ΑΠΕΤΥΧΕ ΟΙΚΤΡΑ Η ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΡΩΣΙΑΣ!

Στην φωτογραφία, προσέξτε τη μαρξιστική γροθιά και το σύνθημα "no pasarán" στο T-shirt, που έγινε διάσημο από το ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα και τους Σαντινίστας της Νικαράγουα

Αυτές δεν είναι μια μπάντα. Ποτέ δεν ηχογράφησαν ένα CD, δεν έκαναν ποτέ καμία συναυλία. Στην πραγματικότητα, είναι μια ριζοσπαστική κομμουνιστική γκρούπα που αγαπά τον Καρλ Μαρξ και παίζει προς τιμήν των γενεθλίων του Τσε Γκεβάρα. Αποτελούν ένα κλάδο της εξτρεμιστικής ομάδας "Voina", (η λέξη σημαίνει πόλεμος), που είναι γνωστή για πολλά ακόμη αηδιαστικά και επικίνδυνα ‘agit-prop’ χάπενινγκς από το 2002. Εδώ είναι ένα άρθρο που περιγράφει τις αηδιαστικές, αισχρές επιδείξεις τους. Τώρα, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι έχουν την υποστήριξη από υπηρεσίες από τη δυτική ελίτ.

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι οι περισσότερες χώρες έχουν παρόμοιους νόμους ενάντια στις επιθέσεις στη θρησκεία, συμπεριλαμβανομένης της Αγγλίας, όπου η ποινή είναι ακόμα πιο σοβαρή, οι ΗΠΑ και ακόμη και η Βραζιλία, όπου μια τέτοια δράση μπορεί να οδηγήσει σε ένα έτος φυλάκισης.

Παγκόσμια εκστρατεία κατά της ηθικής και της θρησκείας

Συμπαράσταση κάνουν τώρα η γυμνόστηθη ουκρανική γκρούπα ‘Femen’ και οι gay παρελάσεις που είναι στην επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό.

(ΚΟ: Στην φωτογραφία μέλος της ‘Femen’ καθώς επιτίθεται στον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο στο αεροδρόμιο του Κιέβου. Στην πλάτη της γράφει "Σκοτώστε τον Κύριλλο!")

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ HELLAS-ORTHODOXY: Τα εβραϊκά πορνίδια έδειξαν το απύθμενο μίσος τους ΣΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟ, κόβοντας με ηλεκτρικό πριόνι έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό στο Κίεβο της Ουκρανίας! 

Η ατζέντα όλων αυτών των πάντα καλά χρηματοδοτούμενων ομάδων, είναι ο ακραίος φεμινισμός, ο πολιτιστικός μαρξισμός και η καταστροφή όλων των παραδοσιακών αξιών, της θρησκείας και της οικογένειας. Η χρήση "frontmen" (ανθρώπων που βγαίνουν μπροστά και φαίνονται), προβοκατόρων που καταλήγουν να παρουσιάζονται ως "θύματα" μετά από σκόπιμη αντιπαράθεση είναι μια παλιά τακτική των πολιτιστικών μαρξιστών.

Η Ρωσία είναι έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο, δεδομένου ότι η χώρα δείχνει να έχει υιοθετήσει πιο εθνικιστικούς, συντηρητικούς τρόπους. Πρόσφατα, η Ρωσία απαγόρευσε τις γκέι παρελάσεις για 100 χρόνια, και η Αγία Πετρούπολη δεν επιτρέπει την gay προπαγάνδα που μπορεί να εκθέσει τα παιδιά στο gay lifestyle. Επίσης, ρυθμίζει και ελέγχει τις ξένες ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται, με αποτέλεσμα να δένει τα χέρια της ξένης επιρροής στη Ρωσία.

Η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για την ελευθερία της έκφρασης είναι ότι, σχεδόν ταυτόχρονα, ο Julian Assange με το φημισμένο Wikileaks πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Υπήρχε ακόμη συζήτηση για εισβολή της Βρετανίας στην πρεσβεία του Εκουαδόρ για να τον συλλάβουν. Η  «ευαίσθητη» Madonna σίγουρα δεν είπε ούτε μια λέξη για να τον υποστηρίξει.

Πούτιν, το αίνιγμα

Ο Πούτιν κληρονόμησε μια ερειπωμένη χώρα. Η Ρωσία είχε επίπεδα προσδόκιμου χρόνου ζωής συγκρίσιμα με ορισμένες φτωχές χώρες της Αφρικής. Η χώρα που κάποτε ήταν γνωστή για τα βραβεία Νόμπελ που κέρδιζε, τώρα κατατάσσεται πίσω από την Τουρκία σε εκπαιδευτικά τεστ και παράγει λιγότερο από το 1,7% του συνόλου των δημοσιευμένων επιστημονικών ερευνών στον κόσμο.

Η δημογραφική κατάσταση της χώρας βρίσκεται σε τραγική κατάσταση. Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χώρα στην περιοχή στον κόσμο, αλλά ο πληθυσμός της μειώνεται μέρα με τη μέρα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ρωσία κατέχει την πρώτη θέση σε αποθέματα φυσικού αερίου με 643 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια, βλέπουμε ότι η Ρωσία είναι σαν μια πληγωμένη αρκούδα, έτοιμη να δεχτεί επίθεση από τις ύαινες.

Είναι σε όλους γνωστό ότι ο Γκορμπατσόφ προόριζε να παραδώσει την Σοβιετική Ένωση στα χέρια της ελίτ της νέας παγκόσμιας τάξης. Ένθερμος νεοεποχίτης (οπαδός του New Age) ο ίδιος, έβαλε σχεδόν όλα τα πλούτη της χώρας στις τσέπες των Μασόνων τραπεζιτών και των ολιγαρχών που ήταν οι ‘front men’ των συμφερόντων των Rothschild.

Ωστόσο, υποτιμήσανε τη δύναμη της KGB και το αστέρι του Πούτιν. Ο Γκορμπατσόφ θα μπορούσε να μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά οι υπάλληλοι της KGB ήθελαν να κρατήσουν την εξουσία τους.

Η μαρξιστική Ρωσία ήταν, άλλωστε, ήταν περισσότερο ρωσική από ότι μαρξιστική. Ακόμη και στην σταλινική εποχή, οι Ρώσοι ήθελαν πάντα η χώρα τους να είναι ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόσμου. Έχτισαν μια κρατική γραφειοκρατία τόσο ισχυρή που αντιστάθηκε στο τέλος του υλιστικού μαρξισμού. Ο Πούτιν (και ο μέντοράς του Aleksandr Dugin) εξακολουθούν να πιστεύουν στο όραμα μιας ευρασιατικής αυτοκρατορίας υπό την ηγεσία της Ρωσίας, μαρξιστικής ή όχι.

Ο Πούτιν πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει ότι η Ρωσία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και μια ισχυρή δράση ήταν απαραίτητη για να σώσει τη χώρα από τη μεγαλύτερη λεηλασία και την καταστροφή των προνομίων της κρατικής γραφειοκρατίας (KGB). Αντιμετώπισε τους ολιγαρχικούς και έστειλε πολλούς στη φυλακή. Ο ίδιος συμμάχησε με την Ορθόδοξη Εκκλησία (στην φωτογραφία από επίσκεψη στο Άγιο Όρος) και το πατριωτικό πνεύμα του λαού και αυτός είναι ο λόγος που έχει αγαπηθεί από τόσους πολλούς Ρώσους.

Η Ρωσία ασχολείται τώρα περισσότερο με την δύναμή της ως έθνος και την κρατική γραφειοκρατία από ότι όταν υπερασπιζόταν το μαρξισμό. Του Υλιστικού Μαρξισμού έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξης και τώρα ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει υιοθετηθεί από τη δυτική ελίτ της νέας παγκόσμιας τάξης. Είναι ο τρόπος που ελέγχουν κοινωνίες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Οι δυτικές σατανικές ελίτ χρησιμοποιούν τις ΜΚΟ για να αποσταθεροποιήσουν τις χώρες που αντιστέκονται στη νέα παγκόσμια τάξη τους και υπονομεύουν οποιεσδήποτε αξίες ενισχύουν έναν άνθρωπο, όπως είναι η οικογένεια, ο πατριωτισμός και η θρησκεία (ΚΟ: θέλουν μάζες ασύνδετες χωρίς ταυτότητα, ανήμπορες να αντιδράσουν).

Σύμφωνα με την τυπική στρατηγική της Σχολής της Φρανκφούρτης, (ΚΟ: μαρξιστική σχολή που ξεκίνησε το 1930 και θεωρείται υπεύθυνη για την θεωρία της πολιτικής ορθότητας που σαρώνει τις δυτικές χώρες σήμερα) λειτουργεί με διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τη show business και την εκπαίδευση. Θα το κάνουν να μοιάζει ότι «η επιθυμητή αλλαγή» είχε προέλευση από τη βάση (τον ‘απλό κόσμο’). Στην Δύση, χρησιμοποιεί ως επί το πλείστον την πολιτική ορθότητα και τον οικο-ναζισμό (Greenpeace, WWF).

