Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν. - Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ

* Τι είναι;
* Πότε συστάθηκε;
* Ποια τα αισθητά σημεία του Μυστηρίου;
* Ποια τα κωλύματα της Ιερωσύνης;

Τι είναι;

Είναι Μυστήριο, κάλεσμα του Θεού όχι όμως για τον καθένα.
Δια της Ιερωσύνης τελούνται τα Μυστήρια και μεταδίδεται η Θεία Χάρις στους πιστούς. Είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα και έτσι πρέπει να το διακονούμε όλοι οι κληρικοί.

Πότε συστάθηκε;

Ο ίδιος ο Κύριος ως Μέγας Αρχιερεύς μετέδωσε την Ιερωσύνη στους δώδεκα Αποστόλους Του και αυτοί δια Πνεύματος Αγίου την μετέδωσαν στους διαδόχους τους Επισκόπους, Πρεσβυτέρους και Διακόνους. Έτσι συνεχίζεται μέχρι των ημερών μας η Αποστολική Διαδοχή και θα συνεχίζεται μέχρι τέλους της ιστορίας του κόσμου τούτου.

Τα αισθητά σημεία του Μυστηρίου.

Είναι: 1ον Η επίθεση των χειρών του Επισκόπου (αν έχει κανονική αποστολική διαδοχή)
2ον Η ευχή: «Η θεία Χάρις, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, προχειρίζεται τον ευλαβέστατο (τάδε) εις Διάκονον ή Πρεσβύτερον ή Επίσκοπον. Ευξώμεθα ουν υπέρ αυτού, ίνα έλθη επ’ αυτόν η χάρις του Παναγίου Πνεύματος».

Τα κωλύματα της Ιερωσύνης.

  1. Να μην είναι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός.
  2. Να μην έχει νόμιμη ηλικία. Οι Κανόνες τονίζουν: 25ον έτος για Διάκονον, 30ον έτος διά Πρεσβύτερον, και 50ον διά Επίσκοπον.
  3. Να μην έχει ορθόδοξη πίστη και ήθος.
  4. Να μην είναι αρτιμελής και να πάσχει από ψυχικά νοσήματα.
  5. Να έχει προγαμιαίες σχέσεις ή εντός του γάμου να έχει παρά φύση σχέσεις, ή να έχουν κάνει εκτρώσεις.
  6. Να έχει επιτελέσει φόνο.



Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ- Αυτονόητα αλλά τόσο άγνωστα θέματα», σελ. 131-132

Πότε ο αγώνας κατά της πλάνης και υπέρ της πίστεως καταντά κατά των ανθρώπων και υπερ της ανυψώσεως του εγωισμου.

Νικόλαος Γεωργαντώνης
θεολόγος - ιεροψάλτης


Πολλές φορές ο Χριστιανισμός δεν κινδυνεύει από τις σκοτεινές και άθεες δυνάμεις αλλά κινδυνεύει από τους "χριστιανούς" που δεν ζουν την πίστη τους ή παλεύουν δήθεν υπέρ της πίστεως, ζώντας σας ιεροεξεταστές έναντι των άλλων ανθρώπων. Όταν κάποιος δεν ακολουθεί την ορθή πίστη και εμείς αντί να τον βοηθήσουμε να επιστρέψει στον σωστό δρόμο με τρόπο ειρηνικό και τις ανάλογες πράξεις, αλλά τον κυνηγάω και τον στήνω στον τοίχο να τον χτυπάω μέχρι να αλλάξει κακήν κακώς τις πλανεμένς απόψεις, δεν είναι Ορθόδοξη τακτική αυτή. Ποιός είμαι εγώ (για όλους μας πάει αυτό) που θα τον κατακρίνω αλλά αναγκάσω να αλλάξει με την βία;;;

Τον τελευταίο καιρό, πολλούς βλέπω να μάχονται υπέρ της πίστεως (και πολύ καλά κάνουν, έτσι πρέπει) αλλά από τον υπέρ ζήλο τους, πέφτουνε στην παγίδα του εγωισμού και όποιος δεν συμφωνήσει με τις απόψεις τους (έστω και με μια ασήμαντη λεπτομέρεια που δεν έχει να κάνει με δογματικό θέμα) τον βρίζουν, εξευτιλίζουν και διαγράφουν. Δεν είναι σωστή τακτική και τέτοιες κινήσεις δεν θα φέρουν θεάρεστα αποτελέσματα. Οι Πατέρες με αγάπη και σεβασμό πολέμησαν τις αιρέσεις. Προσπάθησαν να νουθετήσουν και να επαναφέρουν τους αιρετικούς και όταν δεν άλλαζαν, δεν τους σταύρωσαν αλλά εφ'οσον επέλεξαν να φύγουν από την Εκκλησία, αφορίστηκαν.

Εμείς μπορούμε και οφείλουμε σε θέματα πίστεως να μιλήσουμε αλλά με αγάπη και σεβασμό στο άλλο πρόσωπο. Να μην ξεχνάμε ότι μπορεί και εμείς να είμασταν σε αυτή τη θέση. Θα μιλήσουμε, θα ομολογήσουμε και αν ο άλλος δεν θέλει να πιστέψει, το αφήνουμε στον Θεό, συνεχίζοντας την μαρτυρία όμως, χωρίς να τον ξεφτυλίζουμε ή να τον διασύρουμαι. Θα μάχουμε έναντι της πλάνης, αιρέσεως και όχι του προσώπου. Το πρόσωπο θα προσπαθήσουμε να το επαναφέρουμε, δεν ξέρουμε, μπορεί κάτι να μην έχει καταλάβει και να έχει πέσει σε αυτή την πλάνη. Αυτό που χρειάζεται κυρίως στις ημέρες μας είναι ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ για του πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς!!!

Ας τα κρατήσουμε στο νου αυτά και ας πολεμήσουμε υπέρ της πίστεως χωρίς να τσακίζουμε τους αδελφούς μας, μόνο κακία και διχασμό δημιουργούν τέτοιες κινήσεις. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είπα να μην ομολογούμε την πίστη μας και στους αιρετικούς απλώς να μην αφήνουμε το εγωιστικό πάθος να μας τυφλώνει. Καλόν αγώνα εύχομαι σε όλους!!! 

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014

Ο Γέρων Αθανάσιος Μυτιληναίος για τον Οικουμενισμό και για την Ενωμένη Ευρώπη.

