Για το Κάπνισμα

«οὐκ οἴδατε ὅτι ναός Θεοῦ ἐστέ καί τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;»

( Α’ Κορινθ. γ’, 16 )

Ἅγιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα

Σέ γράμμα του μέ ἡμερομηνία 12 Ὀκτωβρίου 1888 ὁ Ὅσιος Ἀμβρόσιος, ἀπαντᾶ σέ ἐπιστολή τοῦ μανιώδους καπνιστῆ Ἀλέξιου Στεπάνοβιτς Μαγιόρωφ πού τοῦ ζητᾶ βοήθεια προκειμένου νά κόψει τό κάπνισμα, τά ἑξῆς:

«Γράφεις ὄτι δέν μπορεῖς νά κόψεις τό κάπνισμα! Αὐτό πού εἶναι ἀδύνατο γιά τόν ἄνθρωπο, εἶναι δυνατό μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Τό μόνο πού χρειάζεται εἶναι νά ἀποφασίσεις μέ σταθερότητα νά ἀπαλλαγεῖς ἀπ’ αὐτό, ἀφοῦ ἀναγνωρίζεις τήν ζημία πού προξενεῖ στήν ψυχή καί στό σῶμα σου. Διότι ὁ καπνός:

·           ἐξασθενίζει τήν ψυχή,

·           αὐξάνει καί δυναμώνει τά πάθη,

·           σκοτίζει τό νοῦ

·           καί καταστρέφει σιγά-σιγά τή σωματική ὑγεία μέ ἕναν ἀργό θάνατο.

·           Ταυτόχρονα οἱ πνευματικές ἀσθένειες τῆς ὀξυθυμίας καί μελαγχολίας ἐμφανίζονται στήν ψυχή σάν συνέπεια τοῦ καπνίσματος.

Σέ συμβουλεύω νά χρησιμοποιήσεις πνευματική θεραπεία γιά τήν καταπολέμηση τοῦ πάθους σου.

"Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς"

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Χαράλαμπου Άνδραλη με τίτλο «Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς». Αποτελεί βιογραφία του μεγάλου σύγχρονου Σέρβου Αγίου και Ομολογητού και μας φωτίζει, άγνωστες στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, πτυχές της ζωής του. Παραθέτουμε το εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα:

Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.

Ὁ νεοφανῆς ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἀποτελεῖ καύχημα γιά τήν παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Τήν παρουσία του μᾶς χάρισε ὁ Θεός σέ πολύ δύσκολες στιγμές γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη. Τήν εποχή πού ἡ Ἐκκλησία δέχεται πυρά καί ἐκ τῶν ἔξω καί ἐκ τῶν ἔσω, τή στιγμή πού ὁ κάθε πιστός δοκιμάζεται μέσα στό καμίνι τῆς ἀπιστίας καί τῆς κακοδοξίας, ὁ Θεός παρουσιάζει τούς δικούς Του ἀνθρώπους γιά νά μᾶς φέρουν πιό κοντά σέ Αὐτόν καί ἐν τέλει νά μᾶς σώσει. Ἕνας γνήσιος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ λοιπόν, εἶναι καί ὁ μεγάλος αὐτός Σέρβος Ὁμολογητής. Ἕνας ἱερέας, πού δέν ἦταν μόνο διδάσκαλος, ἀλλά κυρίως ἐμπνευστής. Διότι μαζί μέ τή διδασκαλία του, ἐνέπνεε τούς πιστούς μέ τό παράδειγμά του.

Ἡ μελέτη τῆς ζωῆς του καί τῶν διδαχῶν του μᾶς κρατοῦν μέ ἀσφάλεια στό ἀπλανές καράβι τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γραμμή τῆς διδασκαλίας του παραμένει ἀπαράλλακτη μέ ἐκείνη τῶν Ἁγίων Πατέρων. Στά γραπτά του ἀποτυπώνεται τό ἀνόθευτο παραδοσιακό ὀρθόδοξο πνεῦμα, μακριά ἀπό ἐπικίνδυνους ὑπερήφανους νεωτερισμούς. Δέν θά ἦταν καθόλου ὑπερβολή νά τόν κατατάξουμε ἀνάμεσα στούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἡ γραφίδα του ἐνίσχυσε τούς πιστούς, κατατρόπωσε τούς αἱρετικούς, ἔδωσε ἐλπίδα στούς πονεμένους, πνευματική τροφή στούς πεινασμένους, ἄρωμα αἰώνιας ζωῆς στούς χαμένους στήν καθημερινότητα ἀνθρώπους.

