ ἀντάλλαγμα τὴ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν. Ἤδη μὲ τὸ ν. 536/1945 οἱ κληρικοὶ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Κράτος λόγῳ τῆς παραχώρησης αὐτῶν τῶν ἐκτάσεων ποὺ ἀποτελοῦν περίπου τὸ 96% τῆς συνολικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια.

Διαβάζουμε στὸ ἄρθρο 347 παρ. 2 τοῦ ἐπίμαχου νόμου: Στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν καὶ στὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνιστῶνται δύο χιλιάδες τριακόσιες ἕντεκα (2.311) μόνιμες ὀργανικὲς θέσεις Ἐφημερίων, οἱ ὁποῖες καταλαμβάνονται ἀπὸ Ἐφημέριους, οἱ ὁποῖοι ἤδη μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ ἡ ἀπόφαση διορισμοῦ τους ἔχει δημοσιευθεῖ στὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὴν ἔναρξη ἰσχύος τοῦ παρόντος, συμπεριλαμβανομένων τῶν θέσεων κληρικῶν ποὺ κατανέμονται στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων.

Τότε ποιὸ εἶναι τὸ πρόβλημα στὸ νόμο; Μονιμοποιοῦνται οἱ ἱερεῖς καὶ αὐτὸ ἀναμφίβολα θὰ ἦταν καλό, ἂν ὁ νόμος σταματοῦσε ἐκεῖ.

Διαβάζουμε παρακάτω στὴν παράγραφο 12 τοῦ ἴδιου ἄρθρου: Οἱ Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μποροῦν νὰ προσλαμβάνουν κληρικοὺς μὲ σχέση ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου γιὰ τὴν κάλυψη λατρευτικῶν, ποιμαντικῶν καὶ προνοιακῶν ἀναγκῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ὑπαλλήλους μὲ σχέση ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου, ὁρισμένου ἢ ἀορίστου χρόνου, ἢ μὲ σύναψη σύμβασης ἔργου. Ἡ πρόσληψη τῶν κληρικῶν καὶ ἡ παροχὴ ὑπηρεσιῶν ἢ ἔργου τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑπαλλήλων τοῦ πρώτου ἐδαφίου δὲν γεννᾶ καμία ἔννομη σχέση ἐξαρτημένης ἐργασίας, σύμβασης ἔργου ἢ ἄλλης ἐξάρτησης, ἢ ὑποχρέωση ἢ εὐθύνη τοῦ Δημοσίου καὶ ὑπόχρεες γιὰ τὴν καταβολὴ τῶν ἀποδοχῶν τους εἶναι ἀποκλειστικὰ οἱ Ἱερὲς Μητροπόλεις ἐξ ἰδίων πόρων. Οἱ κληρικοὶ τῆς παρούσας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μετέχουν στὰ Μητροπολιτικὰ καὶ Ἐκκλησιαστικὰ Συμβούλια.

Μὲ ἄλλα λόγια τὸ Κράτος δὲν ἐπιτρέπει σὲ κληρικοὺς ποὺ δὲν ἐξαρτῶνται οἰκονομικὰ ἀπὸ ἐκεῖνο, νὰ μετέχουν στὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὰ μητροπολιτικὰ συμβούλια ποὺ διοικοῦν τὶς μητροπόλεις καὶ στὰ ἐκκλησιαστικὰ συμβούλια ποὺ διοικοῦν τὶς ἐνορίες. Αὐτὸ ἀφ’ ἑνὸς ἐμποδίζει ἄμισθους κληρικοὺς νὰ διορίζονται σὲ μονοεδρικὲς ἐνορίες, ἀφοῦ τὸ ἐνοριακὸ συμβούλιο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀκέφαλο, ἀφετέρου ἐμποδίζει ἀνεξάρτητους ἀπὸ τὸ Κράτος ἀνθρώπους νὰ μετέχουν στὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν συνυπολογίσουμε καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μόνιμη ἀπειλὴ κάθε κυβέρνησης πρὸς τὴν Ἐκκλησία εἶναι ὅτι θὰ σᾶς κόψουμε τὸ μισθὸ ἢ ὅτι θὰ βάλουμε ὅριο ἡλικίας στοὺς ἐπισκόπους, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικὸ εἶναι γιὰ κάθε νεοεποχίτικη κυβέρνηση νὰ ἀποκλείει ἀνθρώπους ποὺ θὰ μποροῦν νὰ φέρουν ἀντιρρήσεις ἀπὸ τὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ τοὺς ἀπειλήσουν ὅτι θὰ τοὺς κόψουν τὸ μισθό.

Φυσικὰ δὲν ὑπάρχει καμία ἄλλη λογικὴ ἐξήγηση στὸ γιατί πρέπει νὰ ἀποκλείονται οἱ ἄμισθοι ἱερεῖς ἀπὸ τὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ μόνο γιὰ νὰ ἐξαρτῶνται οἰκονομικὰ ἀπὸ τὸ Κράτος.

Ἀλλὰ ἂν σταματοῦσε ἐκεῖ ὁ νόμος, πάλι τὸ κακὸ θὰ ἦταν μικρό.

Διαβάζουμε παρακάτω, στὸ ἄρθρο 14: Οἱ κληρικοὶ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Δημόσιο καὶ σὲ βάρος τῶν ὁποίων ἀσκήθηκε ποινικὴ δίωξη γιὰ κακούργημα ἢ γιὰ τὰ ἀκόλουθα ἀδικήματα, λαμβάνουν τὸ πενῆντα τοῖς ἑκατὸ (50%) τῶν ἀποδοχῶν τους μὲ πράξη τοῦ ἐκκαθαριστῆ ἀποδοχῶν:

α) κλοπή, ὑπεξαίρεση κοινὴ καὶ στὴν ὑπηρεσία), ἀπάτη, ἐκβίαση, πλαστογραφία, δωροδοκία, ἀπιστία περὶ τὴν ὑπηρεσία, παράβαση καθήκοντος, συκοφαντικὴ δυσφήμιση, ὁποιοδήποτε ἔγκλημα κατὰ τῆς γενετήσιας ἐλευθερίας ἢ ἔγκλημα οἰκονομικῆς ἐκμετάλλευσης τῆς γενετήσιας ζωῆς, σωματικὴ βλάβη ἐμβρύου ἢ νεογνοῦ, τὰ ἀδικήματα τοῦ ν. 3500/2006 (Α’ 232) γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας, ἁρπαγὴ ἀνηλίκων, παράνομη κατακράτηση, παράνομη βία, αὐτοδικία, ἀπειλή, διατάραξη θρησκευτικῶν συναθροίσεων,

β) βία κατὰ ὑπαλλήλων καὶ δικαστικῶν προσώπων, ἀθέμιτη ἐπιρροὴ σὲ δικαστικοὺς λειτουργούς, διατάραξη τῆς λειτουργίας ὑπηρεσίας, διατάραξη δικαστικῶν συνεδριάσεων, ἀπείθεια, στάση, ἀντιποίηση, παραβίαση σφραγίδων ποὺ ἔθεσε ἡ ἀρχή, παραβίαση φύλαξης τῆς ἀρχῆς,

Φυσικὰ γιὰ τὰ βαριὰ ἀδικήματα ὑπάρχει λογικὴ ἐξήγηση νὰ τίθεται σὲ καθεστὼς διαθεσιμότητας ὁ κατηγορούμενος κληρικός.

γ) διέγερση σὲ ἀνυπακοή, διέγερση σὲ διάπραξη ἐγκλημάτων, βιαιοπραγίες ἢ διχόνοια, πρόσκληση καὶ προσφορὰ γιὰ τὴν τέλεση ἐγκλήματος, ἐγκληματικὴ ὀργάνωση, τρομοκρατικὲς πράξεις – τρομοκρατικὴ ὀργάνωση, ἀξιόποινη ὑποστήριξη, διατάραξη κοινῆς εἰρήνης, ἀπειλὴ διάπραξης ἐγκλημάτων, διασπορὰ ψευδῶν εἰδήσεων, προσβολὴ συμβόλων ἢ τόπων ἰδιαίτερης ἐθνικῆς ἢ θρησκευτικῆς σημασίας,

(Ἂν αὔριο δηλαδὴ κάποιος ἱερέας καλέσει πχ τοὺς πολίτες νὰ μὴ πάρουν ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, ἢ γενικότερα ἀντιταχθεῖ στοὺς παλαβοὺς νόμους, ὅπως τοὺς ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, θὰ κατηγορηθεῖ ὅτι διεγείρει σὲ ἀνυπακοὴ ἢ ὅτι διαταράσσει τὴν κοινωνικὴ εἰρήνη ἢ διασπείρει ψευδεῖς εἰδήσεις κλπ, ὅπως εἴδαμε δυστυχῶς νὰ συμβαίνει τὴν περίοδο τῆς πανδημίας γιὰ ὅσους ἐπιστήμονες τόλμησαν νὰ ἐκφράσουν ἐπιφυλάξεις γιὰ τὰ ἐμβόλια τεχνολογίας mrna.)