Να ξέρετε ότι ο Οικουμενισμός είναι ο τελευταίος πρόδρομος του Αντιχρίστου· διότι όταν θα γίνη μία ισοπέδωσις θρησκευτική και πολιτική – κυβερνητική, θα υπάρξη ένας μόνον που θα κυβερνήση τον κόσμον, αυτός ο ένας, κατά την Αγίαν Γραφήν και τους Πατέρες, θα είναι ο Αντίχριστος. Παράλληλα έρχονται τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, που είναι προϊόν των Εβραίων και ανεξάρτητα από την Αγία Γραφή, να επιβεβαιώσουν την θέση των Πατέρων.
Έτσι ο Οικουμενισμός, χωρίς περιστροφές, χαρακτηρίστηκε από τους μεγαλύτερους θεολόγους της εποχής μας, όπως από τον μακαρίτην πατέρα Ιουστίνο Πόποβιτς, Σέρβο, αλλά και από άλλους επιφανείς θεολόγους, αντίχριστον σύστημα.
Έτσι και ο Ναβουχοδονόσορ θέλησε να δημιουργήσει έναν θρησκευτικόν οικουμενισμόν. Βλέπει δηλαδή κανένας ότι οι ρίζες των πραγμάτων που επιχειρούνται στην εποχή μας δεν είναι καινούργιες, είναι παλιές και πολύ βαθειές, ανήκουν μέσα στην Ιστορία. Αλλά ο Ναβουχοδονόσορ ήθελε να επιτύχη και κάτι άλλο· ήθελε να επιτύχη μίαν εθνική ενότητα, η οποία θα επιτυγχάνονταν αν όλοι οι υπό την κατοχήν του λαοί λάτρευαν τον θεόν Μαρδούχ…
Ξέρουμε ότι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες θεοποιούσαν τον εαυτόν τους. Η θεοποίησίς των δεν είχε απλώς θρησκευτικόν χαρακτήρα, αλλά και πολιτικόν· διότι μόλις ανακηρύσσετο ένας αυτοκράτωρ, αμέσως έφτιαχναν αγάλματά του σ’ όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια, και διετάσσοντο όλοι, οι υπό την κατοχήν λαοί να προσκυνούν το άγαλμα του θεού αυτοκράτορος και να προσφέρουν εις αυτό θυσίες. Γιατί; Χάριν πολιτικής ενότητος. Είναι κάτι ανάλογο που σήμερα συμβαίνει με την Ε.Ο.Κ.. Προσέξετε να ιδήτε.
Σας είπα ότι αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα αλλά πολύ πολύ παλιά. Η Ε.Ο.Κ. είναι ένας οικονομικός οργανισμός. Φαινομενικά είναι κάτι τέτοιο, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο. Αν ανοίξετε την παλιά εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού θα βρείτε ένα πολύ μεγάλο άρθρο – δυο-τρεις σελίδες μεγάλες – που αναφέρεται σ’ αυτήν την απόπειρα της Ηνωμένης Ευρώπης, ευθύς μετά τον πρώτον παγκόσμιον πόλεμον. Ξεκινάει με χαρακτήρα οικονομικό αλλά αποβλέπει τελικά στην δημιουργία μιας πολιτικής ευρωπαϊκής ενότητας.
Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένας γεωργικός συνεταιρισμός συλλογής σιταριού και όλοι οι παραγωγοί παραδίδουν το σιτάρι τους σ’ αυτόν. Φαντασθείτε τώρα ο συνεταιρισμός – πέραν του σκοπού ιδρύσεώς του – ν’ αρχίση να ορίζη για όλους τους συνεταιριζόμενους έναν κοινό τρόπο ζωής. Η ενέργεια αυτή δεν θα σας φαίνονταν παράξενη και αδιανόητη; Ασφαλώς ναι, γιατί, ενώ άλλα προβλέπει το καταστατικό, άλλα τους ζητιούνται στη συνέχεια, που αφορούν την προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή τους, πράγμα που ούτε ενέκριναν ούτε υπέγραψαν.
Και μπορεί ο γεωργικός συνεταιρισμός να μην παρεκκλίνη από τους οικονομικούς προσανατολισμούς, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον οικονομικό συνεταιρισμό που λέγεται Ε.Ο.Κ. Βλέπεις να έρχεται και να λέει στη Βουλή των Ελλήνων να εισάγη αυτόν τον νόμο, ή εκείνον ή τον άλλον… Φερ’ ειπείν: οι Χιλιασταί θα κινούνται έτσι, οι ομοφυλόφιλοι – με το συμπάθειο – έτσι… Γι’ αυτά θα γίνη νόμος και θα αμνηστευθούν η μοιχεία, οι αμβλώσεις και οι εκτρώσεις. Κανένας δεν θα καταδικάζεται (γιατρός, ζευγάρια) κι ας συνέπραξαν στο έγκλημα.
Και όλα αυτά γιατί; Για να έχωμε προσαρμογή με την Ευρώπη από νομοθετικής πλευράς, λένε. Γιατί; Για ποιόν λόγο; Έτσι πρέπει!

Αν θέλουμε να ‘χωμε Ενωμένη Ευρώπη πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο!


Πηγή: «Αγώνας» Αρ. φύλλου 169 -Μάϊος 2011

Πηγή στο Διαδίκτυο: aktines.blogspot.gr



Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014

Πως μπορούμε να δούμε την αστρολογία με την απλή λογική;