Ἡ παρακάτω ἐξιστόρηση τοῦ βίου του καί ἡ ἀναφορά στή διδασκαλία του, εἶναι μία προσπάθεια πνευματικῆς ἀφύπνισης στήν ἐποχή πού ὁ χριστιανός βομβαρδίζεται ἀφ’ ἑνός ἀπό τήν κοσμικότητα καί τόν μηδενισμό καί ἀφ’ ἑτέρου ἀπό τήν πανθρησκειακή λαίλαπα πού δυστυχῶς κερδίζει ὅλο καί περισσότερο ἔδαφος.

Εὔχομαι ἡ παροῦσα ἔκδοση νά ἀποτελέσει γιά τόν ἀναγνώστη ἐφαλτήριο γιά μία καλύτερη γνωριμία μέ τόν μεγάλο αὐτόν ἅγιο καί νά τοῦ προκαλέσει τό ἐνδιαφέρον γιά περαιτέρω μελέτη τῶν θαυμασίων γραπτῶν ἔργων του.

Ἀπολυτίκιον

τοῦ Ὁσίου Πατρός Ἰουστῖνου

Ἦχος πλ. δ΄.

Ὀρθοδοξίας τό γλυκύ

καί νεκταρῶδες, Πάτερ, ἀμάλγαμα,

μετοχετεύσας τῶν πιστῶν

ἐν ταῖς καρδίαις ὥσπερ θησαύρισμα,

τῷ βίῳ καί ταῖς ἀρεταῖς,

βιβλίον ζῶν τοῦ Πνεύματος δέδειξαι,

Ἰουστῖνε θεόσοφε ∙ ἱκέτευε διά παντός

ἐλλογωθῆναι τούς ὑμνοῦντας σέ.

Τιμή βιβλίου: 5,50 ευρώ

Τηλ. Παραγγελιών: 6982005670

Θα το βρείτε επίσης στα χριστιανικά βιβλιοπωλεία!

Απάντησις εις οπαδούς της Βασούλας Ρύντεν

Απάντησις του Αγιοταφίτου Μοναχού Σεραφείμ προς μήνυμα οπαδών της κ. Βασούλας Ρύντεν το οποίο απεστάλη εις e-mail του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Ἀγαπητοί,

Ἡ κίνησις τῆς κ. Βασούλας Ρύντεν δέν εἶναι ἀποδεκτή ὡς Ὀρθόδοξος κίνησις, ἀλλά εἶναι ἐξόχως οἰκουμενιστική καί ἰσοπεδωτική κατά τῆς Ἀληθείας, ἐπί τῇ βάσει τῶν ὁραμάτων τῆς κ. Ρύντεν. Διά τά κατά καιρούς μηνύματα καί νύξεις τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς χεῖρας μας, ὀφείλω ἀπό χριστιανικήν ἀγάπην διά προφύλαξίν σας, νά σᾶς γνωστοποιήσω τά ἑξῆς:

1) Ὁ μόνος ἀληθής οἰκουμενισμός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος προωθεῖται ἐπί τῇ βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων καί τῆς ἐν γένει Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως, ὡς πρός τό θέμα τῆς προσεγγίσεως ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων, διά τῆς ἐπιστροφῆς τῶν πλανηθέντων εἰς τήν Ἀλήθειαν.

2) Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, καί διακρίνεται ἀπό κοινήν Πίστιν καί Βάπτισμα. Κατά τήν μαρτυρίαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς «εἷς Κύριος, μία Πίστις, ἕν Βάπτισμα». Συνεπῶς, ὅποιος δέν ἐναρμονίζεται μέ τήν κοινήν Πίστιν τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, ἀκόμη κι ἄν διατηρῇ μερικά ἐξωτερικά χαρακτηριστικά αὐτῆς. Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξουν δύο ἰσότιμες Ἐκκλησίες μέ διαφορετικήν Πίστιν, διότι ὁ Θεός «δέν εἶναι Θεός ἀκαταστασίας, ἀλλά τάξεως» κατά τούς λόγους τῆς ἰδίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Συνεπῶς, δέν ὑπάρχει «Οἶκος τῆς Ἀνατολῆς» καί «Οἶκος τῆς Δύσεως» ἐφ' ὅσον ὁ οἶκος τῆς δύσεως ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπό τήν κοινήν Πίστιν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Μία ἁπλῆ συνάντησίς σας μέ τήν Θεολογίαν π.χ. τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, θά σᾶς πείσῃ περί τούτου. Ἐκτός ἐάν «Οἶκον τῆς Δύσεως» ἐννοεῖτε τάς Ὀρθοδόξους Μητροπόλεις τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου.

3) Ἡ Ὀρθοδοξία δέν περιμένει σωστικά «Βλαστάρια» ἐπί τῆς γῆς, διότι ἔχει τόν Παράκλητον παραμένοντα ἐν αὐτῇ, κατά τήν ὑπόσχεσιν τοῦ Κυρίου, τόν δέ Ἰησοῦν Χριστόν ἀναμένει μόνον ἐξ οὐρανοῦ, ὡς ἀστραπήν, διά νά φέρῃ οὐράνιον Βασιλείαν. Ἡ ἀναμονή ἐπιγείου Μεσσίου καί ἐπιγείου Βασιλείας χαρακτηρίζει τούς Νεοεποχίτας ἀποκρυφιστάς καί τούς αἱρετικούς χιλιαστάς, καί ὅσους ἄλλους κατευθύνονται εἰς τό νά πλανηθοῦν καί ἀποδεχθοῦν τόν Ἀντίχριστον, μετημφιεσμένον ὡς Ἰησοῦν Χριστόν βασιλεύοντα ἐπί τῆς γῆς.

4) Τά ὁράματα τῆς κ. Ρύντεν, ὡς αὐτή τά περιγράφει εἰς τά πρῶτα βιβλία της, δέν ἔχουν οὐδέν χαρακτηριστικόν ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα χαρακτηρίζουν τά ὁράματα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Οἱ Θεοφόροι Ἅγιοι ἠξιώθησαν ἐμφανίσεων τοῦ Χριστοῦ μετά ἀπό πολλά ἔτη σταυρικῆς ζωῆς, ὑπακοῆς, ταπεινώσεων, προσευχῆς καί νηστείας, ἀγάπης διπλῆς πρός Χριστόν καί τόν πλησίον καί θεληματικῆς ἀφανείας, τά ὁποῖα δέν ἐμφανίζει ἡ κ. Βασούλα Ρύντεν, παρ' ὅλη τήν ἀπομάκρυνσίν της ἀπό τήν προτέραν κοσμικήν ζωήν της.

5) Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς προειδοποιεῖ, ὅτι ὁ σατανᾶς «μετασχηματίζεται καί εἰς ἄγγελον φωτός» διά νά πλανήσῃ. Τά περιστατικά εἰς τά ὁποῖα χριστιανοί, ἀκόμη καί μοναχοί, ἔπεσον θύματα ἀπατηλῶν δαιμονικῶν ἐμφανίσεων ἀποτυπώνονται πλήρως εἰς τό ἐκδιδόμενον ὑπό τῆς Ἱ.Μ. Ὁσίου Νικοδήμου «Γεροντικόν περί ὀνείρων καί ὁραμάτων».

Γνωρίζομεν ἀκόμη ἐκ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅτι καί ἄν «ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζεται ἡμῖν, παρ' ὅ παρελάβομεν»«ἀνάθεμα ἔστω». Διά τοῦτο κάθε εὐαγγελιζομένη ἕνωσις ἡ ὁποία παραβλάπτει τήν σώζουσαν Ἀλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀποδεκτή, ὡς πρόξενος συγχύσεως καί ἀπωλείας, πολλῷ μᾶλλον ὅταν αὕτη βασίζεται κατά τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, πού ἐπιζητεῖ θεάματα, ὄχι εἰς τά «ἠχεῖα τοῦ Πνεύματος», τούς Ἁγίους Πατέρας, ἀλλά εἰς ὁράματα ἁπλοϊκῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνακηρύσσουν τούς ἑαυτούς των Προφήτας. ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους.