Η λεγόμενη ‘Αραβική άνοιξη’ ήταν χωρίς αμφιβολία η πιο επιτυχημένη εφαρμογή αυτής της στρατηγικής μέχρι στιγμής. Μικρές ομάδες που χρηματοδοτούνται από τις ελίτ, πολλές φορές μέσω του George Soros και πολλές οργανώσεις του, σπέρνουν τη διαφωνία στις κοινωνίες (η μαρξιστική τακτική agitprop). Στις ισλαμικές χώρες, αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον ερχομό στην εξουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, μιας μασονικής οργάνωσης που εργάζεται για την Νέα Παγκόσμια Τάξη (NWO). Τώρα η ελίτ επιχειρεί την ίδια στρατηγική κατά της Ρωσίας.

Φαίνεται ότι υπάρχει αντίσταση στη δυτικόφερτη Νέα Παγκόσμια Τάξη στη Ρωσία και ίσως την Κίνα. Αυτές οι χώρες βρίσκονται στα μέσα και τα έξω όσον αφορά τον έλεγχο, αλλά ο πατριωτισμός τους και ο απομονωτισμός τους τις καθιστούν ειδικές περιπτώσεις.

Η Γεωπολιτική εξακολουθεί να είναι σημαντική. Δυστυχώς, και οι δύο έχουν διατηρήσει κάποια μορφή κυριαρχίας τους από τη δυτική NWO μόνο μέσω ενός αυταρχικού (και στην περίπτωση της Κίνας, δολοφονικού) καθεστώτος.

Αν η Ρωσία, μέσω Πούτιν, παρεξέκλινε πράγματι από τη δυτική Νέα Τάξη Πραγμάτων, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η σύγκρουση σίγουρα θα κλιμακωθεί στο μέλλον.

Η ποινή που επιβλήθηκε στο συγκεκριμένο συγκρότημα είναι πάρα πολύ επιεικής! Αν έκαναν τα ίδια σε Συναγωγή θα τις έκλειναν μέσα ισόβια και για αντισημιτισμό, ενώ σε περίπτωση που τολμούσαν να "τραγουδήσουν" έτσι μέσα σε Τζαμί, θα τις αποκεφάλιζαν επιτόπου!

Πηγή: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/search?updated-max=2012-08-26T17:17:00%2B03:00&max-results=11

ΤΟ ΚΑΚΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΝΙΚΗΣΕ!

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης 


Γενικά φαίνεται το κακό σήμερα να επικρατεί στον κόσμο. Μερικοί θεωρούν 

αίτιο των κακών το Θεό. Τον θεωρούν με ανθρώπινα πάθη κακό, τιμωρό και 

εκδικητή. Γιατί τα επιτρέπει; Γιατί τα παραχωρεί; Γιατί δεν τα αποσύρει, ενώ 

τόσο ταλαιπωρούν τα πλάσματά του; Όπως είναι γνωστό, ο άνθρωπος είναι πλήρως 

ελεύθερος να επιλέξει το κακό ή το καλό. Για την επιλογή του κακού δεν ευθύνεται 

ο Θεός. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε το Θεό, γιατί μας έκανε τέλεια ελεύθερους. Ο 

Θεός είναι η αυτοαγαθότητα, δεν εποίησε κανένα κακό ποτέ.

 
Το κακό καλούμεθα να μην το πράττουμε, να το μισούμε και να το υπομένουμε από 

τους άλλους. Οι δοκιμασίες στη ζωή του ανθρώπου δεν υπάρχουν ως αποτέλεσμα 

ενός κακού Θεού αλλά ενός αρίστου παιδαγωγού, που προσπαθεί να συνδράμει 

ωφέλιμα και διορθωτικά και μέσα από τα διάφορα λυπηρά. Όποιος θεωρεί μόνο 

υπεύθυνο του κακού το Θεό σφάλλει σοβαρά. Ο σοφός Μ. Βασίλειος διακρίνει το 

κακό σε φυσικό και αισθητό. Πραγματικό κακό, λέει, είναι η αδικία, η ζηλοφθονία 

και τα λοιπά αμαρτωλά πάθη. Κακό είναι και ότι μας ταλαιπωρεί η απάτη, η 

ασθένεια, ο θάνατος προσφιλών προσώπων. Υπεύθυνοι για την αμαρτία είμεθα εμείς

 και όχι ο Θεός. Οι δυσκολίες, τα βάσανα, τα προβλήματα της ζωής είναι, για να μας 

συνετίσουν, ωριμάσουν και καλλιεργήσουν.


Μόνος του ο άνθρωπος ζώντας επί χρόνια στην αμαρτία αποδυναμώνεται, 

φθείρεται, δεν έχει αντιστάσεις για το κακό και ενεργητικότητα για το καλό. Πάντα 

πάντως υπάρχουν κάποια περιθώρια προς μεταστροφή. Η κακή συνήθεια της 

γοητευτικής υπερηφάνειας δεν τον αφήνει να οδηγηθεί στην ακακία. Το κακό κατά 

τους Πατέρες της Εκκλησίας δεν έχει υπόσταση. Το κακό θεωρείται ως στέρηση του 

καλού. Η αφύσικη κατάσταση της ζωής δημιουργεί τα διάφορα νοσήματα, για τα 

οποία καθόλου δεν είναι υπαίτιος ο Πανάγαθος Θεός. Το κακό ήλθε στη ζωή του 

ανθρώπου με την απομάκρυνσή του από το Θεό, την πηγή παντός αγαθού. Το 

αυτεξούσιο είναι θεόσδοτο και ο Θεός δεν θέλει σκλάβους. Ο Θεός δεν αγαπά 

καθόλου τη βίαιη ζωή αλλά την ελεύθερη αρετή. Ο άνθρωπος επιλέγει και προτιμά 

μόνος του την κακία στη ζωή του. Ο δαίμονας μισεί το Θεό και παραμένει μόνιμα και 

σταθερά στην κακία. Εχθρεύεται και τον άνθρωπο και μηχανεύεται τρόπους, για να 

τον υποδουλώσει στα αντίθεα και σκοτεινά έργα του. Ο άνθρωπος καλείται να είναι 

ετοιμοπόλεμος στα μηχανουργήματα της δαιμονικής κακίας. Για κάθε ανθρώπινη 

πτώση συνεργεί η δαιμονική πονηρία, αλλά έχει ευθύνη και ο ίδιος ο άνθρωπος, που 

αφήνεται να παρασυρθεί.


Η αμαρτία είναι σοβαρό κακό και η αρετή σπουδαίο αγαθό. Οι Χριστιανοί πρέπει να 

φοβούνται την αμαρτία, γιατί τους στερεί την ειρήνη και την αληθινή χαρά. Να μην 

απορρίπτουν τις από Θεού δοκιμασίες, γιατί μπορούν να γίνουν αφετηρίες ιάσεως, 

μετάνοιας και σωτηρίας. Ο φοβερός θάνατος κατά την Ορθόδοξη Θεολογία δεν είναι

 τιμωρία Θεού αλλά η απομάκρυνση 

του ανθρώπου από το Θεό. 


Χειρότερος του βιολογικού θανάτου θεωρείται ο 

πνευματικός θάνατος, που έρχεται, όταν διακοπεί η κοινωνία του ανθρώπου με το 

Θεό.
 

Η ασυλλόγιστη εμπάθεια ορισμένων ανθρώπων τούς κάνει υπεύθυνους της αμαρτίας 

τους. Σε όλη τη ζωή δυστυχώς επικρατεί το κακό. Αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησε. 

Αρκετοί μέσα από το κακό παιδεύονται και ταλαιπωρούνται ισχυρά, ώστε τελικά να 

το μισήσουν. Μέσα και από το κακό μερικές φορές έρχεται το καλό.Το κακό δίνει 

ανησυχία, φόβο, ταραχή. Το καλό γαληνεύει, χαροποιεί, παρηγορεί. Μειοψηφίες 

συχνά ζουν με πληρότητα την αλήθεια και την ελευθερία. Το κακό γκρεμίζει, 

ματώνει, γκριζαίνει, φτωχαίνει. Το αγαθό ανασταίνει, φωτίζει, πλουτίζει και 

δυναμώνει. Μακάριοι οι αγαθοποιούντες.