δ) τὰ ἀδικήματα τοῦ ν. 927/1979 (Α’ 139) πρόκειται γιὰ τὸν ἀντιρατσιστικὸ νόμο, ὅπως τροποποιήθηκε μὲ τὸ ν. 4285/2014.

(Στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ ποῦμε ὅτι ὑπάρχει μία βιομηχανία παραγωγῆς μηνύσεων ποὺ ὀνομάζεται παρατηρητήριο τοῦ Ἑλσίνκι, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν κ. Παναγιώτη Δημητρά. Ὅποιος μιλήσει γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία ἢ γιὰ τοὺς λαθρομετανάστες, εἰδικὰ κληρικὸς ἔθιξε τὶς ἱερὲς ἀγελάδες τῆς «νεοελληνέζικης» κοινωνίας, καὶ μηνύεται ἀσυζητητὶ ἀπὸ τὸν προαναφερόμενο. Μιλᾶμε γιὰ χιλιάδες μηνύσεις ποὺ φυσικὰ οἱ περισσότερες καταλήγουν στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων, ὡς προδήλως ἀβάσιμες. Καὶ ἐνῷ ἕνας ἁπλὸς πολίτης ἂν κάνει μία μήνυση καὶ ἀποδειχθεῖ ψευδής, θὰ ἔχει σοβαρὸ πρόβλημα, ἡ συγκεκριμένη ΜΚΟ, ἔχουσα ἰσχυροὺς χρηματοδότες, δὲν ἔχει καμία δυσκολία νὰ λάβει τὸ ρίσκο νὰ ἀποζημιώσει τὰ θύματά της, σὲ περίπτωση ἀγωγῆς γιὰ ἠθικὴ βλάβη ἀπὸ τὴν ψευδῆ καταμήνυση. Καταλαβαίνετε ὅτι ὁ συγκεκριμένος νόμος ἀνοίγει τοὺς ἀσκοὺς τοῦ αἰόλου καὶ τὴν ὄρεξη στὸν κάθε Δημητρὰ νὰ ταλαιπωρεῖ κληρικοὺς καὶ πρὶν προλάβει νὰ κλείσει ὁ ἕνας ποινικὸς φάκελος νὰ ἀνοίγει ὁ ἄλλος. Ἄλλωστε, ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος φαίνεται ὅτι τέτοιες ὀργανώσεις κάνουν κατάχρηση τοῦ δικαιώματος προσφυγῆς στὴ δικαιοσύνη, γιὰ νὰ ταλαιπωροῦν τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ προτιμοῦν νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ σημαντικὰ ζητήματα, γιὰ νὰ μὴ μπλέξουν, μὲ τὶς κουραστικὲς καὶ δαπανηρὲς ποινικὲς διαδικασίες).

ε) προσηλυτισμὸ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ α.ν. 1363/1938 Α’ 305), στ) τὰ ἀδικήματα τοῦ ν. 4139/2013 (Α’ 74) περὶ ναρκωτικῶν.

Μετὰ τὴν ἄσκηση τῆς ποινικῆς δίωξης ἐκκινεῖ ἀμελλητὶ ἡ διαδικασία παραπομπῆς τῶν κληρικῶν στὰ ἁρμόδια ἐκκλησιαστικὰ δικαστήρια καὶ μέχρι τὴν ἔκδοση τῆς τελεσίδικης ἀπόφασης τῶν ἐκκλησιαστικῶν δικαστηρίων τελεῖ σὲ ἀναστολὴ ἡ ἐγγραφή τους στὸ μητρῷο θρησκευτικῶν λειτουργῶν τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ ν. 4301/2014(Α’ 223) σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ ἄρθρο 47 τοῦ ν. 4559/2018 (Α’ 142).

Πρέπει νὰ διευκρινίσουμε ὅτι τὸ 50% τοῦ μισθοῦ δὲν κόβεται ἂν τὰ ἔχουν πράξει τὰ ἀδικήματα, ἀλλὰ ἂν κατηγοροῦνται γιὰ αὐτά, δηλαδὴ ἂν κάποιος ἁπλῶς τοὺς κάνει μήνυση γιὰ αὐτά, ἀκόμα καὶ ἀβάσιμη, μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ποινικῆς διαδικασίας.

Στὴν παράγραφο 16 τοῦ ἴδιου νόμου διαβάζουμε: Στοὺς κληρικοὺς τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐφόσον καταδικαστοῦν μὲ ἀμετάκλητη δικαστικὴ ἀπόφαση γιὰ τὰ ἀδικήματα ποὺ ἀναφέρονται στὴν παρ. 14, διακόπτεται ἡ μισθοδοσία τους καὶ ἐκδίδεται διαπιστωτικὴ πράξη κένωσης τῆς ὀργανικῆς θέσης ποὺ κατέχουν.

Δηλαδὴ ἂν ἕνας ἱερέας καταδικαστεῖ ἀμετάκλητα δηλαδὴ ἂν ἔχει ἐξαντλήσει τὰ ἔνδικα μέσα, ἀκόμα καὶ μὲ ἐλαφρυντικά, παύει νὰ μισθοδοτεῖται ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ εἴτε ἀφήνει τὴν ἱερωσύνη, γιὰ νὰ ἐργαστεῖ καὶ νὰ μπορέσει νὰ ζήσει εἴτε θὰ λειτουργεῖ ὡς ἄμισθος καὶ φυσικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ περίπτωση ποὺ καταδικαστεῖ Μητροπολίτης, παύει νὰ εἶναι Μητροπολίτης, ἀφοῦ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ συμμετέχει στὸ Μητροπολιτικὸ Συμβούλιο. Γίνεται πρώην μητροπολίτης, ἐφησυχάζων. Τουλάχιστον αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ τὸ γράμμα τοῦ νόμου. Ἄρα καλύτερα νὰ μὴ μπλέκει, θὰ σκεφτεῖ ὁ ἴδιος. Καλύτερα νὰ μὴ μιλάει γιὰ τίποτα.

Ἀπὸ νομικῆς ἄποψης ὑφίσταται σοβαρὴ ἀντίθεση τοῦ νόμου μὲ τὴ συνταγματικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας, ἀφοῦ οἱ κληρικοὶ ὑφίστανται δυσμενῆ διάκριση, ὡς ὑπάλληλοι τοῦ εὐρύτερου δημοσίου τομέα, καθὼς αὐτὴ ἡ ἀντιμετώπιση σὲ περίπτωση ποινικῆς δίωξης γιὰ κοινὰ πλημμελήματα ἢ ἀμετάκλητης καταδίκης γιὰ αὐτά, δὲν ἰσχύει σὲ ἄλλους δημοσίους λειτουργοὺς καὶ ὑπαλλήλους.

Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 4 τοῦ Συντάγματος, οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου. Ἐπιπλέον, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 5 παρ. 2: Ὅλοι ὅσοι βρίσκονται στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια ἀπολαμβάνουν τὴν ἀπόλυτη προστασία τῆς ζωῆς, τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας τους, χωρὶς διάκριση ἐθνικότητας, φυλῆς, γλώσσας καὶ θρησκευτικῶν ἢ πολιτικῶν πεποιθήσεων.

Ἐδῶ ὅμως βλέπουμε μία ἐξόφθαλμη θρησκευτικὴ διάκριση, ποὺ φυσικὰ δὲν ὑφίσταται σὲ λειτουργοὺς ἄλλων θρησκειῶν ποὺ πληρώνονται ἀπὸ τὸ δημόσιο.

Ἐπιπροσθέτως στὸ ἄρθρο 103 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος ἀναφέρεται: Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ποὺ κατέχουν ὀργανικὲς θέσεις εἶναι μόνιμοι ἐφόσον αὐτὲς οἱ θέσεις ὑπάρχουν. Αὐτοὶ ἐξελίσσονται μισθολογικὰ σύμφωνα μὲ τοὺς ὅρους τοῦ νόμου καί, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς περιπτώσεις ποὺ ἀποχωροῦν λόγω ὁρίου ἡλικίας ἢ παύονται μὲ δικαστικὴ ἀπόφαση, δὲν μποροῦν νὰ μετατεθοῦν χωρὶς γνωμοδότηση οὔτε νὰ ὑποβιβαστοῦν ἢ νὰ παυθοῦν χωρὶς ἀπόφαση ὑπηρεσιακοῦ συμβουλίου, ποὺ ἀποτελεῖται τουλάχιστον κατὰ τὰ δύο τρίτα ἀπὸ μόνιμους δημόσιους ὑπαλλήλους.