Ὡς ἐκ τούτου, παρακαλῶ νά διακόψετε τήν ἀποστολήν μηνυμάτων τοιούτου περιεχομένου καί νά ἐπιδοθῆτε εἰς τήν μελέτην τῶν θεοσόφων συγγραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων, διά τῆς ὑπακοῆς εἰς αὐστηρόν καί πνευματοφόρον Γέροντα. Εἰ δ΄ ἄλλως, θά προξενήσητε ἀπώλειαν εἰς σᾶς καί εἰς ὅσους τυχόν ἀκολουθήσουν.

Μετά φιλαδελφίας καί εὐχῶν,
Μοναχός Σεραφείμ
Γραμματεύς τῆς Ἀρχιγραμματείαςτοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείουτῶν Ἱεροσολύμων
Πηγή: Ι.Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Πηγή:  http://aktines.blogspot.gr/2010/01/blog-post_11.html

Προβλήματα από τις προγαμιαίες σχέσεις

Δεν είναι όμορφη και ευτυχισμένη πάντοτε η ζωή των εφήβων με τη γνωριμία και το σεξ, όπως δυστυχώς τη φαντάζονται. Έρχεται κάποτε η στιγμή να δεχθούν τον πόνο των ποικίλων προβλημάτων.

Όπως:

1)    Ερωτικές απογοητεύσεις με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τραυματικές ψυχολογικές καταστάσεις στους νέους και νέες.
2)    Δημιουργούνται πολλές φορές έντονες διαμάχες, όταν η σχέση μεταξύ τους δεν πηγαίνει καλά με επώδυνη τέλος κατάληξη τον χωρισμό.
3)    Ψεύδη, θυμοί, νευρικότητες, ζηλοτυπίες, έριδες, πείσματα, ασυνέπειες, εκδικήσεις με καταφυγή στη μαγεία, ακόμα και εγκλήματα, δηλητηριάζουν συχνά τις σχέσεις των εφήβων.
4)    Δημιουργείται τρομερό άγχος, συνέπεια ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών.
5)    Έρχονται αντιμέτωποι σε δίλημμα ή και εξαναγκασμό για πρόωρο γάμο.
6)    Παίρνουν απόφαση για έκτρωση και ξεκινούν τη ζωή με φόνο και ξερίζωμα του καρπού της «αγάπης» των, με όλες τις σωματικές και ψυχικές συνέπειες ιδιαίτερα για τις κοπέλες.
7)    Αν δεν γίνει γάμος μετά την εγκυμοσύνη και η κοπέλα δεν θελήσει να κάνει φόνο και γεννήσει το παιδί, τότε θα έχει να σηκώσει το βάρος μόνη της, χωρίς την ύπαρξη του πατέρα.
8)    Υπάρχει η εκδοχή να προσβληθούν από αφροδίσια νοσήματα ή AIDS. Από στατιστικές έρευνες που έγιναν, απεδείχθη ότι το 80% των ανθρώπων που πάσχουν από AIDS είναι αυτοί που είχαν προγαμιαίες ευκαιριακές ερωτικές σχέσεις.
9)    Καθώς η ηδονή φέρνει κάποτε κορεσμό, στρέφονται στη διαστροφή και αργότερα, όταν βαρεθούν κι αυτή, στην εξόντωση του συντρόφου.
10)    Οι διαδοχικές εναλλαγές συντρόφων πριν το γάμο δημιουργούν αργότερα προβλήματα μέσα στο γάμο με αποτέλεσμα τον χωρισμό που έχει αυξηθεί τρομακτικά στις ημέρες μας. Σύμφωνα με μια στατιστική ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων που οι γάμοι τους διαλύθηκαν, είχαν προγαμιαίες σχέσεις.
11)    Βασανίζονται οι νέοι μας από ενοχές και δημιουργείται μέσα τους ένα ψυχικό κενό που δεν αναπληρώνεται εύκολα.
12)    Πολλοί νέοι παρά τις προγαμιαίες σχέσεις που έχουν, αισθάνονται πλήξη, μοναξιά που φθάνει μέχρι την απογοήτευση, την ψυχολογική διαταραχή και γιατί όχι και την αυτοκτονία. Δυστυχώς τόσοι και τόσοι ερωτικοί σύντροφοι  δεν κατορθώνουν να διώξουν την ερημιά της ψυχής των.
13)    Η πτώση στη σαρκική αμαρτία παίζει ενίοτε αρνητικό ρόλο και στην πίστη των εφήβων. Η πίστη τους υφίσταται σοβαρό κλονισμό. Για να σταματήσουν τον έλεγχο της συνειδήσεως, διαγράφουν τον ίδιο τον Θεό. Απομακρύνονται από την Εκκλησία. Δεν εξομολογούνται. Δεν προσεύχονται. Δεν κοινωνούν. Σιγά-σιγά οι ηθικές αντιστάσεις των εξασθενούν.
14)    Αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους και η συμπεριφορά τους γίνεται αλλοπρόσαλλη. Ακόμα το μυαλό δεν συγκεντρώνεται στη μάθηση και τις σπουδές.
15)    Με τις ελεύθερες σαρκικές σχέσεις πλήττεται θανάσιμα το αίσθημα της ντροπής. Οι νέοι σιγά-σιγά δεν ντρέπονται και μπορεί μπροστά σε άλλους μέσα σε οχήματα ή στο δρόμο να συμπεριφέρονται απρεπώς. Κι αν τυχόν τους παρατηρήσεις σε βρίζουν με αναίδεια και αναισχυντία.