Πηγή: http://www.makthes.gr/news/opinions/92568/

Ἡ προσευχὴ. Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

 Ἡ προσευχὴ

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

Ἂν καὶ ἡ ἀπιστία πρὸς τὸν ἑαυτό μας καὶ ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἐξάσκησις, εἶναι τόσο ἀπαραίτητα στὸν πόλεμο αὐτόν, ὅπως ἀποδείχθηκε μέχρις ἐδῶ, περισσότερο ἀναγκαία καὶ ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ εἶναι ἡ προσευχὴ (ποὺ εἴπαμε ὅτι εἶναι τὸ τέταρτο ὅπλο στὸ πρῶτο κεφάλαιο)· μὲ αὐτὴν μποροῦμε νὰ λάβουμε ἀπὸ τὸν Κύριό μας, ὄχι μόνον ἐκεῖνα ποὺ εἴπαμε, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλο καλό. 
Γιατὶ ἡ προσευχὴ εἶναι μέσον καὶ ὄργανο γιὰ νὰ λάβουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς χάρες ποὺ μᾶς πλημυρίζουν προερχόμενες ἀπὸ ἐκείνη τὴν πηγὴ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ· μὲ τὴν προσευχὴ θὰ βάλῃς τὸ μαχαῖρι στὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ πολεμᾷ καὶ νὰ νικᾷ γιὰ σένα.
Καὶ γιὰ νὰ μεταχειρισθῇς καλὰ τὴν προσευχὴ αὐτή, πρέπει νὰ τὴν κάνῃς παντοτεινὴ καὶ νὰ γίνῃ συνήθεια, καὶ νὰ κοπιάζης γιὰ νὰ ἔχῃς τὰ ἑξῆς ἀποτελέσματα.

α´) Νὰ ἔχῃς πάντοτε μία ζωντανὴ ἐπιθυμία νὰ ὑπηρετῇς τὸν Θεὸ σὲ κάθε περίπτωσι, μὲ ἐκεῖνον τὸν τρόπο, ποὺ εἶναι ἀρεστὸς στὸν Θεό. 
Καὶ γιὰ νὰ ἀνάψη μέσα σου ἡ ἐπιθυμία αὐτή, σκέψου καλά, ὅτι ὁ Θεός, ἐξ αἰτίας τῶν ὑπερθαυμασίων ἐξοχοτήτων, ἀγαθότητας, λέγω, μεγαλωσύνης, σοφίας, ὡραιότητας, καὶ ἄλλων ἀμέτρητων τελειοτήτων, εἶναι ὑπεράξιος νὰ ὑπηρετῆται καὶ νὰ τιμᾶται· ὅτι αὐτὸς γιὰ νὰ σὲ ὑπηρετήσῃ, βασανίσθηκε καὶ κοπίασε τριάντα τρία χρόνια, θεράπευσε καὶ χάρισε ὑγεία στὶς βρωμερές σου πληγές, ποὺ ἦταν δηλητηριασμένες μὲ τὴν κακία τῆς ἁμαρτίας· ὄχι μὲ κρασὶ καὶ λάδι καὶ ἔμπλαστρα· ἀλλὰ μὲ τὸ πολύτιμο Αἷμα του, ποὺ ἔτρεξε ἀπὸ τὶς πανάγιες φλέβες του καὶ ἀπὸ τὶς καθαρώτατες σάρκες, ποὺ καταξεσχίσθηκαν ἀπὸ τὶς μαστιγώσεις, τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ καρφιά. 
Καὶ ἀκόμη, σκέψου πόσο μᾶς συμφέρει αὐτὴ ἡ ὑπηρεσία. Διότι γινόμαστε κύριοι τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀνώτεροι ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ υἱοὶ τοῦ ἴδιου του Θεοῦ.

β´) Νὰ ἔχῃς μία ζωντανὴ καὶ θερμὴ πίστι ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σοῦ δώσῃ ὅ,τι χρειάζεται γιὰ τὴν ὑπηρεσία του καὶ γιὰ δική σου ὠφέλεια. Αὐτὴ ἡ ἁγία πίστις καὶ ἐλπίδα εἶναι τὸ σκεῦος, τὸ ὁποῖο ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ γεμίζει ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῶν χαρίτων του. Καὶ ὅσο αὐτὸ εἶναι μεγαλύτερο καὶ ἔχει μεγαλύτερη χωρητικότητα, τόσο πλουσιώτερα ἡ προσευχὴ θὰ μεταστραφῆ στὸ στῆθος μας. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἀναλλοίωτος καὶ παντοδύναμος Θεὸς νὰ σταματήσῃ ἀπὸ τὸ νὰ μᾶς κάνῃ μετόχους τῶν χαρίτων του, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς πρόσταξε νὰ τοὺς τὶς ζητοῦμε; καὶ ὑποσχέθηκε νὰ μᾶς δώσῃ τὸ πνεῦμα του, ἂν τοῦ τὸ ζητήσουμε μὲ πίστι καὶ ὑπομονή; Διότι εἶπε· «Πόσο περισσότερο ὁ ἐπουράνιος πατέρας θὰ δώσῃ Πνεῦμα Ἅγιο σὲ ἐκείνους ποὺ τὸ ζητᾶνε;» Λουκ. 11,13). Καὶ πάλι· «Ὅλα ὅσα θὰ ζητήσετε στὴν προσευχὴ μὲ πίστι, θὰ τὰ λάβετε» (Ματθ. 21,22).

γ´) Πρέπει νὰ πλησιάσης στὴν προευχὴ μὲ σταθερὴ ἀπόφασι νὰ ἐπιθυμῇς μόνο τὸ θεῖο του θέλημα καὶ ὄχι τὸ δικό σου, τόσο στὸ νὰ ζητᾷς ὅσο καὶ στὸ νὰ λαμβάνῃς ἐκεῖνο ποὺ ζητᾷς· δηλαδή, νὰ προσεύχεσαι γιατὶ τὸ θέλει ὁ Θεός· καὶ νὰ ἐπιθυμῇς νὰ σὲ ἐπακούσῃ, διότι καὶ ἐκεῖνος ἔτσι θέλει. Καὶ μὲ συντομία ἡ ἀπόφασίς σου νὰ εἶναι νὰ ἑνώνῃς τὴν θέλησί σου μὲ τὴν θέλησι τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι νὰ θέλῃς ὁ Θεὸς νὰ ὑποχωρήσῃ στὴν δική σου τὴν θέλησι.

Καὶ αὐτὸ γιατί; Ὄντας ἡ θέλησί σου μολυσμένη ἀπὸ τὴν φιλαυτία, πολλὲς φορὲς σφάλλει καὶ δὲν ξέρει τί ζητάει. Ἐνῷ ἡ θέλησις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἑνωμένη πάντοτε μὲ ἀνέκφραστη ἀγαθότητα καὶ δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ σφάλλῃ. Ὁπότε αὐτὴ εἶναι κανόνας καὶ βασίλισσα ὅλων τῶν ἄλλων θελήσεων καὶ πρέπει νὰ τὴν ἀκολουθοῦν ὅλες οἱ ἄλλες θελήσεις τῶν λογικῶν κτισμάτων καὶ νὰ ὑπακούουν σ᾿ αὐτήν.

Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ ζητᾷς πάντοτε ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν στὸν Θεό. Ἂν ὅμως καὶ ἔχῃς καὶ κάποια ἀμφιβολία γιὰ κάποιο πρᾶγμα ἀπὸ αὐτὰ ὅτι δὲν ἀρέσει στὸν Θεό, θὰ τὸ ζητήσῃς μὲ τὴν ἀπόφασι ὅτι, τὸ θέλεις, ἂν θέλῃ ὁ Θεὸς νὰ τὸ ἔχῃς. Καὶ ἐκεῖνα ποὺ γνωρίζεις ὅτι σίγουρα εἶναι ἀρεστὰ στὸν Θεὸ (ὅπως εἶναι οἱ ἀρετές) θὰ τὰ ζητήσῃς περισσότερο, γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃς καὶ νὰ εὐχαριστήσῃς μόνο αὐτὸν καὶ γιὰ κανένα ἄλλο σκοπὸ καὶ στόχο, καὶ ἂν ἀκόμη αὐτὸς εἶναι πνευματικός.

δ´) Πρέπει νὰ πηγαίνῃς στὴν προσευχὴ στολισμένος μὲ ἀνάλογα ἔργα γιὰ τὰ ζητήματά σου· καὶ μετὰ τὴν προσευχὴ νὰ κοπιάζης περισσότερο γιὰ νὰ γίνῃς δεκτικὸς τῆς χάριτος καὶ τῆς ἀρετῆς ποὺ ζητᾷς ἀπὸ τὸν Θεό. Γιατὶ διαφορετικὰ τὸ νὰ ζητᾷ κάποιος μία ἀρετὴ ἀπὸ τὸν Θεό, ἔπειτα νὰ μὴ χρησιμοποιῇ τρόπους καὶ ἔργα γιὰ νὰ γίνῃ δεκτικός της χάριτος τῆς ἀρετῆς ποὺ ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ (διότι ἡ ἐξάσκησι τῆς προσευχῆς πρέπει νὰ συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ τὸν ἀγῶνα νὰ νικᾶμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ ἀλληλοβοηθοῦνται τὸ ἕνα ἀκολουθώντας τὸ ἄλλο), ἀλλὰ νὰ δείχνῃ ἀδιαφορία, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐκπειράζει τὸν Θεὸ καὶ ὅτι δὲν τὸν παρακαλεῖ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ θεῖος Ἰάκωβος εἶπε· «Πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη (83)», δηλαδὴ «Ἡ παράκλησις τοῦ δικαίου ἔχει μεγάλη δύναμι καὶ ἀποτελεσματικότητα» (Ἰάκ. 5,14).