1.      Είναι ανεξήγητη η παραδοχή των αστρολόγων, ότι τα αστέρια επηρεάζουν τον άνθρωπο μόνο τη στιγμή της γέννησης. Κατά τους εννέα μήνες της ενδομήτριας ζωής και μετά τη γέννηση αδρανοποιείται η αστρική επίδραση;
2.      Πως η αστρική επίδραση μεταφέρεται στη γη από την περιοχή των αστέρων, που απέχουν τεράστιες αποστάσεις από τη γη; Ο φωτισμός των άστρων αυτών, ο οποίος φθάνει στη γη, ξεκίνησε πριν από χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια. Οι μακρινοί αστερισμοί με τι είδους δύναμη επηρεάζουν την ανθρώπινη ζωή και προσδιορίζουν το μέλλον της; Προφανώς εδώ έχουμε τα παραμύθια των αρχαίων με τις μοίρες και την ειμαρμένη.
3.      Οι αστρολόγοι κανένα μεγάλο γεγονός δεν προέβλεψαν. Αν προέβλεπαν το μέλλον, έπρεπε να ειδοποιούν τις χώρες για τους σεισμούς και να προλάβαιναν τους θανάτους των σεισμοπαθών. Αν προέβλεπαν το μέλλον, έπρεπε να ειδοποιούσαν τους λαούς για τη μελλοντική παρουσία παρανοϊκού ηγέτη, ούτως ώστε να προλάβουν το κακό που θα κάνει.
Και το δικό τους μέλλον δεν προβλέπουν. Αν επισκεπτόμενος το χώρο τους αρχίζεις και τους βρίζεις, ποτέ δεν το περιμένουν. Αφού προγνωρίζουν το μέλλον, γιατί δεν βρίσκουν κάποιο τυχερό λαχείο, ώστε να λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους; Αντί γι’ αυτό, όμως, περιμένουν κάθε μέρα τα αφελή θύματά τους και πουλάνε το δήθεν φωτισμό τους από το Θεό. Αν ήταν από το Θεό, δε θα έπρεπε να παίρνουν χρήματα.
4.      Αυτοί που πηγαίνουν να μάθουν το μέλλον  τους στον καφέ είναι τουλάχιστον αφελείς. Είναι δυνατόν ο Θεός το άγνωστο μέλλον, που το ξέρει μόνο Αυτός, να το αποκαλύπτει στα υπολείμματα του καφέ; Ο καθένας μπορεί να κάνει ένα πείραμα, που δείχνει το ανόητο των ισχυρισμών αυτών που καταφεύγουν στον καφέ. Αν φτιάξει καφέ για δύο φλιτζάνια, και με τα δύο του χέρια πίνει ταυτόχρονα και με τα δύο φλιτζάνια, θα παρατηρήσει στο τέλος, όταν τα γυρίσει ανάποδα, ότι έχουν δημιουργηθεί εντελώς διαφορετικά σχέδια.
5.      Όσοι ανατρέχουν στα ωροσκόπια, ας πάρουν την ίδια ημέρα πολλές εφημερίδες. Θα δουν ότι κάθε αστρολόγος γράφει διαφορετικά. Βέβαια όλοι έχουν γενικότητες υπεκφυγής, όπως σε μία τοπική εφημερίδα: «Μην κινηθείτε βιαστικά ∙ πριν πράξετε να σκεφθείτε αρκετά ∙ πρέπει να βάλετε προτεραιότητες ∙ θα έχετε πολλές δυνατότητες ∙ αρχίζετε και καταλαβαίνετε τον περίγυρό σας ∙ πρέπει να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά ∙ συμπεριφερθείτε λογικά και μην αγχωθείτε ∙ καλύψτε τα κενά του παρελθόντος ∙ ακούστε τη γνώμη των δικών σας ∙ μην απομονώνεσθε ∙ να είστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο».
6.      Η σελήνη και ο ήλιος επηρεάζουν τη γη με ακτινοβολίες και τον μαγνητισμό τους και προκαλούν διάφορα φυσικά φαινόμενα, όπως παλίρροιες, τροποποίηση καιρού, κ.τ.λ., δεν επηρεάζουν, όμως, την ψυχολογία του ανθρώπου. Η ψυχολογία του ανθρώπου ελάχιστα επηρεάζεται από το φυσικό περιβάλλον. Έχουμε παιδιά την ίδια ημέρα και ώρα γεννημένα με διαφορετικά ψυχικά γνωρίσματα και διαφορετική πορεία ζωής. Τι ρόλο έπαιξαν τα κοινά αστρολογικά στοιχεία; Κανέναν.

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ. 175-176), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου



Τρίτη 3 Ιουνίου 2014

Τι είναι «Ψυχοσάββατο»;

Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος-ιεροψάλτης

«Ἀνάπαυσον Σωτὴρ ἡμῶν, μετὰ Δικαίων τοὺς δούλους σου, καὶ τούτους κατασκήνωσον ἐν ταῖς αὐλαῖς σου, καθὼς γέγραπται, παρορῶν ὡς ἀγαθὸς τὰ πλημμελήματα αὐτῶν, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, καὶ πάντα τὰ ἐν ἀγνοίᾳ καὶ γνώσει, φιλάνθρωπε.»  - (Νεκρώσιμο Κάθισμα, Ήχος πλ. α’)

           
Με μεγάλη σοφία και αγάπη η Εκκλησία μας θέσπισε δύο φορές το χρόνο να αφιερώνει την ημέρα στους απανταχού κεκοιμημένους αδελφούς και αδελφές μας. Η δέησης υπέρ των ψυχών των κεκοιμημένων γίνεται στον εσπερινό της Παρασκευής (πριν το Ψυχοσάββατο) και την επομένη ημέρα του Σαββάτου. Όπως είπαμε, υπάρχουν δύο ψυχοσάββατα από την Εκκλησία μας που είναι αφιερωμένη στους κεκοιμημένους, το Σάββατο προ των Απόκρεω και το Σάββατο προ της Πεντηκοστής. Αυτές τις ημέρες (ειδικά) θα πρέπει να προσευχηθούμε υπέρ των ψυχών των κεκοιμημένων μας.  

Όπως αναφέρει ο Άγιος Νεκτάριος «Η Εκκλησία δεομένη υπέρ όλων αυτών που κοιμήθηκαν ευσεβώς, από Αδάμ μέχρι σήμερα, εύχεται όχι μόνο βέβαια υπέρ των χριστιανών, διότι κανείς χριστιανός δεν υπήρχε από Αδάμ μέχρι του Χριστού, αλλά δέεται για κάθε ψυχή ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους που έζησε ενάρετα, είτε σύμφωνα με το νόμο, είτε εν ακροβυστία, εύχεται η Εκκλησία στα τροπάρια, ώστε κάθε άνθρωπος που διέπραξε σωστά τα του βίου και προς τον Θεό μετέστη, να τον αξιώσει ο Θεός της ουρανίου Βασιλείας Του». Δεν ξεχνά κανέναν ο Θεός, για όλους μεριμνά και ας τον ξεχνάμε εμείς.

Προσθέτει ο Άγιος Νεκτάριος για το δεύτερο ψυχοσάββατο το οποίο πλησιάζει σε λίγες ημέρες, «Η ακολουθία των κεκοιμημένων τοποθετήθηκε πολύ κατάλληλα, μετά την Ανάληψη του Σωτήρος, διότι δι’αυτής ο Κύριος ανερχόμενος στους κόλπους του Πατρός και αφού έλαβε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γή, έγινε Κύριος και των ζώντων και των νεκρών. Η Εκκλησία λοιπόν θέλοντας αφ’ενός μεν να ομολογήσει τον Ιησού Χριστό ζώντων και νεκρών εξουσιαστή, αφ’ετέρου δε θέλοντας να ανακηρύξει την πίστη της στη Δευτέρα Παρουσία, συνέταξε την ακολουθία υπέρ των κεκοιμημένων». Δεν τελειώνουν όλα με τον θάνατο αλλά δια του θανάτου περνάμε στην αιώνια ζωή.