Το βλέπουμε το φαινόμενο αυτό στις ημέρες μας. Και το χειρότερο είναι ότι η αμαρτία διαπράττεται με καύχηση. Καυχώνται γι’ αυτό που κάνουν.
Μπροστά σ’ αυτά τα προβλήματα είναι επιτακτική η ανάγκη της υπεύθυνης ενημέρωσης, της σωστής πληροφόρησης και τέλος της ορθής αγωγής των νέων πάνω στις προγαμιαίες σχέσεις.
Τι γνώσεις, τι αρετές και ποια προπαιδεία να έχουν οι έφηβοι, ώστε οι σχέσεις που δημιουργούν να στηρίζονται σε στέρεες βάσεις και να μη συντρίβονται σαν χάρτινοι πύργοι όλα τα όνειρα και οι ελπίδες τους;
Να βοηθήσουμε να καταλάβουν οι νέοι μας, ότι πάντοτε υπάρχει καλύτερη αντιμετώπιση του προβλήματος που απασχολεί κάθε φυσιολογικό άνθρωπο: γενετήσιο ένστικτο- έτερο φύλο- σύντροφο της ζωής. Πάντοτε η γνώση της αλήθειας είναι εγγύηση για την επιτυχέστερη αντιμετώπισή του.
Να μάθουν πως η καλύτερη προφύλαξη είναι η εγκράτεια ως το γάμο, η αγνότητα, ο προσωπικός αγώνας. Να τονίσουμε τη συζυγική πίστη και αφοσίωση. Να καταπολεμήσουμε το διαδεδομένο ισχυρισμό, ότι η εγκράτεια οδηγεί σε νευροψυχικές διαταραχές και να επισημάνουμε ότι οι διαταραχές αυτές είναι αποτέλεσμα όχι της εγκράτειας, αλλά της έλλειψης εσωτερικής και ολοκληρωμένης αγνείας και σωφροσύνης.
Να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι την πραγματική ευτυχία και χαρά δεν τη δίδουν οι προγαμιαίες σχέσεις, αλλά τις χαρίζει ο Χριστός με τον ευλογημένο γάμο.
Είναι νόμος, ότι μόνο αυτοί που αγωνίζονται νόμιμα στη ζωή τους τον καλό αγώνα της πίστης και της ηθικής, θα λάβουν τελικά το ευλογημένο στεφάνι της νίκης.
Μόνο αυτοί θα απολαύσουν την ευτυχία και τη χαρά μέσα στον ευλογημένο γάμο τους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου 

«Έφηβοι και προγαμιαίες σχέσεις»

σελ. 28-31

ΠΗΓΗ: http://anavaseis.blogspot.gr

Ι. Μηλιώνης-Νέα Εποχή και Έσχατοι Καιροί.