ε´) Στὴν προσευχή σου πρέπει νὰ διατηρῇς ἐκεῖνα τὰ τέσσερα πράγματα ποὺ εἶπε ὁ Μέγας Βασίλειος: πρῶτον, νὰ δοξολογῇς τὸν Θεό· δεύτερον νὰ τὸν εὐχαριστῆς γιὰ τὶς εὐεργεσίες ποὺ σοῦ ἔκανε· τρίτον, νὰ ἐξομολογῆσαι σ᾿ αὐτὸν ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλὸς καὶ παραβάτης τῶν ἐντολῶν του· καὶ τέταρτον, νὰ ζητᾷς ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία σου.

Παραδείγματος χάριν, μπορεῖς νὰ προσευχηθῇς μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: «Κύριε καὶ Θεέ μου, σὲ ὑμνῶ καὶ σὲ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φυσική σου δὸξα καὶ τὴν ἄπειρη μεγαλειότητα, καὶ σὲ εὐχαριστῶ διότι μὲ δημιούργησες μόνον ἐξ αἰτίας τῆς ἀγαθότητός σου καὶ μὲ λύτρωσες τόσες πολλὲς φορές, ποὺ κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲ γνωρίζω καὶ μὲ λευθέρωσες ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μου· ναί, τὸ ὁμολογῶ ὅτι ἐγὼ πάντοτε ἤμουν παραβάτης τῶν ἁγίων σου ἐντολῶν καὶ ἀχάριστος ἀπέναντι ὅλων τῶν εὐεργεσιῶν ποὺ μοῦ ἔκανες. Ἀλλὰ ἐσὺ Θεέ μου, μὴν προσβάλλεσαι ἀπὸ τὴν ἀχαριστία μου, ἀλλὰ βοήθησέ με καὶ τώρα καὶ μή μου ἀρνηθῇς αὐτὸ ποὺ σοῦ ζητῶ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μου». Καὶ ἂν ἐξασκεῖσαι σὲ κάποια ἀρετή, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ζήτησε καὶ αὐτὴν ἀπὸ τὸν Θεό· καὶ ἂν κάποιος σὲ στενοχωρῇ γιὰ κάτι, μὴ ξεχάσης νὰ εὐχαριστήσῃς τὸν Θεὸ γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀντίθετο ποὺ σοῦ ἔδωσε. Γιατὶ καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μικρὴ εὐεργεσία.

στ´) Γιὰ νὰ λάβη ἡ προσευχὴ τὴν δύναμί της καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ ὁ Θεὸς τὶς ἐπιθυμίες μας, τόσο λόγῳ τῆς φυσικῆς του ἀγαθότητος καὶ εὐσπλαγχνίας, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς ἀξιομισθίες τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πάθους τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ του καὶ λόγῳ τῆς ὑποσχέσεώς του νὰ μᾶς εἰσακούῃ, θὰ τελειώσῃς τὴν προσευχή σου μὲ ἕνα ἢ περισσότερα ἀπὸ τὰ παρακάτω λόγια: Χάρισέ μου Θεέ μου αὐτὴ τὴ χάρι, λόγῳ τῆς ὑπερβολικῆς σου εὐσπλαγχνίας. Ἂς ἔχουν παρρησία ἐνώπιόν σου οἱ ἀξιομισθίες τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πάθους τοῦ ἀγαπητοῦ σου Υἱοῦ, γιὰ νὰ πετύχω αὐτὴ τὴν χάρι ποὺ σοῦ ζητῶ· Θυμήσου, Κύριε, πὼς ὑποσχέθηκες σὲ μᾶς ὅτι θὰ μᾶς εἰσακούῃς, λέγοντας· «Ἐνῷ ἀκόμη θὰ μιλᾷς, θὰ σοῦ πῶ· νά, εἶμαι μπροστά σας» (Ἡσ. 58,9). Καὶ ἄλλες φορὲς πάλι θὰ ζητήσῃς χάρες λόγῳ τῆς παρρησίας Ἀειπαρθένου Μαρίας καὶ τῶν ἄλλων Ἁγίων ποὺ ἔχουν μεγάλη δύναμι κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ τιμοῦνται πολὺ ἀπὸ αὐτόν, διότι στὴ ζωὴ αὐτὴ τίμησαν πολὺ τὴν θεϊκή του Μεγαλειότητα.

ζ´) Πρέπει νὰ προσεύχεσαι πάντοτε καὶ μὲ ὑπομονή. Γιατὶ ἡ ταπεινὴ ὑπομονὴ νικᾷ τὸν ἀνίκητο Θεὸ καὶ ἑλκύει τὸ ἔλεός του. Καὶ ἂν ἡ συχνὴ καὶ ἀνυποχώρητη ὑπομονὴ τῆς χήρας τοῦ εὐαγγελίου, ἔκανε τὸν κριτὴ νὰ ὑποχωρήσῃ στὰ ζητήματά της, καὶ μάλιστα κριτὴ ποὺ ἦταν ὅλο ἀδικία καὶ πονηρία, σύμφωνα μὲ τὴν εὐαγγελικὴ διήγησι, τὴν ὁποία εἶπε ὁ Κύριος ἐπίτηδες, γιὰ νὰ μὴν ὑποχωροῦμε, ἀλλὰ νὰ ἐπιμένουμε στὴν προσευχή· «τοὺς ἔλεγε καὶ παραβολὴ γιὰ νὰ προσεύχωνται συνέχεια καὶ νὰ μὴν ἀποκάμνουν» (Λουκ. 18,1)· ἂν λέγω ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας ὑποχώρησε στὰ ζητήματα τῆς χήρας, πῶς δὲν θὰ ὑποκύψη τὶς παρακλήσεις μας ὁ Θεός, ποὺ εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα τῶν ἀγαθῶν; Ἔτσι, ἂν κάποτε κατὰ τὴ προσευχή σου, ἀργήσῃ νὰ σοῦ ἀπαντήσῃ ὁ Θεός, καὶ μάλιστα ἂν σοῦ δείξη σημάδια ὅτι δὲν σὲ εἰσακούει, ἐσὺ νὰ συνεχίσῃς νὰ προσεύχεσαι πάλι, ἔχοντας σταθερὴ καὶ ζωντανὴ τὴν ἐλπίδα της βοήθειάς του. Ἐπειδὴ στὸν Θεὸ δὲν λείπουν ποτέ, μᾶλλον ὑπάρχουν μὲ περίσσεια σὲ ὑπερβολικὸ βαθμό, ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τὸν ἀναγκάζουν νὰ εὐεργετῇ τοὺς ἄλλους.

Γι᾿ αὐτό, ἐὰν ἡἔλλειψις καὶ ἡ αἰτία δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου, νὰ εἶσαι βέβαιος καὶ σίγουρος ὅτι θὰ λάβης ἐκεῖνο ποὺ θὰ ζητήσῃς· ἐὰν ὅμως καὶ δὲν τὸ λάβης, διότι δὲν σοῦ συμφέρει, νὰ γνωρίζῃς ὅτι καὶ τότε πάλι ἔλαβες, ἴσως καὶ περισσότερο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ζητοῦσες καὶ ὅτι ἀπὸ τὴν ἀποτυχία αὐτή, θὰ ἔχῃς μεγαλύτερη ὠφέλεια. Καὶ ὅσο περισσότερο δὲν εἰσακούεσαι, τόσο περισσότερο νὰ ταπεινώνεσαι μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ· καὶ ἀναλογιζόμενος τὴν ἀναξιότητά σου καὶ στηριζόμενος πάντοτε πάνω στὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, νὰ αὐξάνῃς πάντοτε τὸ θάρρος σου καὶ τὴν ἐλπίδα σου σ᾿ αὐτόν. Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ τόσο περισσότερο πολεμεῖται ἀπὸ τὸν ἐχθρό, ὅσο περισσότερο θὰ εἶναι ἀρεστὴ στὸν Κύριο.