Ἐδῶ ὁ νόμος τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν κληρικῶν προβλέπει παύση ἀπὸ τὰ καθήκοντά τους χωρὶς ἀπόφαση ὑπηρεσιακοῦ συμβουλίου, ἀλλὰ ἑνὸς Πλημμελειοδικείου.

Μὲ βάση τὰ ὅσα εἴπαμε ἡ Κυβέρνηση, ἂν θέλει νὰ διατηρήσει ἔστω λίγη δημοκρατικὴ ἀξιοπρέπεια, ὀφείλει νὰ ἀποσύρει ἄμεσα τὴ συγκεκριμένη διάταξη, ὥστε νὰ μὴ ὑφίσταται ἄνιση μεταχείριση καὶ δυσμενὴς διάκριση τῶν κληρικῶν μὲ τοὺς δημοσίους λειτουργοὺς καὶ ὑπαλλήλους.

Ὁ νόμος αὐτὸς θέλει νὰ μετατρέψει Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς σὲ διακοσμητικὰ χώρου, νὰ τελοῦν μόνο τὰ μνημόσυνα καὶ τὶς ἐπίσημες δοξολογίες. Νὰ πλέκουν τὰ ἐγκώμια στοὺς πολιτικοὺς καὶ σὲ καμία περίπτωση νὰ μὴ δημιουργοῦν κόντρες, ἀκόμα καὶ γιὰ θέματα πίστεως. Καὶ θέτουν πάλι θέμα ἐπιβίωσης γιὰ τοὺς ἀνυπάκουους, ὅπως ἔκαναν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ κάνουν μὲ τοὺς ἀνεμβολίαστους ὑγειονομικούς. Δὲν εἶσαι ὅπως σὲ θέλουμε, δὲν πληρώνεσαι, δὲν ἔχεις νὰ φᾶς ἐσὺ καὶ ἡ οἰκογένειά σου.

Βλέπουμε ὅτι ὅλες οἱ κυβερνήσεις διαχρονικὰ παλεύουν νὰ περάσουν ἄνομα πράγματα. Ποιὸς θὰ ἀντισταθεῖ; Ποιὸς κληρικὸς θὰ μιλήσει γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, γιὰ τὸ οὐκρανικὸ σχίσμα, γιὰ τὴν ἐπέλαση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, γιὰ τὶς ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, γιὰ τὶς νεοεποχίτικες μεθόδους ποὺ ἁπλώνονται μὲ μάσκα ἀκινδυνότητας στὴν ἑλληνικὴ καθημερινότητα;

Ποιὸς πνευματικὸς θὰ βοηθήσει ἕνα ὁμοφυλόφιλο νὰ μεταστραφεῖ, ἀφοῦ ἡ ΝΔ καὶ ὁ ὑπουργὸς ὑγείας Πλεύρης ψήφισαν νόμο ποὺ ἀπαγορεύει τὶς πρακτικὲς μεταστροφῆς τῶν ΛΟΑΤΚΙ;

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁμολογία τῆς ἀληθείας καὶ ἡ ἀντίσταση στὴν ἀδικία εἶναι πνευματικὰ καθήκοντα τῶν χριστιανῶν, πολὺ περισσότερο τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ ὀφείλουν νὰ εἶναι τὰ πρότυπα τῶν ἁπλῶν πιστῶν.

Ἡ παράδοση τῆς χώρας μας θέλει τὸν παπὰ μπροστάρη. Θέλει τὸν Ἐπίσκοπο Πατέρα τοῦ λαοῦ. Αὐτὸ τὸ ἔθνος ἔβγαλε Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, Γρηγόριο Ε΄, Παπαφλέσσα, Χρυσόστομο Σμύρνης, Αὐγουστῖνο Καντιώτη, Χαράλαμπο Βασιλόπουλο καὶ ἄλλες χιλιάδες κληρικοὺς ποὺ εἶδαν τὸ ράσο ὄχι ὡς μέσο ἐξουσίας καὶ κοινωνικῆς καταξίωσης, ἀλλὰ ὡς ὑποχρέωση αὐτοθυσίας γιὰ τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ ἔμειναν στὴν ἱστορία, γιατί δὲν «κάθισαν στὰ αὐγά τους». Ἔχασαν τὴ βολή τους καὶ ἔδωσαν καὶ τὸ αἷμα τους ἀκόμα, γιὰ τὴν πίστη, γιὰ τὰ δίκαια τῆς πατρίδας καὶ γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ κλῆρος πρῶτος ἔδειχνε τὸ ἡρωικό του φρόνημα ἐμπνέοντας τὸν λαό, καὶ τώρα ὑπὸ αὐτὲς τὶς δύσκολες περιστάσεις ὀφείλει νὰ τὸν ἐμπνεύσει ξανά. Μία Ἑλλάδα μὲ συμβιβασμένο κλῆρο καταπίνεται εὔκολα ἀπὸ τὴ Νέα Τάξη ἢ Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση, ὅπως μετονομάστηκε τελευταῖα.

Τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ρηξικέλευθο, ὅπως ἦταν ρηξικέλευθο τὸ κήρυγμα τοῦ Θεανθρώπου Ἱδρυτῆ Της. Ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία ἀγαπάει τὸν ἄνθρωπο, δὲν μπορεῖ νὰ δικαιώσει τὸ ἄδικο, παρὰ μόνο ἂν συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἄδικο. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια δὲν μπορεῖ μὲ τίποτα νὰ τὴν ἀντέξει τὸ ὑλιστικὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ βασίζεται στὶς κοινωνικὲς ἀδικίες καὶ ἀνισότητες. Γι’ αὐτὸ οἱ πλέον παραδομένοι στὰ πάθη τους, εἶναι καὶ οἱ πιὸ ἐχθρικοὶ μὲ τὸ χριστιανισμό. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ κόσμος δὲν θέλει νὰ ἀκούει τὸ αὐθεντικὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ μόνο «νανουρίσματα» καὶ χαϊδέματα αὐτιῶν, ἀπὸ κληρικοὺς ὅπως τοὺς θέλει τὸ ἀντίχριστο σύστημα. Τὸ σύστημα ποὺ θέλει τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς ἱερεῖς νὰ εἶναι ἀπόλυτα ἐλεγχόμενοι ἀπὸ τὴν ἐξουσία. Νὰ μὴ μποροῦν νὰ σηκώσουν κεφάλι. Νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἀρθρώσουν λόγο ποὺ θὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ ἀφυπνίσει τὸ ποίμνιο. Πολὺ περισσότερο στὶς μέρες μας, ὅπου τὸ κακὸ μασκαρεύεται σὲ κάτι ἀθῷο, ἡ αἵρεση παριστάνεται ὡς συμβατὴ μὲ τὴν ὀρθοδοξία, ὁ σοδομισμὸς παριστάνει κάτι φυσιολογικό, ἡ γιόγκα διαφημίζεται ὡς γυμναστική, ἡ ἀθεΐα προσποιεῖται ὅτι σέβεται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, οἱ σέκτες παριστάνουν τὶς ἐπιστημονικὲς ἑνώσεις, τώρα λοιπόν, οἱ ποιμένες ὀφείλουν περισσότερο νὰ ἐνημερώνουν καὶ νὰ καθοδηγοῦν τὸν μπερδεμένο λαό.

Πικρὴ διαπίστωση ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῶν τελευταίων ἐτῶν, εἶναι ὅτι ἡ ἀδρανὴς στάση μερίδας κληρικῶν καὶ τῆς Ἱεραρχίας σὲ πολλὰ θέματα ποὺ θὰ ἔπρεπε ἡ Ἐκκλησία νὰ βγεῖ μπροστά, δημιούργησε ἕνα χάσμα μεταξὺ ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας καὶ πιστοῦ λαοῦ. Ὁ λαὸς αἰσθάνθηκε ὀρφανὸς ἢ κάποιες φορὲς καὶ προδομένος. Φυσικὰ καὶ δὲν ἦταν εὔκολες οἱ περιστάσεις γιὰ τὴ διοικοῦσα Ἐκκλησία, ἀλλὰ οἱ ἡγέτες καὶ οἱ ἥρωες κρίνονται ἀπὸ τὴ στάση τους στὰ δύσκολα καὶ ὄχι στὰ εὔκολα. Αὐτὰ τὰ λέω μὲ πόνο καὶ ὄχι μὲ διάθεση κριτικῆς. Ὁ κλῆρος ὀφείλει νὰ ἀκούει καὶ τὸν λαό, διότι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα κλειστὸ κύκλωμα κληρικῶν, ἀλλὰ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὅπου κάθε μέλος, ἀκόμα καὶ τὰ πιὸ ἀσήμαντα κοσμικά, ἔχουν τὴ σημασία τους.

Δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζουμε βέβαια καὶ τὴν εὐθύνη τοῦ λαοῦ, ποὺ ἔχει ἐγκλωβιστεῖ σὲ ἕνα κομματοκρατικὸ σύστημα καὶ μὲ τὰ χέρια του βγάζει τὰ μάτια του, δίνοντας τὴν ἐξουσία σὲ ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε κόκκινους εἴτε γαλάζιους. Δὲν καταλάβαμε ὅτι διαπράττουμε ἁμαρτία καὶ γινόμαστε συνένοχοι κατὰ κάποιο τρόπο, ὅταν στηρίζουμε ἀνθρώπους ποὺ νομοθετοῦν ἐνάντια στὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ. Βάλαμε προτεραιότητα τὸ δικό μας συμφέρον ἀπὸ τὸ συμφέρον τῆς πατρίδας καὶ τῶν παιδιῶν αὐτοῦ τοῦ τόπου ποὺ θὰ παραλάβουν καμένη γῆ. Δὲν δώσαμε στοὺς πολιτικοὺς νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ θεσμοθέτηση τῆς παραβίασης τῶν κανόνων τῆς ὀρθόδοξης ζωῆς, εἶναι ἡ κόκκινη γραμμὴ γιὰ ἐμᾶς ποὺ ὅποιος τὴν ὑπερβαίνει, θὰ ἐπέρχεται ὁ πολιτικός του θάνατος.

Φυσικὰ οἱ χριστιανοὶ ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ τὸ πράξουμε αὐτό, παρὰ τοὺς μεμψίμοιρους αὐθαίρετους ὑπολογισμοὺς πολλῶν ὠχαδελφιστῶν, ποὺ γιὰ νὰ μὴ κουνηθοῦν ἀπὸ τὴν θέση τους, λένε ὅτι εἴμαστε τὸ 1% τοῦ πληθυσμοῦ! Οἱ ἄνθρωποι τοῦ συστήματος γνωρίζουν τὴ δύναμη ποὺ ἔχει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ γιὰ αὐτὸ καὶ οἱ πολιτικὲς μαριονέττες τρέχουν ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, γιὰ νὰ φωτογραφηθοῦν στὴν Ἐκκλησία, εἰδικὰ αὐτὸ τὸ προεκλογικὸ ἔτος.

Ξέρουν ἐπίσης, ὅτι δὲν θὰ τοὺς τιμωρήσουμε γιὰ τὰ πολιτικά τους ἐγκλήματα ἀπέναντι στὸν ἑλληνικὸ λαό, γιατί εἴμαστε χλιαροὶ καὶ καταπίνουμε κάθε ἐπίθεσή τους στὸ θρησκευτικὸ καὶ πατριωτικό μας συναίσθημα.

Εἴμαστε λοιπὸν καὶ ἐμεῖς ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κατάντια τῆς χώρας μας καὶ ὀφείλουμε νὰ τὸ ἀλλάξουμε αὐτό. Μποροῦμε νὰ τὸ ἀλλάξουμε στὸ μέτρο ποὺ ἀναλογεῖ στὸν καθένα. Καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀλλάξουμε καὶ εὐελπιστῶ ὅτι θὰ τὸ ἀλλάξουμε.

Αὐτοὺς τοὺς νόμους ποὺ ποδοπατᾶνε τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τοὺς ποδοπατᾶμε καὶ ἐμεῖς. Στὶς ποταπὲς ἀπειλές τους ἀπαντοῦμε, ὅπως ὁ Στρατηγὸς Μακρυγιάννης: Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, ἵνα ἐνεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάνουν.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο 4^ος μ. Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται ως ο «χρυσός αιώνας της Θεολογίας», χάρις στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν την συγκεκριμένη εκείνη χρονική περίοδο. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και στους μεγάλους άνδρες της ιστορίας. Μάλιστα ανήκει στη χορεία των Τριών Ιεραρχών,  μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο το Θεολόγο. 

      Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354, κατ’ άλλους το 347. Ο πατέρας του ονομαζόταν Σεκούνδος. Ήταν στρατηγός και ειδωλολάτρης, τον οποίο μετέστρεψε στον Χριστιανισμό η σύζυγός του και μητέρα του Ιωάννη, η υπέροχη Ανθούσα. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς, αφήνοντας μόνους, την 20χρονη Ανθούσα με τον μικρό Ιωάννη. Εκείνη ανάλαβε να τον μεγαλώσει με παιδεία και φόβο Θεού και να του δώσει χριστιανική ανατροφή. Ως ευκατάστατη, φρόντισε να τον σπουδάσει στα καλλίτερα σχολεία της Αντιόχειας. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του, προσκολλήθηκε στον ονομαστό ειδωλολάτρη Λιβάνιο ώστε να συμπληρώσει τις σπουδές του στην ρητορική και στη φιλοσοφία. Η επίδοσή του ήταν τέτοια ώστε ο Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Σχολή! Αλλά όταν διαπίστωσε ότι ήταν Χριστιανός και προόριζε τον εαυτό του για τη διακονία της Εκκλησίας, είπε με πικρία: «δυστυχώς τον Ιωάννη τον κέρδισε η Εκκλησία»!  

      Αμέσως μετά σπούδασε Θεολογία στην ονομαστή Θεολογική Σχολή της Αντιόχειας. Άσκησε για λίγο χρόνο το επάγγελμα του ρήτορα, στο οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Όμως πολύ γρήγορα και μετά το θάνατο της μητέρας του, εγκατέλειψε την κοσμική δόξα, το προσοδοφόρο επάγγελμα και τις ιαχές του πλήθους και αφιερώθηκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας.

      Το 372 βαπτίστηκε και αποφάσισε να γίνει μοναχός. Αποσύρθηκε στην έρημο για κάθαρση, προσευχή και πνευματική προετοιμασία για την κατοπινή πορεία της ζωής του. Έμεινε εκεί πέντε χρόνια, ασκούμενος και μελετώντας τις άγιες Γραφές. Όμως από την αυστηρή άσκηση κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του. Το πρόβλημα αυτό της υγείας του θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή και θα τον ταλαιπωρεί. Γι’ αυτό γύρισε στην Αντιόχεια.

      Το 381χειροτονήθηκε διάκονος από τον αρχιεπίσκοπο Μελέτιο και το 385 πρεσβύτερος από τον διάδοχό του Φλαβιανό. Για δεκατρία ολόκληρα χρόνια εργάστηκε δραστήρια και αναδείχθηκε πρότυπο ποιμένα, διδασκάλου και κοινωνικού εργάτη. Εκφωνούσε πύρινους λόγους και η ευγλωττία του σαγήνευε τα πλήθη, τα οποία συνέρρεαν να τον ακούσουν. Χιλιάδες ειδωλολάτρες πίστευαν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Αξιόλογη υπήρξε επίσης και η κοινωνική του προσφορά. Πλήθος αναξιοπαθούντων έβρισκαν κοντά του πνευματική και υλική στήριξη.

      Η φήμη του Ιωάννη έφτασε παντού, μέχρι και την Βασιλεύουσα. Στις 15 Δεκεμβρίου του 397 κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο (395-408) για να βοηθήσει στην ανόρθωση της Εκκλησίας. Εκεί, το 398 αναγκάστηκε, παρά τη θέλησή του, να χειροτονηθεί επίσκοπος και να αναλάβει το θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ως αρχιεπίσκοπος της πρωτόρθονης Εκκλησίας, επιδόθηκε με πρωτοφανή ζήλο για την ανόρθωση των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Απομάκρυνε τους διεφθαρμένους και ανάξιους ιερωμένους και προώθησε τους άξιους. Καθαίρεσε 13 τουλάχιστον επισκόπους για «σιμωνία» και ηθικά παραπτώματα.    

      Από τις πρώτες μέρες οργάνωσε ένα καταπληκτικό δίκτυο ανακούφισης των χιλιάδων φτωχών και κατατρεγμένων της Κωνσταντινουπόλεως. Σίτιζε καθημερινά περισσότερους από 7.000 απόρους. Δημιούργησε επίσης ιδρύματα, νοσοκομεία και άσυλα για τα ορφανά, τις χήρες, τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς και ανάπηρους, όπου παρέχονταν δωρεάν διακονία σε όλους. 