Ομιλία του κ. Ιωάννου Μηλιώνη, Ειδικού ερευνητού της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων, με θέμα: " Νέα Εποχή και έσχατοι καιροί ",η οποία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 22/1/2013 στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος Βύρωνος, στα πλαίσια Λειτουργίας του Σεμιναρίου Οριοθετήσεως Ορθοδόξου Πίστεως της Ιεράς Μητροπόλεως Καισαριανής Βύρωνος και Υμηττού.

Ἡ προσκύνησις τῶν Ἁγίων λειψάνων

 + π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου

Πιστεύουμε πὼς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσλαμβάνεται στὴν Ἐκκλησία, γίνεται δοχεῖο τῆς ἄκτιστης θείας ἐνέργειας, χριστοφόρο καὶ πνευματοφόρο: «Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστίν;…. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμὶν Ἁγίου Πνεύματος ἐστίν, οὐ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἔστε ἑαυτῶν;… δοξάσατε τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἄτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Ἃ’ Κόρ. στ’ 15-20), «Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιᾶσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τὴ παρουσία τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστὸς ὁ κάλων ὑμᾶς, ὃς καὶ ποιήσει» (Ἃ’ Θέσ. ἐ’ 23-24).
 Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ἐξυψώνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔχει αἰώνιο προορισμό. Ὁ Χριστὸς θὰ «μετασχηματίσει», δηλαδὴ θὰ μεταμορφώσει τὸ ταπεινό μας σῶμα, ὥστε νὰ γίνει «συμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ», νὰ λάβει τὴν ἴδια μορφὴ πρὸς τὸ ἔνδοξο σῶμα τοῦ Κυρίου καὶ αὐτὸ θὰ γίνει κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία, «μὲ τὴν ἐνέργειαν, μὲ τὴν ὁποία δύναται καὶ νὰ ὑποτάξει τὰ πάντα εἰς τὸν ἑαυτὸν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).
Ἡ δόξα τῶν ἁγίων λειψάνων ἀποτελεῖ προεικόνιση αὐτῆς τῆς νέας, τῆς δοξασμένης κατάστασης τοῦ σώματος. Ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδεται σ’ αὐτὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἀκόμη μαρτυρία τῆς πίστης μας στὴν καθολικὴ δόξα τοῦ ἀνθρώπου (Ἃ’ Θέσ. ἐ’ 23-24).
Ἡ ἁγιαστικὴ χάρη ἐκφράζεται στὰ ἱερὰ λείψανα μὲ εὐωδία, γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ἡ Ἁγία Γραφὴ (Β’ Κόρ. β’ 15. Πρβλ. Ἤσ. ξστ’ 14) καὶ ἐπιτελεῖ θαύματα (Δ/Β’ Βασιλ. ἰγ’ 20-21). Ἡ ἴδια χάρη μεταδίδεται στὰ ἀντικείμενα, τὰ ὅποια ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ σῶμα τῶν ἁγίων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴ θαυματουργία (Δ/Β’ Βασιλ. β’ 8-14. Μάτθ. θ’ 20-22. Μάρκ. στ’ 13. Πράξ. ἰθ’ 12).