Το Σάββατο είναι ημέρα των κεκοιμημένων και τότε είναι σωστό να τελούνται τα μνημόσυνα (μετά κολλύβων) και όχι την Κυριακή που δεν επιτρέπεται επειδή είναι Αναστάσιμη ημέρα. Την Κυριακή μπορεί μόνο Τρισάγιο να διαβαστεί (άνευ κολλύβων). Καλό είναι σιγά-σιγά να το μάθουμε όλοι αυτό και να το μεταδώσουμε ο ένας στον άλλον για να σταματήσει αυτή η κακή τακτική η οποία είναι αντί-Παραδοσιακή και δεν στέκει Θεολογικά. Λόγω οικονομίας (και κυρίως προσωπικής μας ευκολίας) οι περισσότεροι τελούν τα μνημόσυνα την Κυριακή αλλά αυτό είναι μια λανθασμένη τακτική το οποίο οι Άγιοι Κολλυβάδες πάλεψαν να εκβάλουν από την κακή τακτική που είχαν μερικοί πιστοί. Ας μιμηθούμε το παράδειγμα των Αγίων Κολλυβάδων και ας μην υποκινούμαστε από κοσμικές επιρροές. Για αυτό την Κυριακή μην μπλέκουμε τα νεκρώσιμα με τα αναστάσιμα.

Θέλουμε να προσευχηθούμε υπέρ της ψυχής ενός αγαπημένου κεκοιμημένου προσώπου; Ας φτιάξουμε το πρόσφορο μας, το κόλλυβο μας και να πάμε στην Εκκλησία το Σάββατο το πρωί να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου αδελφού μας. Λίγη ώρα ας αφιερώσουμε, δεν θα χάσουμε τίποτα παρά χάρη και ανάπαυση θα λάβουμε από τον Θεό.


Γιατί κάποιον που αυτοκτονεί δεν τον κηδεύει η Εκκλησία;

Όταν κανείς σκοτώσει έναν εχθρό στον πόλεμο, είναι κακό, αλλά αναγκαίο κακό. Όταν σκοτώσει κάποιον άγνωστο, κι αυτό είναι κακό, που δεν έπρεπε να γίνει. Όταν σκοτώσει ένα συγγενή, κάνει μεγαλύτερο κακό. Όταν σκοτώσει τον αδελφό του, γίνεται αδελφοκτόνος, πολύ πιο μεγάλο κακό. Όταν σκοτώσει τους γονείς του, το κακό είναι πάρα πολύ μεγάλο, γίνεται μητροκτόνος ή πατροκτόνος. Όταν όμως σκοτώσει τον εαυτό του, το κακό είναι μέγιστο. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα στην αρχή και στο τέλος της ζωής μας, γιατί αυτή ανήκει στο Θεό. Δε μας ρώτησε πότε θα γεννηθούμε, ούτε θα μας ρωτήσει πότε θα πεθάνουμε. Όποιος αυτοκτονεί, πηγαίνει οπωσδήποτε στην κόλαση. Είναι μεγάλο κακό η αυτοκτονία, γιατί αυτός που αυτοκτονεί, κάνει φόνο και αποκλείει τον εαυτό του από τον Παράδεισο.
Η αυτοκτονία είναι η μεγαλύτερη μορφή απιστίας, γιατί ο αυτόχειρας (ο αυτοκτονών) δεν πιστεύει στην αγάπη και στην πρόνοια του Θεού κι ότι ο Θεός από το πικρό βγάζει γλυκό.
Για τους αυτόχειρες η Εκκλησία απαγορεύει την κηδεία κυρίως για λόγους παιδαγωγικούς. Δεν τιμά το νεκρό αυτόχειρα, για να παραδειγματίζονται οι άλλοι και να μη τολμήσουν κάτι τέτοιο.
Εάν ο αυτόχειρας είναι ψυχασθενής, τότε γίνεται κανονικά η κηδεία, γιατί αυτός έχει το ακαταλόγιστο, δεν ευθύνεται ο ίδιος για την πράξη του.
Εκείνοι, που κατά την απόπειρα της αυτοκτονίας μετανόησαν, αλλά δεν μπόρεσαν να ανακόψουν τον επερχόμενο θάνατο, είναι στα χέρια του Θεού.
Και η ευθανασία για την Εκκλησία είναι αυτοκτονία και φόνος.


Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις - Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.140), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Ο Γόρτυνος Ιερεμίας: «Συχάθηκα και ντράπηκα όταν είδα Ορθόδοξο επίσκοπο να φιλάει το χέρι του αιρετικού Πάπα»

IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΤΗΧΗΣΗ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ
Δημητσάνα – Μεγαλόπολη, Κυριακή 1η Ἰουνίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ – ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