Πάνω ἀπὸ ὅλα νὰ εὐχαριστῇς πάντοτε τὸν Θεό, ὁμολογώντας καὶ ἀναγνωρίζοντάς τον ὡς ἀγαθό, σοφὸ καὶ ἀγαπητὸ εὐεργέτη σου, τόσο ὅταν δὲν λαμβάνῃς μερικὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ζητᾷς, ὅσο καὶ ὅταν σοῦ δίνεται ὅλο ἐκεῖνο ποὺ ζήτησες (84), παραμένοντας σὲ κάθε σου αἴτημα σταθερὸς καὶ χαρούμενος κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινὴ ὑποταγὴ τῆς θείας του πρόνοιας.

__________________________________________________________________________________________________

83. Ἐνεργουμένη προσευχή, κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο, εἶναι ἐκείνη ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ τὰ ἀπαραίτητα ἔργα στηνπροσευχή, τόσο ἐκείνου ποὺ προσεύχεται ὅσο καὶ τοῦ ἄλλου γιὰ τὸν ὁποῖον κάποιος προσεύχεται.

84. Σύμφωνα μὲ αὐτὰ λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (λόγος α´ στοὺς Ἀνδριάντας): «Μεγάλο ἀγαθὸ εἶναι ἡ προσευχή, ὅταν γίνεται μὲ εὐχάριστη διάνοια. Πρέπει νὰ ἐκπαιδεύσουμε τοὺς ἑαυτοὺς νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό μας, ὄχι μόνον ὅταν λαμβάνουμε ἀλλὰ καὶ ὅταν δὲν λαμβάνουμε· γιατὶ ἄλλοτε δίνει καὶ ἄλλοτε δὲν δίνει, πάντοτε ὅμως πρὸς τὸ συμφέρον. Ὥστε κι ἂν λάβης, κι ἂν δὲν λάβης, χωρὶς νὰ λάβης, ἔχεις λάβει. Καὶ ἂν πετύχης, κι ἂν δὲν πετύχης, πέτυχες, χωρὶς νὰ ἔχῃς πετύχη· διότι μερικὲς φορὲς περισσότερο ὠφέλιμο εἶναι τὸ νὰ μὴ λάβη κανείς. Διότι ἂν δὲν ἦταν συμφέρον, πολλὲς φορὲς τὸ νὰ μὴ λάβουμε, θὰ μᾶς τὸ ἔδινε· ὥστε τὸ νὰ ἀποτύχῃ κανείς, σύμφωνα μὲ τὸ συμφέρον του, αὐτὸ εἶναι ἐπιτυχία».


nektarios.gr

Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο για την βυζαντινή μουσική στο Ιάσιο

Με επιτυχία διεξήχθησαν  οι εργασίες του Masterclass(Ανώτερου Σεμιναρίου) Βυζαντινής Μουσικής στο Ιάσιο της Ρουμανίας. Το Masterclass πραγματοποιήθηκε  από τις 10 έως και τις 14 Ιουλίου 2012στο Πανεπιστήμιο Τέχνης «GeorgeEnescu» υπό την αιγίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας.  Το Θέμα του Masterclass ήταν: η Χρωματικότητα στην Οκταηχία. Δόθηκε η ευκαιρία επίσης σ αυτή τη συνάντηση να συνεορταστούν:

• τα πέντε χρόνια Μasterclass,
• τα 15 χρόνια της Χορωδίας «Βυζάντιον»
• και τα 35 χρόνια της «Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας»

 

Για τους λόγους αυτούς βρέθηκε  στο Ιάσιο ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνταντινουπόλεως και Χοράρχης της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας κ. Λυκούργος Αγγελόπουλος. Συνέβαλαν επίσης με την παρουσία τους πρόσωπα γνωστά στον χώρο της βυζαντινής μουσικής όπως οι Γεώργιος Κωνσταντίνου, Χρήστος Τσιαμούλης, Αντώνιος Αετόπουλος και Κωνσταντίνος Λανάρας.

Σημαντική ήταν η παρουσία της Ομάδας Παλαιογραφίας της Βυζαντινής Μουσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με υπεύθυνη την επίκουρο καθηγήτρια κ. Αλεξάνδρου Μαρία. Η ομάδα συνέβαλε με τα ερευνητικά της εργαλεία και τις επιστημονικές της αναζητήσεις στην εμβάθυνση και διερεύνηση της παλαιάς παρασημαντικής.

Παράλληλα έλαβε χώρα και το Συμπόσιο Βυζαντινής Μουσικολογίας  με την συμμετοχή Ρουμάνων και Ελλήνων επιστημόνων. Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι έγιναν ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις και προήχθη ο επιστημονικός και μουσικολογικός διάλογος.

Για τους φιλοξενούμενους οι στιγμές ήταν συγκινητικές και ευχάριστες. Είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν την άριστη φιλοξενία, την αυθόρμητη διάθεση των συνέδρων και το αδιάπτωτο ενδιαφέρον τους για τη Θεωρία και Πράξη της Ψαλτικής Τέχνης. 

Στιγμιότυπο από την καταληκτήρια συναυλία

Κεντρικό ρόλο κατείχε  η τελική Συναυλία των Συνέδρων  το Σάββατο το απόγευμα στον καθεδρικό Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής, μέσα από την οποία αναδείχθηκαν σε πρακτικό επίπεδο οι κόποι των προηγούμενων ημερών. Ήταν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της υπεύθυνης σε βάθος και πλάτος δουλειάς που γίνεται στο πανεπιστήμιο του Ιασίου και του ζήλου με τον οποίο προσεγγίζουν την Χορωδιακή Βυζαντινή Μουσική. Η συμβολή του κ. Αγγελόπουλου ήταν καθοριστική στη διδασκαλία και διεύθυνση της χορωδίας των Συνέδρων.   

Κατάμεστος ο ναός της Αγίας Παρασκευής στην καταλακτήρια συναυλία

 Τις επετειακές τους Συναυλίες έδωσαν και οι Χορωδίες: 

«Βυζάντιον» με Χοράρχη τον κ. Αdrian Sirbu για τον οποίο αξίζει να σημειωθεί ότι είναι  ψυχή της όλης προσπάθειας και συνέβαλε τα μέγιστα στην πραγμάτωση των σκοπών του Συμποσίου.

 Η «Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία» επίσης με την εμπειρία των 35 ετών Ψαλτικής και Καλλιτεχνικής προσφοράς της απέδωσε ύμνους του Αγίου Ιωάννη του Κουκουζέλη σε μια εξαιρετική ερμηνεία στον Καθεδρικό Ι. Ν. της Αγίας Παρασκευής.

Η αυλαία έκλεισε  με τις δύο Χορωδίες στα αναλόγια της Αγίας Παρασκευής κατά την Κυριακάτικη δίγλωσση Θ. Λειτουργία.

Οι δύο πρωτεργάτες του Masterclass, Λυκούργος Αγγελόπουλος και Adrian Sirbu.

Το συμπέρασμα που βγήκε από το masterclass του Ιασίου μπορεί να συνοψιστεί στην οικουμενική διάσταση της Βυζαντινής μουσικής. Η Βυζαντινή Μουσική είναι ένα σημείο συνάντησης, ενότητας και αγάπης όλων των λαών, που ακολουθούν τον Βυζαντινό Λειτουργικό Τύπο.

Συγχαρητήρια στον Αdrian Sirbu και τους συνεργάτες του!  Θα περιμένουμε τα πρακτικά και τα επιστημονικά συμπεράσματα του Συμποσίου με ενδιαφέρον.

Πηγή: http://www.mcbis.ro/concrete/index.php

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου

Το κείμενο σε ελληνικά, και μεταφρασμένο σε αραβικά από τον Πρωτ. π. Αθανάσιο Χενείν

Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

        «Η σπουδαιότητα και αναγκαιότητα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου ενυπάρχει στα εξής σημεία : 

πρώτον, επισήμως απεκήρυξε την Σύνοδο του Διοσκούρου στην Έφεσο και απέκοψε αυτήν από τον σύνδεσμο των Οικουμενικών Συνόδων, αφού ανέδειξε αυτές ανεπίληπτες,

δεύτερον, διελεύκανε και καθόρισε τη σχέση των δύο φύσεων του Χριστού, αφού χειρίστηκε το πηδάλιο του σκάφους της Ορθοδοξίας  με σοφία ανάμεσα στους σκοπέλους του Νεστοριανισμού και του Ευτυχιανισμού,

τρίτον, δίκασε και καταδίκασε τον Διόσκουρον και τον Ευτυχή και κατέκρινε την αίρεση αυτών,

τέταρτον, κατέκρινε τον Νεστόριο και επικύρωσε τις αποφάσεις των προηγούμενων Ιερών Συνόδων,

πέμπτον, συνέταξε Όρο πίστεως μέσω του οποίου τέθηκε τέλος στις συζητήσεις .