Μὲ βάση τὴν καταγωγή μας ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ βρισκόμαστε σὲ διάσταση μὲ τὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ (Γέν. γ’ 17-19), ὅμως ὁ ἄνθρωπος τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀκτινοβολεῖ εἰρήνη καὶ μεταδίδει εὐλογία, ἀκόμη καὶ μὲ τὴ σκιὰ τοῦ (Πράξ. ἐ’ 15-16).
Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς λοιπὸν τιμᾶ τὰ λείψανα τῶν ἅγιων ἀνθρώπων καὶ τὰ ἐμποτίζει μὲ τὴν ἄκτιστη θεία Του χάρη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδίδει τιμὴ σ’ αὐτὰ καὶ τὰ θέτει κάτω ἀπὸ τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο (Ἔβρ. ἰγ’ 10), μιμούμενη στὸ θέμα αὐτὸ τὸ οὐράνιο, τὸ ἀχειροποίητο θυσιαστήριο (Ἀποκ. στ’ 9) γιατί τὰ δικά μας θυσιαστήρια, εἴναι «ἀντίτυπα τῶν ἀληθινῶν», δηλαδὴ ἐκείνου τοῦ οὐράνιου θυσιαστηρίου (Ἔβρ. θ’ 24).
Ἡ πρώτη Ἐκκλησία τιμοῦσε τὰ ἱερὰ λείψανα. Τὸ Μαρτύριο τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου († 156) μᾶς πληροφορεῖ πὼς θεωρούνταν «τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν καὶ δοκιμώτερα ὑπὲρ χρυσίον» (Μάρτ. Πολυκ. 18).
Οἱ πιστοὶ συναθροίζονταν στοὺς Τάφους τῶν μαρτύρων, γιὰ νὰ τελέσουν τὴ θεία εὐχαριστία καὶ νὰ γιορτάσουν τὴ μνήμη τῶν ἁγίων. Αὐτὸ μεταδόθηκε στὴ μετέπειτα ἐποχή, δὲν ὑπάρχει μαρτυρία ποὺ νὰ μᾶς πληροφορεῖ πὼς ἡ τιμὴ τῶν ἁγίων λειψάνων δὲν ἦταν καθολικὰ ἀποδεκτή.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (329-390) ὑπογραμμίζει τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ γίνονταν μὲ τὰ τίμια λείψανα τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ, «ὅταν ὑπάρχη ἡ πίστις», λέγει καὶ προσθέτει πὼς αὐτὸ τὸ γνωρίζουν «ὅσοι ἔλαβαν πείραν καὶ ἔχουν μεταδώσει τὸ θαῦμα καὶ εἰς ἠμᾶς καὶ θὰ τὸ παραδώσουν καὶ εἰς τὸ μέλλον» (Λόγος κδ’ 18, εἰς τὸν ἅγιον Κυπρ.).
Στὸν πρῶτο στηλιτευτικὸ τοῦ λόγο κατὰ τοῦ Ἰουλιανοῦ ὁ Γρηγόριος ἀναφέρει γιὰ τοὺς ἁγίους: «αὐτῶν εἶναι αἳ μεγάλοι τιμαὶ καὶ πανηγύρεις. Ἀπὸ αὐτοὺς οἱ δαίμονες φυγαδεύονται καὶ αἳ νόσοι θεραπεύονται… αὐτῶν τὰ σώματα μόνα ἔχουν τὴν ἰδίαν δύναμιν μὲ τὰς ἁγίας ψυχᾶς τῶν, εἴτε ἐφαπτόμενα εἴτε τιμώμενα. Αὐτῶν καὶ αἳ ρανίδες μόνο αἵματος καὶ μικρὰ ἀντικείμενα τοῦ πάθους τῶν ἐνεργοῦν ὅσα καὶ τὰ σώματα» (Γρήγ. Θεολ., Λόγος δ’ 69).
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑπογραμμίζει ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ αὐτοκράτορας, «ὁ τὴν ἁλουργίδα περικείμενος» σπεύδει νὰ προσκυνήσει τοὺς τάφους τῶν ἁγίων καὶ «ἔστηκε δεόμενος τῶν ἅγιων», δηλαδὴ προσεύχεται στοὺς ἁγίους «ὥστε αὐτοῦ προστῆναι παρὰ τῷ Θεῶ», γιὰ νὰ σταθοῦν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐνώπιόν του Θεοῦ (Χρύσ, Ὕπομν. εἰς Β’ Κόρ., Λόγ. κστ’ 5).