1. Στό προηγούμενό μου κήρυγμα, ἀδελφοί μου χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς μας Μητρόπολης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, σᾶς μίλησα γιά τήν προσευχή. Χριστιανοί μου, νά προσεύχεστε! Ὅλα τά προβλήματα πού ἔχουμε θά τά λύσουμε μέ τήν προσευχή. Ναί! Ἡ προσευχή εἶναι τό χρυσό κλειδί πού λύνει ὅλα τά προβλήματα! Προσευχηθεῖτε, χριστιανοί μου! Ἄν δέν ἔχουμε ὄρεξη νά κάνουμε τήν προσευχή μας, αὐτό καί μόνο εἶναι δεῖγμα ὅτι δέν πᾶμε καλά πνευματικά. Ἡ ψυχή τοῦ προοδευμένου χριστιανοῦ, αὐτοῦ πού ἀγαπάει πολύ τόν Χριστό, ἔχει θερμό τόν πόθο γιά προσευχή. Θέλει πάντα νά ἐκμεταλλεύεται τόν χρόνο, νά «κλέβει» τόν χρόνο, ἔστω καί γιά λίγα λεπτά, γιά νά μιλήσει ἡ ψυχή του στόν Θεό. Χριστιανοί μου, νά προσεύχεστε! Καί μαζί μέ τά ἄλλα σας αἰτήματα νά προσεύχεστε καί γι᾽ αὐτούς πού δέν θέλουν νά προσευχηθοῦν. Στό προηγούμενο κήρυγμά μου σᾶς εἶπα νά προσεύχεστε ἐκκλησιαστικά καί λειτουργικά. Αὐτό σημαίνει ὅτι μαζί μέ τήν ἀτομική σας προσευχή μέ δικά σας λόγια γιά τά διάφορα θέματά σας, νά προσεύχεστε καί μέ τίς προσευχές τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν Παράκληση καί τούς Χαιρετισμούς στήν Παναγία μας, μέ τίς Ἑσπερινές καί Ὀρθρινές Ἀκολουθίες καί μέ τό Ἀπόδειπνο. Ἀπό αὐτά βέβαια νά λέτε ὅσα μπορεῖτε, ὅσα τό λέει ἡ διάθεσή σας. Γιατί, τό ξαναλέγω αὐτό πού σᾶς εἶπα στό προηγούμενο κήρυγμα, ὅτι τήν προσευχή πρέπει νά τήν κάνουμε μέ εὐχάριστη διάθεση καί νά μήν πιεζόμαστε. Γιατί μέ τήν πίεση δέν νιώθουμε τόν γλυκασμό τῆς προσευχῆς καί αὐτό φέρνει ἔπειτα ἀντίθετα ἀποτελέσματα.
2. Στό σημερινό μου κήρυγμα πρός ἐσᾶς, τό ἱερό ποίμνιο πού ὑπηρετῶ, ἀδελφοί μου χριστιανοί, θεώρησα ἀναγκαῖο νά σᾶς πῶ κάτι ἄλλο σχετικά μέ τήν προσευχή. Καί τό εἶπα ἀναγκαῖο, ἐπειδή μέ προκαλεῖτε ἐσεῖς οἱ ἴδιοι νά σᾶς μιλήσω γι᾽ αὐτό. Χθές – προχθές μέ σταμάτησε στόν δρόμο, στήν πλατεῖα τῆς Μεγαλόπολης, ἡ εὐσεβής καί θεολογοῦσα κ. Ἀθανασία καί μοῦ εἶπε ἐναγώνια: «Τί θά γίνει; Θά κολαστοῦμε μέ αὐτά πού βλέπουμε καί ἀκοῦμε! Πῶς ἐξηγοῦνται τά ἀγκαλιάσματα καί οἱ συμπροσευχές τοῦ Πατριάρχη μας μέ τόν Πάπα; Ποῦ θέλουν νά μᾶς πᾶνε αὐτά;» Καί ἔπειτα ἡ κυρία αὐτή πού τήν ξέρετε, γιατί εἶναι συχνή φοιτήτρια στίς ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, μοῦ εἶπε ἐλεγκτικά: «Ἐσεῖς οἱ Δεσποτάδες γιατί δέν μιλᾶτε καί γιατί δέν διαμαρτύρεστε; Τά σημεῖα δέν τά βλέπετε; Ἡ φωτιά πού ἔπιασε στήν Βηθλεέμ δέν σᾶς λέει τίποτε;». Καί ἀπευθυνόμενη ἔπειτα σέ ἐμένα προσωπικά, μοῦ εἶπε: «Θέλουμε ἀπό σᾶς, σάν ποιμενάρχη πού σᾶς ἔχουμε, νά μᾶς ἐκπροσωπεῖτε σωστά καί νά μή μᾶς προδώσετε». «Ὄχι, ὄχι, κ. Ἀθανασία, – τῆς εἶπα – κάνετε προσευχή γιά μένα γιά νά μή σᾶς προδώσω. Τουλάχιστον, νά ἔχω τήν δύναμη νά διαμαρτύρομαι καί νά μή συμφωνῶ μέ αὐτά πού γίνονται». Ἀπό τήν ἄλλη μεριά τώρα οἱ Γορτύνιοι μέ τίς κουμποῦρες τους καί τά λάβαρά τους μοῦ λένε συνεχῶς: «Θέλουμε τόν Δεσπότη μας νά εἶναι ὁμολογητής τῆς Ὀρθόδοξης πίστης. Τότε μόνο θά τόν ἀγαπᾶμε καί θά τόν σεβόμαστε καί θά τόν ἔχουμε μπροστάρη».
Δέν εἶναι ἀνάγκη, ἀγαπητοί μου, καί ἀπό τήν μία καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά τῆς λεβεντογέννας Μητρόπολης πού ὑπηρετῶ νά μοῦ λένε οἱ χριστιανοί πῶς πρέπει νά πολιτεύομαι σάν Ἐπίσκοπος· γιατί ἐγώ διαβάζω τά ἱερά βιβλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καί βλέπω τί ἔγραψαν καί τί ἔκαναν αὐτοί καί θέλω στήν δική τους γραμμή νά ρυθμίζω τήν πορεία μου. Διαβάζω τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, πού λέει γιά τούς Παπικούς ὅτι εἶναι μεγάλοι καί πολύ μεγάλοι αἱρετικοί· καί διαβάζω πάλι τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό πού λέει: «Τόν Πάπα νά καταρᾶστε, γιατί αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία» (τοῦ κακοῦ, ἐννοεῖται, ἡ αἰτία). Καί δέν θά πάρουμε λοιπόν ἐμεῖς οἱ νεώτεροι γομολάστιχα – τοῦ διαβόλου γομολάστιχα – γιά νά σβήσουμε καί νά διαγράψουμε σάν λανθασμένη τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Σάν δέν ντρεπόμαστε! Τά «νιάνιαρα» ἐμεῖς πού θέλουμε νά κάνουμε δική μας θεολογία, πού πάει ἐνάντια στήν διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας!… Σάν δέν ντρεπόμαστε πάλι, λέγω! Ἀφοῦ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας κατεδίκασαν τόν Παπισμό ὡς αἵρεση καί ἐξέφεραν μάλιστα καί ἀναθεματισμούς ἐναντίον του, ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς, τά «νιάνιαρα», ξαναλέγω, πού δέν σκάσαμε ἀκόμη ἀπό τό αὐγό τῆς θεολογικῆς γνώσης, καί πού δέν μάθαμε ἀκόμη τήν μέθοδο θεραπείας τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς μας, καί θέλουμε νά κάνουμε ἄλλη «θεολογία», ἀντίθετη πρός τήν δική τους; Ὄχι! Ἡ καθαρή ὀρθόδοξη θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνομάζει τόν Παπισμό αἵρεση καί τόν Οἰκουμενισμό παναίρεση! Εἶναι ἡ θεολογία πού στήν γραμμή τῶν προηγουμένων Πατέρων ἐξέφρασε καί ὁ τελευταῖος ἀνακηρυχθείς ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ μέγας θεολόγος, ὁ πατήρ Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Διαβάστε τό βιβλίο του «Ἄνθρωπος καί Θεάνθρωπος» καί θά τά βρεῖτε ἐκεῖ γραμμένα. Καί τώρα παρακαλῶ: Ὅποιος ἔχει διαφωνία σ᾽ αὐτά πού γράφω, ἄς μοῦ ἀποδείξει ἀπό τά ἱερά κείμενα – γιατί ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει κείμενα –, ὅτι ἡ πίστη τῶν Παπικῶν δέν εἶναι αἱρετική, ἀλλά εἶναι σύμφωνη μέ τήν πίστη τῶν Πατέρων μας. Τότε καί ἐγώ θά ἀνακαλέσω αὐτά πού γράφω ζητώντας μάλιστα καί συγγνώμη. Ἀλλά δέν ὑπάρχει στά ἱερά μας κείμενα λόγος τῶν Ἁγίων Πατέρων πού νά ἀγκαλιάζει τήν παπική πλάνη. Τότε, πῶς ἐμεῖς ἀγκαλιάζουμε τόν Πάπα καί τόν προσφωνοῦμε ὡς «ἀδελφό» καί ὡς «ἁγιώτατο» καί συμπροσευχόμαστε μαζί του; Δέν εἶναι αὐτό ἐνάντια τακτική πρός τήν γραμμή τῶν Ἁγίων Πατέρων; Πόσο ντράπηκα, χριστιανοί μου, καί πόσο σιχάθηκα, ὅταν εἶδα σέ φωτογραφία ἕναν ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, φημιζόμενο μάλιστα γιά τήν θεολογία του (;), νά κύπτει τήν κεφαλή του καί νά φιλεῖ τό χέρι τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα! Ντροπή!…
3. Ἀλλά μιλᾶμε γιά τήν προσευχή. Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας πατήρ Παΐσιος μᾶς λέγει: «Γιά νά συμπροσευχηθοῦμε μέ κάποιον πρέπει νά ἔχουμε τήν ἴδια πίστη μ᾽ αὐτόν». Αὐτός ὁ λόγος, χριστιανοί μου, τοῦ ἁγιασμένου Γέροντα, μᾶς δίνει τήν βάση γιά νά καταδικάσουμε τίς συμπροσευχές πού γίνονται μέ τούς Παπικούς· γιατί οἱ Παπικοί εἶναι αἱρετικοί καί δέν ἔχουν τήν ἴδια πίστη μέ ᾽μᾶς. Ἑπομένως, ἡ συμπροσευχή μέ αἱρετικούς δέν φτάνει στόν Θεό, ἀλλά πέφτει στό κενό. Δέν ἦταν ὅμως ἀνάγκη νά μᾶς τό πεῖ ὁ πατήρ Παΐσιος αὐτό, ὅτι δηλαδή δέν πρέπει νά συμπροσευχόμαστε μέ τούς αἱρετικούς, γιατί μᾶς τό λέει πρῶτα τό Ἱερό Πηδάλιο· μᾶς τό λένε οἱ Ἱεροί Κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Αὐτοί οἱ Ἱεροί Κανόνες πρέπει νά κανονίζουν τήν πλεύση, τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί κατά τούς Ἱερούς αὐτούς Κανόνες τιμωρεῖται μέ ἀφορισμό καί μέ καθαίρεση ὁ κληρικός ἐκεῖνος πού συνεύχεται μέ αἱρετικούς. Μερικοί κληρικοί λοιπόν, πού συμπροσεύχονται μέ τόν αἱρετικό Πάπα καί μέ τούς Παπικούς καταδικάζονται ἀπό τό Ἱερό Πηδάλιο σέ ἀφορισμό καί σέ καθαίρεση. Βλ. γιά παράδειγμα Κανόνες Ι´, ΜΑ´, ΞΕ´ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κ.ἄ. Ἀλλά, χριστιανοί μου, προσοχή καί σεῖς. Γιατί καί σεῖς οἱ λαϊκοί τιμωρεῖστε μέ ἀφορισμό, ἄν συμπροσευχηθεῖτε μέ τούς αἱρετικούς Παπικούς. Τουλάχιστον, κρατηθεῖτε σεῖς οἱ λαϊκοί καί γίνετε καλό παράδειγμα σέ μερικούς φιλοπαπικούς κληρικούς καί βάλτε τους φρένο στά πρός τόν γκρεμό ἅλματά τους· γιατί, ὅπως τό ἀποδεικνύει ἀπό παλαιά ἡ Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία, ἐσεῖς ὁ πιστός λαός εἶστε ὁ φύλακας τῶν ἱερῶν μας Παραδόσεων.
Χριστιανοί μου, «στῶμεν καλῶς»! Τό θέμα δέν εἶναι μικρό καί ἐλάχιστο, γιατί εἶναι θέμα γιά τήν ἀμώμητη Πίστη μας, γιά τήν ὁποία χύθηκαν ποταμοί αἱμάτων. Ὅλα ἄς τά χάσουμε, γυμνοί στό στρῶμα ἄς πεθάνουμε, ἀλλά νά πεθάνουμε Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, κρατοῦντες καί τηροῦντες τήν ἀκρίβεια τῆς Πίστης μας, ΑΜΗΝ.
Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Πηγές: http://www.pentapostagma.gr