και έκτον, δικαίωσε τους Επισκόπους που είχαν αδικηθεί στη Σύνοδο της Εφέσου.

          Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συμπλήρωσε το έργο της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Εξαιτίας του στενού μεταξύ τους συνδέσμου των ζητημάτων που συζητήθηκαν στις τέσσερις Οικουμενικές Συνόδους, οι Σύνοδοι αυτοί μπορούν να θεωρηθούν ως τέσσερις συνεδριάσεις της μίας και μοναδικής Συνόδου. που στην καθεμία από αυτές συζητήθηκε, διαλευκάνθηκε και καθορίστηκε με τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος ένα από τα ζητήματα που αναφέρονται στα τρία πρόσωπα της Μίας Υποστατικής και Οικονομικής Αγίας Τριάδος.
Οι τέσσερις αυτές Οικουμενικές Σύνοδοι είναι τόσο συνδεδεμένες, ώστε αυτοί που παραβαίνουν μία από αυτές δεν μπορούν να είναι ορθόδοξοι.

Με την τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο έκλεισε κάθε συζήτηση για το Τριαδικό Δόγμα. Οι λόγοι αυτοί προσδίδουν πολύ μεγάλη σπουδαιότητα στη Σύνοδο και αποτελούν μαρτυρία για τη μεγάλη σπουδαιότητά της. »¹

          Ένα από τα σημαντικότερα και δυσκολότερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής  Συνόδου ήταν το πρόβλημα της συντάξεως όρου πίστεως²_.

Όπως φαίνεται από τα πρακτικά της Συνόδου, το πρόβλημα αυτό δημιουργήθηκε εξαιτίας της αντιδράσεως των πατέρων της Χαλκηδόνας στην πρόταση που έκαναν στη Σύνοδο οι αυτοκρατορικοί αντιπρόσωποι να συνταχθεί Έκθεση πίστεως που να εκφράζει σαφώς το Χριστολογικό δόγμα³.

          Ήδη από τη στιγμή που ο αυτοκράτορας Μαρκιανός ανέλαβε την πρωτοβουλία να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο, έθεσε σαν κύριο σκοπό της τη σύνταξη ενός Όρου πίστεως που να εκθέτει με σαφήνεια το Χριστολογικό δόγμα.

Στις προσκλητήριες επιστολές που έστειλε «προς τους απανταχού θεοφιλέστατους επισκόπους» (23 Μαΐου 451 μ.Χ.) τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση την ανάγκη συγκλήσεως Οικου­μενικής Συνόδου, με σκοπό να διατυπωθεί σαφώς η Ορθόδοξη πίστη, έτσι ώστε να μην υπάρχει στο εξής καμιά δυνατότητα αμφιβολίας ή διχογνωμίας σχετικά με το Χριστολογικό δόγμα.

Χαρακτηριστικό για τη σημασία που απέδιδε ο αυτοκράτορας να συνέλθει Οικουμενική Σύνοδο στο μέλλον, είναι ότι σαν τόπος συγκλήσεως της, ορίστηκε αρχικά η Νίκαια της Βιθυνίας. Αυτό δείχνει καθαρά ότι ο αυτοκράτορας ήθελε να δώσει στη Σύνοδο που συγκαλούσε τουλάχιστον το ίδιο κύρος που έδωσε και ο Μ. Κωνσταντίνος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι προσκλήθηκαν για να λάβουν μέρος στη Σύνοδο 636 επίσκοποι, δηλαδή διπλάσιοι από εκείνους της Α΄ Οικουμενικής Συνό­δου⁴ .

Η σύζυγος του Πουλχερία που τον κατηύθυνε ουσιαστικά στην εκκλησια­στική του πολιτική, είχε νωπό στη μνήμη της το παράδειγμα του παππού του Μ. Θεο­δοσίου που επιδίωξε να αντιμετωπίσει τις αιρέσεις της εποχής του και να ενώσει τη διασπασμένη Εκκλησία συγκαλώντας Οικουμενική (= αυτοκρατορική) Σύνοδο, που ανανέωσε την πίστη της Νικαίας συντάσσοντας το δικό τηςσύμβολο.

Όπως όμως ήταν φυσικό η αυτοκρατορική αυτή εκκλησιαστική πολιτική δεν έβρισκε σύμφωνο τον Ρώμης Λέοντα. Διότι τον ανησυχούσε περισσότερο η εφαρμογή της αυτοκρατορικής εκκλησιαστικής πολιτικής. Η δογματική επιστολή του (Τόμος), που έστειλε στον Κων/πόλεως Φλαβιανό, θα έχανε τη μοναδική σπουδαι­ότητά της για την αντιμετώπιση του Χριστολογικού προβλήματος, εφόσον η Σύνο­δος που θα συγκαλούσαν οι αυτοκράτορες θα συνέτασσε τη δική της Έκθεση πίστεως ⁵.

          Παρόλα αυτά αποφάσισε να συμμετάσχει στη Σύνοδο στέλνοντας κατά το παλαιό έθιμο αντιπροσώπους και τονίζει στην επιστολή του προς τη Σύνοδο παρά­λληλα και τη δογματική σπουδαιότητα του Τόμου για την αντιμετώπιση του Χριστο­λογικού προβλήματος.  

          Και για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου του υπήρχε πολύ ευνοϊκό κλίμα μεταξύ των αντιπάλων της εκκλησιαστικής πολιτικής του Διοσκούρου και κυρίως των οπαδών της Αντιοχειανής Χριστολογικής παραδόσεως, οι οποίοι συμφωνούσαν απόλυτα με τον σαφή δυοφυσιτισμό του Τόμου.

          Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι η αυτοκρατορική πολιτική στο σημείο αυτό, αν και δεν εναρμονιζόταν απόλυτα κυρίως με τις επιδιώξεις του Λέοντος, δεν στρεφόταν εναντίον του αλλά εναντίον του Διοσκούρου, ο οποίος με την εκκλη­σιαστική πολιτική που ακολούθησε στη «ληστρική σύνοδο», αγνοώντας τον Τόμο του Λέοντος, αποκαθιστώντας τον Ευτυχή και καταδικάζοντας τον Φλαβιανό Κων/πόλεως, δεν τραυμάτισε μόνο την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά και μείωσε σημαντικά το γόητρο της πρωτεύουσας του ανατολικού κράτους.

          Είναι χαρακτηριστικό ότι μια από τις ενέργειες του Διοσκούρου ήταν η αντίδραση του κατά της ενωτικής πολιτικής του Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Εν τούτοις η οριστική διευθέτηση όλων των συνεπειών από τις αποφάσεις της ‘ληστρικής’ Συνόδου απαιτούσαν τη σύγκληση μιας μεγάλης Συνόδου με εκπροσώπηση όλων των εκκλησιών της Χριστιανικής οικουμένης.

Οι αποφάσεις της Συνόδου της Εφέ­σου και οι συνέπειες τους όχι μόνο για την πίστη, αλλά και για την ενότητα του Εκκλησιαστικού σώματος, είχαν εξουδετερώσει όχι μόνο το περιεχόμενο του όρου των Διαλλαγών (433 μ.Χ.) αλλά και την εξαιρετική θεολογική συμβολή του Κυρίλ­λου για την σχετικοποίηση της μονοφυσιτικής ή δυοφυσιτικής ορολογίας στο Χριστολογικό ζήτημα. Ο αναθεματισμός οποιασδήποτε μορφής δυοφυσιτικής ορολογίας μετά την ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση όχι μόνο προς τις διευκρινίσεις του Κυρίλλου μετά την Γ' Οικουμενική Σύνοδο, αλλά και προς την καθιερωμένη πατερική παράδοση της Εκκλησίας.

          Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ‘ληστρική’ Σύνοδος δεν ήταν παρά το αποκορύφωμα της Εκκλησιαστικής πολιτικής του Διόσκουρου που, για να αντιμε­τωπίσει τους Αντιοχειανούς προσπαθούσε με βάση το σύμβολο της Νικαίας και τον ‘όρο’ της Εφέσου να τινάξει στον αέρα τις Διαλλαγές του (433π.Χ) και να επιστρέ­ψει ουσιαστικά στη Χριστολογική διδασκαλία του Κυρίλλου πριν από αυτές.

Γι' αυ­τόν ακριβώς τον λόγο, η αυτοκρατορική αυλή με την απαίτησή της να συνταχθεί Όρος πίστεως από την Οικουμενική Σύνοδο δεν ήθελε απλώς να συντρίψει την εκκλησιαστική πολιτική του Διοσκούρου που επικράτησε στη 'ληστρική' σύνοδο, αλλά και για να σώσει τις Διαλλαγές του 443 π.Χ. σαν αναπό­τρεπτο όρο για τη διασφάλιση της ενότητας μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας.