      Ταυτόχρονα  οργάνωσε ακόμα μια γιγαντιαία ιεραποστολική αποστολή με μοναχούς ιεραποστόλους στην Περσία, την Κελτική, την Φοινίκη, τη Σκυθία και την Γοτθία, μεταστρέφοντας χιλιάδες ειδωλολατρών και ιδρύοντας Εκκλησίες στις χώρες αυτές.

      Μιλούσε αδιάκοπα και με τη γνωστή ρητορική του δεινότητα σαγήνευε τα πλήθη, ελέγχοντας την αμαρτία και τη διαφθορά. Ανέλαβε, επίσης έναν τιτάνιο αγώνα κατά της διαφθοράς και της ακολασίας που είχε επικρατήσει στην πλούσια πρωτεύουσα του κράτους. Ο έλεγχός του έφτασε μέχρι τα ανάκτορα και ιδιαίτερα στηλίτευσε την διεφθαρμένη αυτοκράτειρα Ευδοξία και τον επίσης διεφθαρμένο αυλικό Ευτρόπιο.  Ήρθε σε ρήξη με τους ισχυρούς του χρήματος, της κρατικής εξουσίας και επίσης με τους διεφθαρμένους επισκόπους και κληρικούς.

        Το αποτέλεσμα των ελέγχων του ήταν να πέσει σε δυσμένεια και να υποστεί φοβερές διώξεις. Η αδίστακτη αυτοκράτειρα, πέτυχε με τη βοήθεια του επίσης διεφθαρμένου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και τη συμμετοχή 36 επισκόπων, να συγκαλέσει το 403 την εν Δρυ ψευδοσύνοδο, να καθαιρέσει τον Χρυσόστομο και να τον εξορίσει στην Βηθυνία. Μετά όμως από σφοδρή αντίδραση και στάση του πιστού λαού, η Ευδοξία αναγκάστηκε να τον ανακαλέσει από την εξορία και να αποκαταστήσει στο θρόνο του. Αλλά ο μεγάλος ελεγκτής δεν έπαψε και πάλι να στηλιτεύει τη διεφθαρμένη εξουσία. Το 404 τον εξόρισε και πάλι στην Κουκουσό της Καππαδοκίας και από εκεί πιο μακριά, στα Κόμανα του Πόντου, στα σύνορα με την Αρμενία, όπου κοιμήθηκε αποκαμωμένος από τις ταλαιπωρίες και τις σωματικές του παθήσεις στις 14 Σεπτεμβρίου του 407. Το 438 αποκομίσθηκε το λείψανό του με τιμές στην Κωνσταντινούπολη, όπου σύσσωμος ο λαός της Βασιλεύουσας φώναζε: «Ιωάννη γύρισες στο θρόνο σου»!     

      Το συγγραφικό θεολογικό έργο που κληροδότησε στην Εκκλησία είναι τεράστιο. Υπήρξε απαράμιλλος ερμηνευτής των Γραφών, πραγματική αυθεντία για τους κατοπινούς θεολόγους. Έγραψε πλήθος επιστολών. Μας διασώθηκαν επίσης πληθώρα ομιλιών του, τις οποίες κατέγραφαν σύγχρονοι ταχυγράφοι, και τις οποίες διακρίνει η ρητορική δεινότητα του μεγάλου άνδρα, η σαφήνεια και η απλότητα. Για τούτο και η Εκκλησία μας του προσέδωσε τον τίτλο Χρυσόστομος, διότι υπήρξε πραγματικά ο μεγαλύτερος ρήτορας, το γλυκόλαλο αηδόνι της Εκκλησίας, όπως παρατηρεί σύγχρονος στοχαστής. Τέλος συνέθεσε και την Θεία Λειτουργία, η οποία επικράτησε να τελείται στις Εκκλησίες μας ως σήμερα.

      Ο Ιερός Χρυσόστομος είναι (πρέπει να είναι) το διαχρονικό σύμβολο του ασυμβίβαστου ανθρώπου με το κακό, όπου αυτό βρίσκεται, είτε στην Εκκλησία, είτε στην κοσμική εξουσία, είτε στην κοινωνία. Είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος, με την προσωπική του κάθαρση, κατανόησε ότι έχουμε χρέος ως Χριστιανοί να πολεμάμε το κακό, με όποιο προσωπικό κόστος. Ο μεγάλος αυτός άνδρας θα πρέπει να αποτελεί το πρότυπο του συνεπούς αγωνιστή και για μας σήμερα, κληρικούς και λαϊκούς, να αγωνιζόμαστε, στα μέτρα των δυνατοτήτων μας, για την εκβολή του κακού από τον κόσμο του Θεού, αδιαφορώντας, όπως εκείνος, για τις όποιες συνέπειες.   

       Η Μνήμη του τιμάται στις 13 Νοεμβρίου  και η ανακομιδή των λειψάνων του στις 27 Ιανουαρίου. Τιμάται επίσης και στις 30 Ιανουαρίου, μαζί με τους άλλους δύο

Ιεράρχες, οι οποίοι, ομού, τιμώνται ως προστάτες της παιδείας, της επιστήμης και του πολιτισμού.  

«Χωρίς φόβο» - Κήρυγμα π. Γεωργίου Σχοινά, 06 Νοεμβρίου 2022

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Ο ΠΟΛΥΠΑΘΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Ουδέποτε έλειψαν από την Εκκλησία μας οι άγιοι και αυτό είναι το μόνιμο θαύμα στη δισχιλιόχρονη ιστορική Της πορεία. Οι άγιοι, άνδρες και γυναίκες, είναι τα ορατά σημεία της λυτρωτικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο αναγεννά τους ανθρώπους και τους καθιστά θεοειδείς υπάρξεις, εικόνες καθαρές του Τριαδικού Θεού, κατά χάριν θεουμένους.

     Μια τέτοια καθαρή εικόνα του Θεού και αγιασμένος άνθρωπος υπήρξε και ο νεοφανής άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός. Γεννήθηκε το 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης από πολυμελή και ευσεβή οικογένεια. Ονομάζονταν Αναστάσιος Κεφαλάς. Εξ αιτίας της φτώχειας, σε ηλικία 13 ετών βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για εργασία. Εργαζόταν σε συσκευαστήριο καπνού, όπου ο εργοδότης του τον εκμεταλλεύονταν και τον ξυλοκοπούσε. Αυτός υπόμεινε τις προσβολές χωρίς διαμαρτυρίες. Μάλιστα στις συσκευασίες του καπνού φρόντιζε να βάζει χαρτάκια με ρητά από το Ευαγγέλιο. Κάποια μέρα που τον ξυλοκοπούσε ο εργοδότης του τον είδε ένας έμπορος, το λυπήθηκε και τον πήρε στο επιπλοποιείο του. Του άφησε χρόνο ελεύθερο να πηγαίνει στο σχολείο και στην Εκκλησία. Εργάστηκε στον καλό εκείνο εργοδότη επτά χρόνια και τέλειωσε το σχολείο.

      Σε ηλικία είκοσι ετών πήγε στη Χίο να εργαστεί ως δάσκαλος για δέκα χρόνια. Εκεί αποφάσισε να γίνει μοναχός. Στα 1877 χειροτονήθηκε διάκονος και πήρε το όνομα Νεκτάριος. Τον ίδιο χρόνο ήρθε στην Αθήνα για τη συνέχιση των σπουδών του. Κατόπιν βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια να υπηρετήσει κοντά στον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο οποίος εντυπωσιάσθηκε από την προσωπικότητα του νεαρού διακόνου. Τον έστειλε ξανά στην Αθήνα να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο Νεκτάριος διέπρεψε και πρώτευσε. Το 1885 αναχώρησε ξανά για την Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και του ανατέθηκαν καθήκοντα πατριαρχικού γραμματέα και ιεροκήρυκα, ο οποίος αναδείχτηκε δεινός ρήτορας. Το 1889 εκλέχτηκε επίσκοπος Πενταπόλεως Λιβύης.