Ὁ ἴδιος ἅγιος, ἐκφράζοντας τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας προτρέπει: «ἐπιχωρίαζε σηκοῖς μαρτύρων, ὅπου σώματος ὑγεία καὶ ψυχῆς ὠφέλεια», δηλαδὴ νὰ ἐπισκέπτεσαι τοὺς ναοὺς τῶν μαρτύρων, ὅπου θὰ βρεῖς τὴν ὑγεία τοῦ σώματος καὶ τὴν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς (Χρύσ, Ὕπομν. Εἰς Μάτθ., Λόγ. λζ’ 7). Σε ἄλλη ὁμιλία προτρέπει τοὺς χριστιανοὺς νὰ πηγαίνουν«εἰς εὐκτήριους οἴκους, καὶ πρὸς Τὰς τῶν ἅγιων μαρτύρων θήκας», δηλαδὴ στοὺς οἴκους τῆς προσευχῆς και στις λειψανοθῆκες τῶν ἁγίων, «ὥστε ἀφοῦ λάβωμε τὴν εὐλογία τῶν, νὰ καταστήσωμε τοὺς ἑαυτοὺς μᾶς ἀκατάβλητους εἰς τὰς παγίδας τοῦ διαβόλου» (Εἰς Γέν., Ὅμιλ. ἴε’ 6). «τὰ ὀστᾶ τῶν ἁγίων ὑποτάσσουν δαίμονας καὶ βασανίζουν, καὶ ἐλευθερώνουν ὅσους ἔχουν δεθεῖ ἀπὸ τὰ πικρότατα ἐκεῖνα δεσμὰ» (Χρύσ. Ὕπομν. Εἰς Β’ Κόρ. Λόγ. κστ’ 5).
Σύμφωνα μὲ τὴν πίστη τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἡ θεία χάρη μεταδίδεται σὲ καθετὶ ποὺ βρίσκεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἁγίους. «Ἀκόμη καὶ τὰ ἐνδύματα τῶν ἁγίων εἶναι σεβαστὰ σὲ ὅλη τὴν κτίση», ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ μνημονεύει τὴ μηλωτὴ τοῦ Ἠλία (Δ/Β’ Βασιλ. β’ 8-14), τὰ ὑποδήματα τῶν τριῶν παίδων, ποὺ κατανίκησαν τὴ φωτιὰ (Δᾶν. γ’ 27-28), τὴ ράβδο τοῦ Μωϋσῆ ποὺ ἔκανε τόσα θαύματα, τὰ ἐνδύματα τοῦ Παύλου (Πράξ. ἰθ’ 11-12), τὴ σκιὰ τοῦ Πέτρου (Πράξ. ἐ 12-J6) κ.ἃ (Χρύσ., Πρὸς τοὺς ἀνδριάντας ὅμιλ. ἡ’ 2).
Ὁ ἅγιος Βασίλειος μᾶς πληροφορεῖ πὼς τὸ τίμιο λείψανο τῆς ἁγίας Ἰουλίττας ἁγιάζει τὴν πόλη καὶ ὅσους προσέρχονται στὸν ναό, «ἡ δὲ γῆ, ἡ ὅποια μὲ τὴν ἐκδημία τῆς μακάριας ἐδέχθη τὰς εὐλογίας, ἀνέβλυσεν ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῆς ἁγίασμα» ποὺ εἴναι «εἰς τοὺς ὑγιεῖς φυλακτήριον καὶ χορηγία τέρψεως» καὶ στοὺς ἄρρωστους «παρηγοριὰ» (Μ. Βάσ., ὅμιλ. 2 εἷς τὴν μάρτ. Ἴουλ. 2).
 Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδίδουμε στὰ Ἁγία λείψανα τιμὴ καὶ εὐλαβικὴ προσκύνηση, ἡ ὅποια, ὅπως ἀναφέραμε καὶ στὴν περίπτωση τῶν ἁγίων (σ. 48-50), δὲν ἀποτελεῖ λατρευτικὴ προσκύνηση ἢ λατρεία. Τοῦτο γιατί κανεὶς ποτὲ ὀρθόδοξος χριστιανὸς δὲν ταύτισε στὴ σκέψη τοῦ τὰ τίμια λείψανα μὲ «θεούς».


ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ,
Γ’ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΑΥΞΗΜΕΝΗ, ΑΘΗΝΑ 1994

Υποδοχή Ιερών Λειψάνων στον Ι.Ν. Αγ. Τριάδος Βύρωνα