Μάλιστα η εφαρμογή της εκκλησιαστικής πολιτικής του Διοσκούρου στη ‘ληστρική’ Σύνοδο πρέπει να προβλημάτισε το αυτοκρατορικό ζευγάρι ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα ήταν δυνατό να συνταχθεί Όρος πίστεως, που να εκθέτει σαφώς το Χριστολογικό δόγμα, χωρίς μια τέτοια ενέργεια να σημαίνει αθέτηση του ‘Όρου’ της Εφέσου και κατ' επέκταση του συμβόλου της Νικαίας.

Όμως ο Διόσκουρος έφτασε με τους επισκόπους του νωρίτερα στη Νίκαια και εκμεταλλευόμενος την απουσία του αυτοκράτορα, με τη βοήθεια των Αιγυπτίων και άλλων ίσως μοναχών δημιούργησε εκεί ταραχές. Αυτό όμως δεν έκανε το αυτοκρατορικό ζευγάρι να υποχωρήσει από τον αρχικό του σκοπό. Μετέφερε τη Σύνοδο από τη Νίκαια στη Χαλκηδόνα. Έτσι το έργο της Νίκαιας επωμίστηκε για να το φέρει σε πέρας η Χαλκηδόνα.

          Η καθιερωμένη ‘σάκρα’ του αυτοκράτορα Μαρκιανού για την πρόσκληση των μελών της Συνόδου απευθύνθηκε στους αρχιεπισκόπους των «επισημοτάτων» θρόνων (Ρώμης, Κων/πόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) και στους μητροπολίτες όλων των επαρχιών της Ανατολής.

Ανακαλεί τους Επισκόπους που είχαν συμμετάσχει στη 'ληστρική' Σύνοδο στην Έφεσο και είχαν εξοριστεί και συγκαλεί στις 8 Οκτωβρίου του 451 μ.Χ. στη Χαλκηδόνα της Βιθυνίας την τέταρτη Οικουμενική Σύνοδο.


Υποσημειώσεις : 

^1. Από το βιβλίο του Αγ. Νεκταρίου  «Σπουδαιότης και αναγκαιότης της Δ' Αγίας  

  Οικουμενικής Συνόδου».

² Γένεση και Πηγές του όρου της Χαλκηδόνας.

³ Σε επιστολή που έστειλε ο Ανατολίας Κων/πόλεως στο Λέοντα Ρώμης μετά τη Σύνοδο    

  Χαλκηδόνας. Βλ. κεφ.β ' Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη.

⁴ Βλ. Εκκλησιαστική Ιστορία Φειδά.

⁵ Βλ. Γένεση και Πηγές του όρου της Χαλκηδόνας του Γ. Μαρτζέλου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- Αγ. Νεκταρίου : " Σπουδαιότης και αναγκαιότης της Δ' Αγίας  

  Οικουμενικής Συνόδου"

- Γ. Μαρτζέλου : " Γένεση και Πηγές του Όρου της Χαλκηδόνας"

- Φειδά : "Εκκλησιαστική Ιστορία"

Μετάφραση στα Αραβικά

قسم  اللاهوت الاجتماعى

بحث علمى مقدم من الطالب اللاهوتى قنسطنطينوس مافروموستاكاكيس

الموضوع

التعاليم اللاهوتية للمجمع المسكونى الرابع

خلقيدونية 451

تعريب الاب الدكتور اثناسيوس حنين

لقد واجهت الكنيسة فى خطواتها الاولى العديد من الأسئلة المتعلقة بقضايا الايمان ’ولما كانت هده الاسئلة قد ولدت فى قلب الكنيسة ’ فلقد صارت قضايا لاهوتية كبيرة وأسئلة تحتاج الى اجابات.

لقد قدم الاباء الكبار ’ بعد تعب وجهاد روحى كبيرين فى سبيل التطهر والاستنارة ’اجابات على هده الاسئلة.لقد جاهد الاباء حتى يسمعوا صوت الحق من الروح القدس.

حينما صارت الامور تشكل خطرا أكبر بعد ان صار اعضاء كبار فى الكنيسة هراطقة ومبتدعين ...ظهر نظام المجامع المسكونية.المجمع المسكونى معناه أن يجتمع الاساقفة من كل المسكونة (العالم) فى مدينة محددة وى تالريخ محدد ولدراسة قضية لاهوتية محددة وبعد استدعاء الروح القدس’يقومون بايضاح القضايا اللاهوتية المطروحة.

أن الهرطقة هى حية سامة تقوم بنفخ السم فى جسد الكنيسة وتسمم كل من تلقاه.لهذا السبب قامت المجامع المسكونية بحرم رؤساء الهراطقة حتى تحفظ الرعية.للأسف فحتى يومنا هذا وبالرغم من الحكم بالحرمان على الهرطقات الكبرى ’ لا يزال هناك الالاف من المسحاء  والانبياء الكذبةالذين يقومون بخداع الناس وجرفهم بعيدا عن طريق الحق الانجيلى ويقدمون له طرق خلاص سهلة ورخيصة واجابات تافهة على اسئلة عويصة.

يقع المجمع المسكونى الرابع فى منتصف الالفية الاولى ’ ولقد أدان رؤساء هرطقات خطرة ورهيبة ’ وفى نفس الوقت قدم حلا لاهوتيا ’ حسب الطاقة البشرية ’لقضية الطبيعتين فى شخص الرب .يقع على عاتق  كل أعضاء الكنيسة الارثوذكسية واجب مقدس وهو أن يحافظوا بروح الاعتراف والشهادة للحق بطهارة وبلا تزييف ’ على الحق الانجيلى وعلى التراث الارثوذكسى الذى تحمله الكنيسة على مر العصور.

ملامح أهمية المجمع المسكونى الرابع 451 :

أولا:حرم المجمع الذى عقده ديوسقوروس فى أفسس وحذف هذا المجمع من قائمة المجامع المسكونية.

ثانيا:شرح ووضح العلاقة بين الطبيعتين فى المسيح ’ وقاد الكنيسة وسط تطرفات البدعة النسطورية والبدعة الاوطاخية – المونوفيزيتية.

ثالثا:أدان المجمع اللصوصى وحرم البطريرك ديوسقوروس والراهب افتيخوس وفند هرطقاتهم

رابعا:أدان نسطور البطريرك واكد على قرارات المجامع السابقة.

خامسا:وضع عقيدة الايمان الخرستولوجى ووضع حدا للنقاشات الخرستولوجية.

سادسا:رد اعتبار  الاساقفة الذين تمت اهانتهم وحرمهم ونفيهم فى مجمع أفسس الديوسقورى 499.

لقد أكمل المجمع المسكونى الرابع عمل المجمع المسكونى الأول .أن المجامع الأربعة المسكونية الاولى ترنبط ببعضها ارتباطا عضويا وتكمل بعضها البعض ’ ولقد وضعت بالروح القدس اساسات اللاهوت الثالوثى واقانيم الثالوث وصار كل من لا يقبل هذه المجامع الاربع ليس ارثوذكسيا ’ ويشعر الباحث أن هذه المجامع هى ’ فى الحقيقة ’جلسات متعددة لمجمع واحد. جاء المجمع الرابع المسكونى وختم الحوار حول قضية الثالوث فى بعدها الخرستولوجى .كل هذه الأسباب توضح أهمية المجمع المسكونى الرابع.

أهم القضايا وأصعبها هى تحديد تعريف للايمان الخرستولوجى

لقد لعب اللاهوت الانطاكى والبابا الرومانى ليون دورا كبيرا فى تحديد التعريف الخرستولوجى للمجمع    ضد ديوسقوروس وافتيخوس ’ وقف الجميع ومعهم الامبراطور ضد الانحرافات الكنسية لديسقوروس والتى  ظهرت فى المجمع اللصوصى والذى رد فيه الاعتبار الى الهرطوقى افتيخوس وتجاهل طومس لاون بابا روما ’ وحكم على فلافيانوس بطريرك القسطنطينية’ أن مواقف ديوسقوروس لم تقتصر على تمزيق وحدة الكنيسة ’ بل تعدتها الى اهانة بطريرك القسطنطينيةوالتسبب فى موته أو قتله على يد الرهبان المصريين.