       Η ραγδαία άνοδος και η μεγάλη ποιμαντική και κοινωνική δράση του Νεκταρίου θορύβησε τους άλλους επισκόπους, οι οποίοι τον θεώρησαν απειλή για τις φιλοδοξίες τους να διαδεχτούν τον υπέργηρο Σωφρόνιο στο θρόνο του. Διέδωσαν φρικτές συκοφαντίες εναντίον, φροντίζοντας να φτάσουν ως τον Πατριάρχη. Παύτηκε από τα καθήκοντά του χωρίς απολογία. Συγχωρώντας τους συκοφάντες του, αναχώρησε για την Αθήνα. Αλλά και εκεί δε βρήκε ηρεμία, διότι φρόντισαν να φτάσουν ως εκεί οι συκοφαντίες τους, ώστε να μη γίνεται πουθενά δεκτός για εργασία. Του παρακρατούσαν επίσης και τους μισθούς του και ως εκ τούτου βίωνε έσχατη πενία!  Δε μπορούσε να πληρώνει το ενοίκιο ενός μικρού δωματίου και δεν είχε χρήματα να τραφεί! Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών, παρά τη συμπάθεια προς αυτόν, αδυνατούσε να τον βοηθήσει, λόγω των πιέσεων που δέχονταν από τους συκοφάντες του.

      Ύστερα από καιρό κατόρθωσε να διοριστεί ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα, αλλά οι άσπονδοι εχθροί του, έστελναν ανθρώπους να τον αποδοκιμάζουν κάτω από τον άμβωνα!

      Το 1891, δύο χρόνια μετά, η μία μετά οι συκοφαντίες εναντίον του κατέρρευσαν, αποκαλύφτηκαν οι ραδιούργοι συκοφάντες του και απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες. Ο επίσκοπος Χαλκίδος και ο λαός της περιοχής πληροφορήθηκαν με ανακούφιση την είδηση και άρχισαν να αποθεώνουν τον ιεροκήρυκά τους. Κήρυττε πια ελεύθερος από τα στίγματα του παρελθόντος. Η φήμη του ξεπέρασε την Εύβοια και έφτασε στην Αθήνα.

        Το 1894 διορίστηκε διευθυντής της Ριζαρίου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα. Το έργο του στην ονομαστή σχολή υπήρξε μεγάλο και πρωτοπόρο. Κυρίως

επικεντρώθηκε στον ορθόδοξο τρόπο σκέψης, διότι είναι η εποχή που η δυτική θεολογία διεισδύει επικίνδυνα στον ελληνικό χώρο. Επιδεικνύει απίστευτα δείγματα λαμπρού παραδείγματος στους σπουδαστές και στους εργαζομένους. Εργαζόταν, δίδασκε, μελετούσε, έγραφε και προσευχόταν ώρες ατέλειωτες. Οι σπουδαστές και οι εργαζόμενοι τον υπεραγαπούσαν. Η δράση του εκτείνονταν και εκτός της σχολής. Χιλιάδες άνθρωποι ευεργετούνταν ποικιλότροπα από αυτόν. Υπηρέτησε στη σχολή 14 έτη, ως το 1908, όπου και παραιτήθηκε για λόγους υγείας.

        Αποσύρθηκε στην Αίγινα, σε ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι στη θέση Ξάντο, με τέσσερις γυναίκες – πνευματικά του παιδιά από την Αθήνα. Εκεί με άσκηση, προσευχή και νηστεία ικανοποιεί την παλιά του επιθυμία να ζήσει ως μοναχός. Ταυτόχρονα αρχίζουν τα σημάδια της αγιότητάς του. Θεράπευσε έναν ντόπιο δαιμονισμένο και με τις δεήσεις του έβρεξε, ύστερα από τρία χρόνια ανομβρίας στο νησί. Η φήμη του μεγάλωνε, πλήθη από όλη την Ελλάδα έτρεχαν στην Αίγινα. Με την προσωπική του εργασία μεγάλωσε τους χώρους της Μονής και παράλληλα φρόντισε για τη νομική αναγνώρισή της. Όμως ο τότε μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος αρνούνταν να την αναγνωρίσει και δεν αναγνωρίστηκε όσο ζούσε ο Νεκτάριος. Αλλά έρχεται και νέα δοκιμασία για το Νεκτάριο. Μητέρα μιας από τις μοναχές τον κατηγόρησε για ανηθικότητα. Ευτυχώς κατάρρευσε και αυτή η συκοφαντία.

        Η υγεία του όμως επιδεινώνονταν συνεχώς. Οι περιπέτειες της πολυκύμαντης ζωής του του επιφύλασσαν ένα επίπονο τέλος της ζωής του. Το 1920 εισήχθη στο Αρεταίειο νοσοκομείο Αθηνών όπου διαγνώστηκε καρκίνος του προστάτη. Κοιμήθηκε, λίγες ημέρες μετά, στις 9 Νοεμβρίου.

       Η αγιότητά του δεν άργησε να φανεί. Το τίμιο σκήνωμά του έμεινε άφθορο για 30 χρόνια, παρά τις 3 εκταφές του. Άπειρα θαύματα άρχισαν να επιτελούνται και συνεχίζουν ως τα σήμερα στο όνομά του. Στις 20 Απριλίου του 1961 έγινε η αγιοκατάταξή του και ορίστηκε η μνήμη του να εορτάζεται την ημέρα της οσιακής του κοίμησης, στις 9 Νοεμβρίου.

        Ο πολύπαθος άγιος Νεκτάριος, διακρίνεται και ως ένας από τους μεγαλύτερους εκκλησιαστικούς συγγραφείς και θεολόγους των νεωτέρων χρόνων. Τα έργα του αποπνέουν άρωμα Ορθοδοξίας και αγιότητας, τα οποία συνέγραφε ταυτόχρονα με τους άδικους διωγμούς, τις θλίψεις και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε!  Το μελάνι με το οποίο είναι γραμμένα είναι ανακατεμένο με τα δάκρυα του άδικου πάθους του ολόκληρης της ζωής του!

Ο ΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ.ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου -Καθηγητού

      Η Θεία Δημιουργία διακρίνεται στην άυλη, την αόρατη και πνευματική και στην ορατή υλική. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι άυλες αγγελικές δυνάμεις. Πρόκειται, σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, για αναρίθμητες πνευματικές οντότητες τις οποίες δημιούργησε ο Θεός πριν την υλική δημιουργία (Ιώβ.38,7). Η φύση των αγγέλων, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή, είναι λίγο ανώτερη από τη φύση των ανθρώπων, ως πνευματικά όντα στερούνται διάκρισης γένους (Ματθ.22,30) και είναι κατά χάριν αθάνατοι. Άγγελος σημαίνει απεσταλμένος ή αγγελιοφόρος, διότι οι άγγελοι είναι επιφορτισμένοι να διαμηνύουν στους ανθρώπους τη βουλή και το θέλημα του Θεού.

       Σκοπός της δημιουργίας τους, όπως και όλων των άλλων νοημόνων όντων, είναι να  γίνουν και αυτοί μέτοχοι της θείας μακαριότητας. Ο Θεός της αγάπης θέλησε με τον τρόπο αυτό άγγελοι και άνθρωποι να γίνουν κατά χάριν θεοί. Πλημμυρισμένοι οι άγγελοι από τη μετοχή τους στη θεία μακαριότητα δοξολογούν αέναα τον Δημιουργό τους, ως έκφραση υπέρτατης ευγνωμοσύνης. Ψάλλουν ασίγαστα τον τρισάγιο ύμνο «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού», όπως είδε σε μεγαλειώδες όραμά του ο προφήτης Ησαΐας (6,2). Σημαντικό έργο επιτέλεσαν και επιτελούν οι άγγελοι στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας, καθ’ ότι είναι «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ.1,14), σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. 

     Οι άγγελοι στον ουρανό, δηλαδή στον πνευματικό κόσμο, είναι ανυπολόγιστοι, ως προς τον αριθμό τους, «ήν ο αριθμός αυτών μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων» (Αποκ.5,11), σύμφωνα με τον ιερό συγγραφέα της Αποκάλυψης  και αποτελούν εννέα τάξεις – τάγματα, ανάλογα με το έργο και τη διακονία που επιτελούν, ήτοι:  Σεραφείμ, Σερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες, Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι.   