Πως λύνονται τα μάγια

Του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου

Πως όμως λύνονται; Μόνον με την Εκκλησία. Αυτή έχει τη δύναμη του Θεού.
Μα θα πεις και οι μάγοι με την Εκκλησία πάνε. Το σπίτι τους είναι γεμάτο εικόνες. Όχι! Αυτοί πάνε με το Σατανά και τις εικόνες τις έχουν για να τραβούν κόσμο, διότι ποιος θα τους είχε εμπιστοσύνη;
Τις έχουν ακόμη τις εικόνες για να τις βεβηλώνουν, να τις βρωμίζουν. Πρέπει για να γίνουν τα μάγια να αποδείξουν στο Σατανά, ότι δεν έχουν καμιά σχέση πια με τον Θεό, αλλά είναι τελείως δοσμένοι σ’ αυτόν. Και απόδειξις είναι το γεγονός ότι τις πατούν και κάθονται τσίτσιδοι επάνω στην εικόνα για να τους δώσει τη δύναμή του ο Σατανάς.
Είναι μεγάλο αμάρτημα αυτό και για εκείνους που τα κάνουν. Εφ’ όσον αυτοί δόθηκαν στον Σατανά, είναι αντίθετοι με τον Θεό και είναι καταδικασμένοι εις Κόλασιν αιώνιον. Είναι δύσκολο να μετανοήσουν, όπως μετενόησεν ο Άγιος Κυπριανός και έκαψε τα μαγικά του βιβλία δημόσια.
Βαρύ το αμάρτημα και για εκείνους, που καταφεύγουν εκεί, για να κάνουν μάγια σε άλλους. Έχουν μαύρη ψυχή και δεν μπορεί αυτοί να έχουν σχέση με το Θεό. Ο σατανάς κάθεται στην καρδιά τους.
Μεγάλο αμάρτημα έχουν και εκείνοι που πηγαίνουν για να τους λύσουν τα μάγια. Αυτοί ξεβαφτίζονται. Όταν βαφτίζεται ο άνθρωπος και μπαίνει στην οικογένεια του Θεού, αποτάσσεται τον Σατανά και συντάσσεται με τον Χριστόν. Γι’ αυτό τρεις φορές ερωτάται: «Αποτάσσεσαι τον Σατανάν;» και απαντά: «Αποτάσσομαι». Τρεις πάλι φορές: «Συντάσσεσαι με τον Χριστόν»; Και απαντά «συντάσσομαι».
Τώρα όμως που πηγαίνει σ’ αυτά, αρνείται το Χριστό και συντάσσεται με το Σατανά. Γι’ αυτό και, αν πάει κατόπιν στην Εκκλησία να τα λύσει, δεν του τα λύνει εύκολα ο Θεός.
Έχω παρατηρήσει, ότι οι άνθρωποι, που δεν πήγαν σε μάγους και μέντιουμ με δύο το πολύ τρία «διαβάσματα» λύονται και απαλλάσσονται. Ενώ εκείνοι, που έχουν πάει στους μάγους να τα λύσουν χρειάζονται μεγάλη μετάνοια και πολλή επιμονή για να απαλλαγούν. Έπειτα ούτε κερδίζει κανείς τίποτε από τους μάγους. Και εάν προς στιγμήν φέρει μία ανακούφιση, κατόπιν το κακό φουντώνει χειρότερα.
Ούτε και να πει κανένας πηγαίνω τώρα στα μέντιουμ και στους μάγους και κατόπιν μετανοώ και με συγχωρεί ο Θεός. Πονηρέ και διεστραμμένε! Πας να γελάσεις το Θεό; Είσαι εξυπνότερος εσύ από το Θεό; Η μετάνοια είναι δώρο του Θεού και δεν σου τη δίδει ο Θεός τότε.
Ένα σου λέγω: Πρόσεξε! Πρόσεξε! Πρόσεξε! Να μη βρεθείς στα νύχια του διαβόλου, διότι δεν θα μπορέσεις να απαλλαγείς, ούτε εδώ, ούτε στην άλλη ζωή.

Από το βιβλίο «Κατά Αντιχρίστων» Αρχιμ. Χαραλ. Βασιλόπουλου, εκδ. Ορθοδόξου Τύπου (σελ. 24-25)


Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ-ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

Παλαιότερα στην πατρίδα μας οι προλήψεις, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο, ήταν πολλές. Σήμερα, λόγω αλλαγής του τρόπου ζωής όλο και περιορίζονται χωρίς να έχουν τελείως εξαληφθεί. Οι χριστιανοί που ζουν τη Χάρη του Θεού δεν πρέπει να τις πιστεύουν.

  1. Στην πρωτοχρονιά:

Οι προληπτικοί περιμένουν να έρθει ο καινούριος χρόνος τρώγοντας, πίνοντας, διασκεδάζοντας. Το θεωρούν «γρουσουζιά» αν δεν τον υποδεχθούν με χαρές και ξεφαντώματα. Έχουν την εντύπωση πως η χρονιά τους δεν θα πάει καλά, αν δεν συμπεριφερθούν με τον τρόπο αυτό.
Άλλοι εξετάζουν ποιος θα εισέλθει πρώτος το νέο χρόνο στο σπίτι ή στο μαγαζί τους. Αν διαπιστώσουν ότι πρόκειται να εισέλθει κάποιος «γρουσούζης» δεν του επιτρέπουν την είσοδο, για να μην τους πηγαίνουν ανάποδα όλο το χρόνο.
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς το ρίχνουν στο χαρτοπαίγνιο μέχρι πρωίας για το καλό του χρόνου. Το πρωί πηγαίνουν προς το τέλος της Θ. Λειτουργίας και στην Εκκλησία όχι από ευσέβεια, αλλά για το καλό, για «γούρι».
Κρεμούν έξω από τις πόρτες των σπιτιών τους κρεμμύδες, πέταλα, σκόρδα ή σπάζουν ρόδια!!!

  1. Το «κακό συναπάντημα»:

Όταν συναντήσει ο προληπτικός που πηγαίνει πρωί-πρωί στη δουλειά του ένα τυφλό, κουτσό, επαίτη ή ιερέα, το θεωρεί κακό σημάδι. Μάλιστα κάνουν και άσχημες χειρονομίες για τον ιερέα. Η συνάντηση αυτή δεν είναι «κακό συναπάντημα», αλλά πίστη στη δεισιδαιμονία αυτού του ανθρώπου. Το πώς θα περάσεις την ημέρας, μας λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, δεν εξαρτάται από τον ποιον θα συναντήσεις το πρωί. Η ημέρα σου γίνεται κακή, μόνο όταν ζεις στην αμαρτία. Γι’ αυτό να φυλάγεσαι απ’ αυτό το «συναπάντημα».

  1. Στη Λεχώ:

Συνηθίζουν να κρεμούν στα νεογνά «μάτια», μπλε χάντρες, κόκκαλα νυχτερίδας, για να είναι τα παιδιά τυχερά, καθώς και κουδουνάκια για να αποτρέπονται τα κακά πνεύματα και πολλά άλλα. Σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ότι τα νήπια δεν έχουν ανάγκη απ’ αυτά, αλλά μόνο την φύλαξη του Τιμίου Σταυρού και συνιστούσε στις μητέρες να σταυρώνουν τα βρέφη.

  1. Στο γάμο:

Εξετάζουν την ημέρα (Τρίτη), την ημερομηνία (13), το δίσεκτο χρόνο. Εξαρτούν την ευτυχία τους από τις ημέρες ή τα χρόνια και όχι αν ζουν πνευματική ζωή. Εξετάζουν όλα αυτά και όχι αν έχουν προγαμιαίες σχέσεις ή αν κάνουν Σαββατόβραδο το γάμο τους με αποτέλεσμα λόγω γλεντιού να μη πηγαίνουν την Κυριακή στην Εκκλησία.
Εξετάζουν ακόμα αν κάνει τον ίδιο χρόνο να παντρευθούν δύο αδέλφια, αν πρέπει ή όχι να συναντηθούν δύο νύφες, αν οι νεόνυμφοι μπορούν να παρευρεθούν σε μυστήριο βάπτισης, γάμου ή σε μνημόσυνο και κηδεία.