أن الأمر اللافت هو أن رد فعل ديوسقوروس فى المجمع اللصوصى  قد جاء ضد محاولات التوحيد التى قام بها كيرلس ’ هذا كله أدى الى ظهور الحاجة الى مجمع مسكونى يتصدى لهذه القضية. أن قرارات مجمع أفسس اللصوصى قد صدعت وحدة الكنيسة وتجاهلت جهود كيرلس لتحقيق المصالحة بين كيرلس والانطاكيين (433 )’كما أضاعت كل جهود كيرلس فى تضييق الفجوة بين التطرفات النسطورية (طبيعتين بلا اتحاد اقنومى حقيقى)والمونوفيزيتية(طبيعة واحدة بلا جسد حقيقى). أن رفض الطبيعتان  فى المسيح بعد تجسد الكلمة لا يأتى مناقضا للاهوت كيرلس وتوضيحاته بعد المجمع المسكونى الثالث فى أفسس فقط ’ بل يتعارض مع التراث الكنسى.نستطيع القول أن هدف ديوسقورس من عقد مجمع أفسس المعروف بالمجمع اللصوصى’ كان هدفا سياسيا وهو أنه حاول أن يواجه الانطاكيين بالرجوع الى قانون ايمان مجمع نيقية وقرارت مجمع أفسس لكى ينسف كل محاولات كيرلس للصلح مع الانطاكيين (433 ) ’ ولكى يعود الى تعاليم كيرلس قبل محاولات المصالحة التى أرضى فيها كيرلس الانطاكيين وبذكاء لاهوتى وحنكة لا يملكهما ’ للاسف ’ ديوسقوروس.يرى المؤرخون ان قرار الامبراطور ان يتم وضع تعريف لاهوتى-خرستولوجى  جديد فى خلقيدونية حتى تحافظ على الوحدة التى اسسها كيرلس بمبادئ المصالحة عام 433 من ناحية وتقف أمام سياسة ديوسقوروس التى وضع أساسها فى المجمع اللصوصى.تقرر المجمع فى نيقية ’ ولكن حضر ديوسقوروس ومعه الاساقفة المصريين والرهبان وأحدث شغبا وفوضى فى المدينة مما أدى الى نقل المجمع الى خلقيدونية .تم توجيه الدعوة الى الكراسى الرئيسية  (روما –القسطنطينية-الاسكندرية-أنطاكية-اورشليم)’ كما تم دعوة الاساقفة الذين حرمهم مجمع أفسس اللصوصى والذين تم نفيهم لعدم موافقتهم على قرارات المجمع اللصوصى.تم الدعوة الى المجمع المسكونى الرابع الذى انعقد فى مدينة خلقيدونية فى 8 أكتوبر 451 .

يتبع فى الحلقة القادمة  

Πηγή: http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_5290.html

The guilty conscience as an existential problem

The great Swiss psychiatrist and psychologist Carl Gustav Jung made a significant contribution to understanding the spiritual life by underlining the moral character of most of the personality’s repressions. Jung argued, on the basis of his clinical psychotherapeutic and medical experience, that these repressions were usually of a moral nature. In fact, in some cases, Jung went even further and taught that neurosis, which is today a very common disharmony in the personality, has a religious character. This is why, in his opinion, the problem of neurosis is actually a religious problem.

Jung’s view here on the primary content of our modern repressions has been corroborated by many psychological and psychotherapeutic studies, as well as by philosophical thought. In fact, a lively discussion has begun in many quarters regarding the existential significance of the guilty feelings that plague modern people, often without them even being aware of the role of these feelings. The unconscious part of the human personality suffers from the pressure of repressions, which usually consist of strong moral conflicts, without the person being aware of the particular way in which these conflicts generate feelings of guilt. However, in spite of this, it is today well established in the fields of psychology and psychotherapy that the concept of guilty feelings, or the concept of the guilty conscience, is a psychological factor accepted even by psychoanalysis.

In any case, in terms of psychology and psychotherapy, we should take note of the book by the German psychologist and theologian Helmut Harsch, in which he attempts a systematic exposition of the problem of guilt in the areas of theology and depth psychology. The combination of these two areas of the spiritual life in researching the problem of guilt takes on particular significance today, inasmuch as this research recognizes, and provides scientific validation for, the idea that the problem of guilt stands as the foremost existential problem of our times.

This claim is neither unfounded nor exaggerated, given the enormous influence Franz Kafka’s famous work The Trial has had on modern thought and art, as well as on philosophy in general. The Trial, which was performed not long ago at a theater in Thessaloniki, is the creative product of a man who was greatly skilled in studying the way in which guilty feelings are repressed in the human psyche. Of course, the interpretations offered of this Czech author’s work are many and varied, and critics’ disagreements over the book’s deeper meaning are well known. Nevertheless, nearly all Kafka scholars agree that, in The Trial, Kafka dissects and analyzes with incomparable skill and precision the existential nature of the feeling of guilt. It thus comes as no surprise that, with the incredible interest generated by Existentialism, The Trial became the subject of research highlighting the feeling of guilt, i.e. the guilty conscience, as modern man’s central problem.

On the other hand, it is, of course, understandable why such a claim would not be easily accepted, since, as is clear from psychotherapeutic practice, guilty persons carefully hide the causes of their neurotic behavior, and, in fact, react strongly to any attempt to bring this cause (i.e. guilt) to the surface of their consciousness.

As the psychoanalytical dialogue progresses through its various stages (which, for the moral conscience, are particularly sensitive), the patients’ attitude toward their personal responsibility for creating and maintaining these moral conflicts manifests itself quite clearly. Experienced psychotherapists and psychiatrists, however, know that neurotic people, who are experiencing an existential moral problem, will never admit that the symptoms of their mental disharmony or disorder are the result of the way in which they are experiencing this moral conflict. Patients always insist that the problem is pathological/anatomical, and for this reason never think to visit a psychiatrist but rather insist on visiting general practitioners, cardiologists, surgeons, and every other kind of specialist except a psychiatrist. And, as prominent psychiatrists testify, often, since the neurotic symptoms are also organic, many specialists also see neuroses as organic illnesses involving the heart, the stomach, the intestines, the peripheral nerves, the bladder, and other organs of the human body. So it is not always possible for doctors and those to whom the neurotic sufferers are linked to recognize that they are experiencing an existential moral problem. The German psychiatrist von Uexküll notes that neurotic people live their lives just like other people, with no obvious abnormalities. They may have considerable professional success and seem very well adapted to social life. The latter may explain why we are generally unable to identify the extent of this neurotic phenomenon in social life.

However, the neurotic person’s tightly concealed experience of a moral problem demonstrates that neurosis, as the experience of repressed feelings of guilt, is in fact a sickness of the personality’s character. Despite the fact that experts disagree as to the existential meaning of neurosis, all those involved with the problem of the interpretation of neurosis agree that this mental disharmony is a sickness of the personality’s character. One might say that this officially confirms the moral character of the neurotic person’s mental conflict. It also verifies the unconscious way in which this repressed conflict is experienced, i.e. ultimately as the repression of the moral conscience and as feelings of guilt.

Of course, this description of the modern person’s spiritual state is not unique to the modern era. In their basic attitudes toward life and its problems, human beings are certainly always the same. One era, regardless of how pivotal it may be and how much it may subvert the basic ways of life, could never change the essence of human behavior in the face of life’s problems. Rather, a pivotal era may simply test and strain certain weaknesses or certain inadequate mental coping mechanisms. In no way, however, could it substantially alter human behavior. Thus, modern psychological research and psychotherapeutic practice simply constitute an impressive vista onto the basic form of human behavior, which always involves people’s dissociation from their moral consciousness. And that is why it falls within the domain of the regenerative work of the Church of Christ, because the central problem the Church of Christ confronts within its redemptive sphere, and the main goal of its regenerative efforts, is always the experience of the moral conscience’s demands in the light of the Gospel imperatives.

In fact, according to the Church’s teaching, the problem of existence is tied to the moment people transgress against God’s commandment, i.e., transgress against their moral conscience. Adam, as a transgressor against the divine will, is first and foremost a transgressor against his moral conscience. The fact that he was given God’s commandment and the way in which to transgress against it shows that God placed humankind, from the very first moment of its existence, in front of the mirror of its moral conscience. God’s prohibition in Paradise was an invitation to Adam to begin a dialogue with his moral conscience, for his moral and spiritual perfection. Thus, Adam’s failure to experience his existence as an active dialogue with his conscience is a failure of his dialogue with his deeper, genuine nature. When he transgressed against his moral conscience, he cut himself off from his true self, alienating himself from the deepest parts of his personality. This activates the most shocking repression of the moral conscience. For this reason, Adam thereafter lived his existence accompanied by guilt and a repressed moral conscience.

This reality, then, that the Church highlights as the prologue to and essence of the human drama, is being uncovered today by depth psychology and underlined in a shocking way by psychotherapy. Indeed, the findings of psychotherapeutic practice, which are encapsulated in Igor Caruso’s basic position, highlight in a modern, i.e. impressive, way this fundamental teaching of the Church. According to Caruso, neurosis is a sickness of the bad conscience, i.e. of the conscience which represses itself, of the guilty conscience.

This encounter between psychotherapy and the Church’s teaching is a constructive partnership in the realm of existential thought. And one cannot deny this fact without…pangs of conscience! So even here the guilty conscience serves as a provocative presence!

Source: J. K. Kornarakis, “Psychology and spiritual life,” pp. 33-40, published by Orthodoxos Kypseli [in Greek].