      Αρχικά τα αγγελικά τάγματα ήταν δέκα, αλλά ένα από αυτά, το τάγμα του κορυφαίου αρχαγγέλου Εωσφόρου, στασίασε κατά του Θεού. Ο αρχηγός του, κυριευμένος από εγωισμό και αρχομανία, θέλησε να στήσει το θρόνο του δίπλα από το θρόνο του Δημιουργού του Θεού, να γίνει «όμοιος τω Υψίστω» (Ησ.14,14) και να λατρεύεται ως Θεός. Πάραυτα κατακρημνίστηκε στη σκοτεινή άβυσσο, μαζί με όσους αγγέλους είχαν συμμαχήσει μαζί του, αποτελώντας μια καινούργια πνευματική ομάδα άυλων υπάρξεων, «του διαβόλου και των αγγέλων αυτού» (Ματθ.25,41), των οποίων η φύση διαστράφηκε στο κακό. Έγιναν διάβολοι, εφευρέτες και φορείς του κακού, έχοντας πλέον ως έργο τους να αντιστρατεύονται το Θεό και να καταστρέφουν τα έργα Του. Το πλέον μισητό πλάσμα κατ’ αυτούς είναι ο άνθρωπος, ως το εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού. Ο διάβολος τον παρέσυρε στην αμαρτία και στο κακό, αυτός πασχίζει να τον καταστρέψει.

      Εκτός από το όνομα του εκπεσόντος Εωσφόρου, αναφέρονται και τα ονόματα άλλων τριών κορυφαίων αγγέλων, του Μιχαήλ, του Γαβριήλ και του Ραφαήλ, τους οποίους η Αγία Γραφή ονομάζει Αρχαγγέλους, ή Αγγέλους Κυρίου, Αρχιστράτηγους των Αγγελικών Δυνάμεων και Ταξιάρχες.  

      Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ αναφέρεται ως ο κορυφαίος άγγελος του Θεού και ο πλέον κραταιός. Το όνομά του σημαίνει: «Ποιος είναι δυνατός σαν το Θεό». Είναι ο πιο ένδοξος Ταξιάρχης των άυλων Αγγελικών Δυνάμεων και η παρουσία του συνδέεται με κορυφαία γεγονότα στην ιστορία του κόσμου και της σωτηρίας μας. Είναι ο Μέγας εκείνος Αρχάγγελος, ο οποίος φώναξε το «Στώμεν καλώς», στην απέραντη στρατιά των αγγέλων, κατά την πτώση του Εωσφόρου, προτρέποντάς τους

να μείνουν σταθεροί και αγαθοί, στην υπηρεσία του Θεού. Παρουσιάζεται πολλές φορές στην Αγία Γραφή, ως απεσταλμένος του Θεού. Παρουσιάστηκε στον Αβραάμ, κατά τη θυσία του Ισαάκ, στον Λωτ, σώζοντας αυτόν και την οικογένειά του κατά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομμόρων. Αυτός προπορεύονταν κατά την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και αργότερα παρουσιάστηκε στον Ιησού του Ναυή, καθώς και στον εθνικό μάντη Βαλαάμ.

     Αλλά και στην ιστορία της Εκκλησίας μας παρουσιάστηκε πολλές φορές ποιώντας εξαίσια θαύματα. Το πιο γνωστό απ’ όλα είναι το εν Χώναις θαύμα, στις Κολοσσές της Φρυγίας προστάτεψε τους Χριστιανούς από την εκτροπή ορμητικού ποταμού, που έστρεψαν οι ειδωλολάτρες κατά της πόλεως. Ο Μέγας Αρχάγγελος άνοιξε τεράστιο χάσμα στη γη, το οποίο κατάπιε τον φονικό ποταμό!

     Ο έτερος Μέγας Αρχάγγελος είναι ο Ταξιάρχης Γαβριήλ. Το όνομά του σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Αναφέρεται και αυτός πάμπολλες φορές στην Αγία Γραφή ως διαμηνυτής του θελήματος του Θεού στους ανθρώπους. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτός παρουσιάστηκε ως εξηγητής του ονείρου του Δανιήλ (Δαν.8,16). Αυτός φανέρωσε στον ίδιο προφήτη ότι μετά από τετρακόσια ενενήντα επτά χρόνια θα έρθει ο Μεσσίας (Δαν.9,21-25). Αλλά κυρίως ο Γαβριήλ έδρασε στην Καινή Διαθήκη. Αυτός πληροφόρησε τον Ζαχαρία για τη γέννηση του Ιωάννου Προδρόμου. Αυτός έφερε τη χαρμόσυνη είδηση στην Παρθένο Μαρία για την ενανθρώπηση του Σωτήρα του κόσμου. Αυτός απότρεψε τον Ιωσήφ να μην παρατήσει την Θεοτόκο, όταν έμαθε ότι ήταν έγκυος. Αυτός προειδοποίησε την Αγία Οικογένεια να φύγει στην Αίγυπτο. Αυτός κύλισε το λίθο του μνήματος και έφερε το μήνυμα της Αναστάσεως στις Μυροφόρες.  

      Ο τρίτος Αρχάγγελος ο Ραφαήλ αναφέρεται μόνο στην Παλαιά Διαθήκη, ως βοηθός και συνοδός του δίκαιου Τωβία (Τωβίτ12,15) και το όνομά του σημαίνει: «Ο Θεός θεραπεύει».  

       Πίστη της Εκκλησίας μας είναι ότι ο  κάθε άνθρωπος έχει το φύλακα άγγελό του, ο οποίος, ως στοργικός αδελφός μας προστατεύει μέρα και νύκτα από τους κινδύνους που μας περιβάλλουν και από τις παγίδες του πονηρού. Οι άγιοι άγγελοι θα είναι παρόντες κατά τη μεγάλη Κρίση (Ματθ.25,31), πλαισιώνοντας τη δόξα του Χριστού και αδιάψευστοι μάρτυρες της δίκαιης κρίσης Του. Η Εκκλησία μας τιμά τους αγίους αγγέλους, αφιερώνοντάς τους την πρώτη ημέρα της εβδομάδος τη Δευτέρα. Τιμά δε ιδιαιτέρως τους Αρχαγγέλους στις 8 Νοεμβρίου.     

Τίποτα δεν είναι τυχαίο!

 

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. 

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί Θεέ μου;», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε. «Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.

 Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού. Γιατί στ’ αλήθεια: «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8, 28).
Και μην πεις στο τέλος ότι ήταν τυχαίο!

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ σύγχρονη προβληματικὴ πνευματικότητά μας… (23.10. 2022)

 

Τα πράγματα του Θεού είναι απλά...

  Προοίμιο

  "Είχα έναν φίλο τον μακαριστό τώρα Μοναχό Ονήσιμο (εν Αγίω Όρει). Αυτός πολύ συχνά έλεγε: "είδες πως μιλάει ο Θεός"; όταν γινόμαστε κοινωνοί με πράγματα που άνοιγαν δρόμους προς το Θείο.

  Αυτές τις μέρες προσπαθώ να καταλάβω την Πατερική Θεολογία του Πατρός Ιωάννου Ρωμανίδη. Εκεί που βρισκόμουν σε διαννοητικό βραχυκύκλωμα ήρθε η ανάρτηση του πατρός Δημητρίου Γεωργαντώνη που με ελευθέρωσε από την "Πατερική Θεολογία".

  Τον ευχαριστώ!

"Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι. Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει. Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτεί για τελευταία φορά τη γιαγιά του, την κυρα-Θοδόσαινα στα Τρόπαια της Γορτυνίας. Και τώρα, τριτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής, να που ξαναπαίρνει τον ίδιο δρόμο. Τι τον έκανε να φύγει από την Αθήνα, τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη»; Ούτε και ο ίδιος ήξερε.

 Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως πνιγόταν. Πνιγόταν από τους φίλους, τα μαθήματα, τους γονείς, απ’ όλους. Ένιωθε πως κανείς δεν τον καταλάβαινε, κανείς δεν μπορούσε να γίνει κοινωνός στην αναζήτησή του για πλέρια αλήθεια και γνησιότητα. Κι αυτή ακόμη η χριστιανική του παρέα τον έπνιγε. Όλοι τους ήταν τακτοποιημένοι, όλοι τους είχαν ταμπουρωθεί πίσω από κάποιες συνταγές, κάποιες ρετσέτες σωτηρίας και δεν έλεγαν να κουνηθούν από κει. Μα αυτός... Αυτός ήταν διαφορετικός.

 Δεν βολευόταν σε σχήματα και σε κουτάκια. Ήθελε να βιώσει τον Χριστιανισμό αληθινά, όχι κίβδηλα. Να μπει στο νόημα παρευθύς και όχι να καμαρώνεται τον ευσεβή. Εξάλλου, του φαινόταν τόσο απλοϊκό και ανόητο να υιοθετήσει μια τυποκρατική και ευσεβιστική χριστιανική βιωτή τη στιγμή που η ίδια του η επιστήμη, αλλά και η έμφυτη τάση του γι’ αναζήτηση, για ψάξιμο και ψηλάφηση του αληθινού τον ωθούσε προς μια άλλη ζωή. Μα, πόσο δύσκολο ήταν, Θεέ μου! Πόσο βασανιζόταν! Κάποια στιγμή ένιωσε πως είχε φτάσει στο απροχώρητο. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει...