  1. Στις κηδείες:

Όταν βγάζουν τον νεκρό από το σπίτι, οι συγγενείς θεωρούν κακό σημάδι να γυρίσει κάποιος το κεφάλι του προς τα πίσω. Προκειμένου να φύγει το κακό από το σπίτι σπάνε πιάτα! Και πάνω ακόμα στον τάφο! (αν είναι δυνατόν να φοβηθεί ο θάνατος τα σπασμένα πιάτα!)
Ακόμα καλύπτουν με μαύρα πανιά τους καθρέπτες του σπιτιού του νεκρού.
Άλλοι πάλι δεν πατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Εκκλησία, είτε για να φύγει το κακό ή για να μην τους κατηγορήσει ο κόσμος. Και αντί να προσεύχονται για τον κεκοιμημένο, αποκόβονται από τη Χάρη του Θεού.



Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ- Αυτονόητα αλλά τόσο άγνωστα θέματα», σελ. 78-80

Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ

  • Τι γίνεται η ψυχή μόλις χωρισθεί από το σώμα;
  • Που βρίσκονται οι ψυχές;
  • Επικοινωνούν; Έχουν μνήμη; Μπορούν να μετανοήσουν;
  • Μπορεί να βοηθηθεί η ψυχή μετά θάνατο;


Τι γίνεται η ψυχή μετά τον χωρισμό της από το σώμα:

Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέγει, ότι κατά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα στέκονται μπροστά της από μια μεριά οι φωτεινοί άγγελοι του Θεού και από την άλλη οι σκοτεινοί δαίμονες, που την κατηγορούν για τα έργα της και ζητούν να την πάρουν μαζί τους. Όταν η ψυχή δει τους δαίμονες φοβάται και τρέμει και ζητά προστασία από τους αγγέλους του Θεού. Οι άγγελοι τότε την ανεβάζουν ψηλά κάτω από την προστασία τους για να προσκυνήσει τον Θεάνθρωπο Κύριο. Περνώντας η ψυχή τον εναέριο χώρο συναντά τα «τελώνια», δαίμονες που αντιστοιχούν σε διάφορα πάθη, και εμποδίζουν τον δρόμο της για τον ουρανό.
Σε κάθε «τελώνιο» απαιτείται από την ψυχή λογαριασμός για κάθε αμάρτημα που έκανε.

Που βρίσκονται οι ψυχές:

Μετά τον «τελωνισμό» κατά την τεσσαρακοστή ημέρα, η ψυχή οδηγείται ενώπιον του Κυρίου να προσκυνήσει, και Εκείνος κρίνει τον τόπο που θα οδηγηθεί. Αυτή είναι η ΜΕΡΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.
Μεταφέρεται λοιπόν σε μια άλλη κατάσταση, σε μια άλλη πραγματικότητα που λέγεται ΜΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Οι ψυχές των δικαίων που γνώρισαν την αλήθεια και έζησαν με πίστη στον Θεάνθρωπο Ιησού, στην ευαγγελική διδασκαλία της Ορθοδόξου Πίστεως και στον Άγιο Τριαδικό Θεό, και με συνεχή μετάνοια, αυτές βρίσκονται στο φως και στην ανάπαυση. Προαπολαμβάνουν τα αιώνια αγαθά και προγεύονται της Θείας Μακαριότητας του Παραδείσου. Όσες όμως ψυχές δεν έζησαν σύμφωνα με το άγιο θέλημα του Θεού, αρνήθηκαν τον Ιησού και το έργο της Εκκλησίας Του και παρέμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους σκληρές, αμετανόητες και ασεβείς, όλες αυτές δοκιμάζουν θλίψη και στενοχώρια, αβάσταχτο πόνο και ψυχικό βάρος και μαρτύριο και προγεύονται τα αιώνια βάσανα της κολάσεως.
Η αναμονή των ψυχών στη ΜΕΣΗ αυτή κατάσταση διαρκεί από τη στιγμή του θανάτου του σώματος μέχρι που θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Οπότε όλες οι ψυχές θα λάβουν εκ νέου τα σώματά τους, θα αναστηθούν και θα δεχθούν την τελική κρίση. Οι δίκαιοι θα ζουν μαζί με τον Άγιο Τριαδικό Θεό στη Βασιλεία του Θεού αιωνίως και οι άδικοι στην αιώνια Κόλαση. Αυτή θα είναι και η τελική κατάσταση των ανθρώπων.

Οι ψυχές επικοινωνούν; Θυμούνται; Μπορούν να μετανοήσουν;

Οι ψυχές των δικαίων επικοινωνούν μεταξύ τους και χαίρουν και προγεύονται τον Παράδεισο. Με τις ψυχές όμως που βρίσκονται στην άλλη κατάσταση και προγεύονται την κόλαση δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Υπάρχει μεταξύ τους μέγα και αγεφὐρωτο χάσμα.
Οι ψυχές στη Μέση Κατάσταση έχουν συναίσθηκη και συνείδηση ποιες είναι. Έχουν έντονη μνήμη της προτέρας ζωής των. Θυμούνται τους δικούς τους πάνω στη γη, γονείς, αδέλφια, συγγενείς, φίλους καθώς και με λεπτομέρεια τι έπραξαν κάτω στη γη.
Στην κατάσταση αυτή οι ψυχές δεν μπορούν να μετανοήσουν! Υποφέρουν, βασανίζονται, ζητούν ν’ ανακουφισθούν λίγο, αλλά δεν μπορούν να μετανοήσουν: «Εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια».

Μπορεί να βοηθηθεί η ψυχή μετά θάνατο;

Μπορεί να μην υπάρχει στον Άδη μετάνοια, όμως η άπειρη ευσπλαχνία του Θεού βοηθά τις ψυχές με δύο τρόπους, μέχρι και της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.
Πρώτον, η επουράνιος Εκκλησία των Αγγέλων και των Αγίων δέχεται τις παρακλήσεις μας για τους ζώντες και τους κεκοιμημένους και τις μεταφέρει μεσιτεύοντας γι’ αυτούς στο Θεό.
Δεύτερον, εμείς τα μέλη της Στρατευμένης Εκκλησίας παρακαλούμε και τελούμε για τις ψυχές:
  • την Θεία Λειτουργία.
  • Τα ιερά Μνημόσυνα.
  • Τα Τρισάγια.
  • Τα καομποσχοίνια και τις μετάνοιες.
  • Τις ελεημοσύνες.


Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ- Αυτονόητα αλλά τόσο άγνωστα θέματα», Εκδόσεις ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ, σελ. 90-92