- Πάω στη γιαγιά μου στα Τρόπαια, φώναξε μια μέρα στο σπίτι και αφήνοντας πίσω του φωνές για μαθήματα και εξετάσεις, μήτε ο ίδιος ξέρει πότε, βρέθηκε στο λεωφορείο.

 Και να που ζύγωνε στο σπίτι της γιαγιάς του. Ντάλα ο ήλιος πάνω από το κεφάλι του κι από παντού να έρχονται χίλιες ευωδιές από την ανοιξιάτικη, αρκαδική φύση. Δεν πρόλαβε όμως ο άμοιρος να ρουφήξει λίγο βουνίσιο αέρα, όταν ακούστηκε η γνώριμη τσιριχτή φωνή της γειτόνισσας:

- Μαριγώωωω! Τρέξε καλέ, ήρθε ο Αλέκος! Την επόμενη στιγμή είδε να ξεπροβάλλει από το πλινθόκτιστο σπιτάκι η γιαγιά του σκουπίζοντας τα παχουλά της χέρια στην ποδιά της και λέγοντας:

- Καλώς τον πασά μου, καλώς τον γιόκα μου, καλώς ήρθες, Αλέκο μου! Κι αμέσως βρέθηκε στην αγκαλιά της. Τι ήταν αυτό; Σα να μπήκε σε λιμάνι απάνεμο, σα να του έφυγε όλη η αντάρα του μυαλού του.

 Ξαφνικά άδειασε και την αγκάλιασε κι αυτός.

- Καλώς σε βρήκα, γιαγιά.

- Κόπιασε, γιε μου, να ξαποστάσεις.

 Μόλις μπήκε στο χαμηλοτάβανο σπιτάκι, τον συνεπήρε η μυρωδιά της σπανακόπιτας και του λιβανιού.

 Σίγουρα η γιαγιά είχε φουρνίσει από το πρωί ακόμη και είχε λιβανίσει το σπίτι τρεις- τέσσερις φορές.

 Πάλι λιβάνι γιαγιά;

- Α! Όλα κι όλα, άμα δεν κάνω τα θεοτικά μου τρεις φορές την ημέρα, δεν μπορώ να κοιμηθώ.

- Και σαν τι λες;

- Μνήσθητί μου, Κύριε! Ό,τι λέει η Σύνοψη.

- Και τα εννοείς;

- Γιέ μου, αυτά είναι μυστήρια του Θεού, ποιος να τα εννοήσει; Αλλά μη γνοιάζεσαι, σα δεν καταλαβαίνω εγώ, νογά ο Θεός και βλέπει τον κόπο μου, νογά κι ο Διάολος και καίγεται.

- Χμ, καλά τα λες, είπε συγκαταβατικά.

- Στάσου, να σου φέρω λίγη σπανακόπιτα, μόλις την έβγαλα από το φούρνο. Κι έφυγε αμέσως για την κουζίνα, το βασίλειό της. Ο Αλέκος έμεινε μόνος του στο καθιστικό. Αισθανόταν άνετα και ζεστά εκεί, μολονότι ήξερε πως, εάν έκανε τη ζωή της γιαγιάς του σε τούτο το χωριό, σίγουρα θα τρελαινόταν. Η καημένη! Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά το Ευαγγέλιο δεν έλεγε να το αφήσει από τα χέρια της.

 Μέρα – νύχτα το διάβαζε. Όταν λέει «γιαγιά Μαριγώ» του ‘ρχεται πάντα η ίδια εικόνα στο μυαλό: Μια γριούλα παχουλή, με σφιχτοδεμένο κότσο να κάθεται στην πολυθρόνα και να διαβάζει το Ευαγγέλιο ψιθυριστά. Δυστυχώς, η γιαγιά δεν ήξερε τίποτα από Φιλοσοφία. Θυμάται μια φορά που της ανέφερε τον Heidegger. Τον κοίταξε με τρόμο στα μάτια και είπε:

- Παναγιά μου, οι Γερμανοί, ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα μας! Η καημένη ήταν αδαής. Δεν αναζητούσε καμιά αλήθεια. Δεν σκοτιζόταν για καμιά ψυχολογική σχολή. Ο Αλέκος έριξε μια ματιά στον τοίχο, αμέτρητες εικόνες. Η γιαγιά είχε μαζέψει όλους τους Αγίους της οικογένειας. Κι όμως αρκούσε ένας σταυρός.

- Γιαγιά, τι τις θες τόσες εικόνες;

- Μνήσθητί μου, Κύριε! Και πώς θα παρακαλέσω τον Αγιαλέξανδρο, σαν δεν έχω την εικόνα του; Άσε το άλλο, κάθε φορά που γιορτάζει Άγιος με εικόνα, το σπίτι έχει πανηγύρι. Άσε όμως αυτά, πες μου τα δικά σου, παλικάρι μου.

 Και τότε, άγνωστο γιατί, ο Αλέκος άνοιξε την καρδιά του όπως δεν την είχε ανοίξει ποτέ, ούτε στον πνευματικό του, ούτε και στους γέροντες στο Άγιον Όρος όπου βρισκόταν συχνά – πυκνά. Της είπε για τις αγωνίες του, τη βασανιστική του πορεία για ανεύρεση της αλήθειας, την προσπάθεια ελευθερώσεως του εαυτού του από τα δεσμά της συμβατικότητας και του ηθικισμού, ώστε να ‘ρθει σε κοινωνία αληθινή με το πρόσωπο του πλησίον. Της είπε ακόμη για την αδυναμία του να σταθεί μπροστά στο Θεό χωρίς τη μάσκα του ευσεβή που τον στοιχειώνει από τα παιδικά του χρόνια. Της είπε, της είπε, της είπε... και τι δεν της είπε. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση. Η κυρα-Θοδόσαινα έκανε τον σταυρό της αργά – αργά και είπε:

 Μνήσθητί μου, Κύριε! Δεν κατάλαβα γρι. Μπερδεμένα μου τα λες, ματάκια μου. Και θαρρώ πως τα ‘χεις και στο μυαλό σου μπερδεμένα. Ευαγγέλιο διαβάζεις;

- Ορίστε;

- Εκκλησία πας;

- Δεν καταλαβαίνω ...

- Την προσευχή σου την κάμεις;

- Τι εννοείς, γιαγιά;

- Τον πλησίον σου τον συντρέχεις;

- Θαρρώ πως δε με κατάλαβες.

- Αχ παιδάκι μου, εσύ εννοείς να καταλάβεις πως τα πράγματα του Θεού είναι απλά. Δε χρειάζονται πολλές θεωρίες μήτε αξημέρωτες συζητήσεις. Μονάχα τούτο χρειάζεται, να ξαστερώσεις από τις φιλοσοφίες και να πιαστείς από το ρούχο του Χριστού σαν εκείνη τη γυναίκα στο Ευαγγέλιο, να δεις πως τι λένε... την ξέχασα, δεν πειράζει. Τα άλλα όλα θα τα κανονίσει ο Χριστός. Είναι δικές του δουλειές.

Άσε Τον. Ξέρει τι κάνει.

 Δεν κάθισε πολύ στα Τρόπαια, στο σπίτι της γιαγιάς του. Μια – δυο μέρες. Ήταν αρκετές. Είδε πράγματα που θα τον συνόδευαν για πολύ καιρό. Είδε τη γιαγιά του να κάνει ατελείωτες μετάνοιες. Την είδε να συντρέχει τη χήρα με τα τρία βυζανιάρικα παιδιά. Την είδε να μαζεύει στο σπίτι της κάθε λογής κουρασμένο στρατοκόπο και να αποθέτει στα χέρια των φτωχών ολάκερη τη σύνταξη του μακαρίτη. Την είδε να κοινωνά την Κυριακή και να λάμπει σαν τον ήλιο όλη τη μέρα.

 Μυστήρια του Θεού! Σαν έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα στριμωγμένος σ' ένα κάθισμα κρατώντας κεφτεδάκια (πεσκέσι της γιαγιάς) σκεφτόταν όσα έζησε τούτες τις λίγες μέρες. Μια μυρωδιά λιβανιού του 'ρθε στη μύτη και μια φωνή να του υπενθυμίζει: «Τα πράγματα του Θεού είναι απλά».

- Λες να 'ναι έτσι; Μνήσθητί μου, Κύριε!

Ευχαριστίες στον Πατέρα Δημήτριο (εκεί στην νότια Λακωνία)" - Ιωάννης Σιτές

Πηγή: http://ealoellas.blogspot.com/2022/08/blog-post.html