"Ηγούμενος Κασσιανός Ησυχαστής"

Στους απλούς και ταπεινούς δούλους Του ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια Του ενώ στους υπερήφανους παραμένουν άγνωστα εξαιτίας του εγωϊσμού τους.

Ένας από απλούς και ταπεινούς δούλους του Κυρίου μας ήταν ο Ηγούμενος Κασσιανός του σημαντικότερου Μοναστηριού στην Σερβία, της Βασιλικής Λαύρας Στουντένιτσα αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Προερχόταν από μια απλή οικογένεια από το χωρίο Τσούκοϊεβτσι κοντά στην πόλη Κράλιεβο. Γεννήθηκε περίπου 1901 και στην Θεία Βάπτιση έλαβε το όνομα Σλάβκο.

Όταν ήταν 20 χρονών αποφάσισε να γίνει μέλος της Ορθόδοξης θρησκευτικής οργάνωσης «Μπογομόλϊτσι» που κυριολεκτικά σημαίνει «οι πιστοί που προσεύχονται στο Θεό». Να μην γίνει η Οργάνωση χωρίς το εκκλησιαστικό φρόνημα το Πατριαρχείο της Σερβίας όριζε τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς ως υπεύθυνο και Πνευματικό αυτών απλών πιστών.

Μετά την εγγραφή στην Οργάνωση ο Σλάβκο Πάνοβιτς ακόμα 10 χρόνια πάλεψε με την εγκόσμια ζωή και το έθος 1930 οριστικά αποφάσισε να εγκαταλείψει την ματαιότητα τούτου του κόσμου και να γίνει δόκιμος στην Ι.Μ. Στουντένιτσα.

Ως νέος άνθρωπος που μεγάλωσε στο χωρίο ήταν πολύ εργατικός και συνεπείς στα διακονήματα του Μοναστηριού. Έτσι έγινε πολύ αγαπητός από την αδελφότητα και τον Ηγούμενο. Εξαιτίας της υπακοής όπως και της θυσίας για τους άλλους μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η αδελφότητα τоν εκλέγει ως Ηγούμενο του Μοναστηριού.

Επειδή εκείνη την εποχή μετά τον Μεγάλο Πόλεμο δεν υπήρχαν αρκετοί ιερείς στα χωρία αναγκαστικά έπρεπε να εξυπηρετεί και τα χωρία ως εφημέριος ιερέας. Αν και ήταν Ηγούμενος ενός από τα παγκόσμια σημαντικότερα μοναστήρια δεν είχε ούτε το τελευταίο λογισμό "γιατί να γυρεύω ως απλός παπάς του χωρίου" . Καθόλου θα λέγαμε δεν είχε αλλά με πολύ αγάπη πήγαινε και εξυπηρετούσε τους χωριανούς, βαπτίζοντας, παντρεύοντας και κηδεύοντας τους πιστούς. Για αυτό λόγο πολλές φόρες έλειπε από το Μοναστήρι.

Όμως, η μεγάλη αγάπη του ήταν η « νοερά προσευχή» για αυτό λόγο υπέβαλε την παραίτηση του από τα ηγουμενικά καθήκοντα και αναχώρησε στο Ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα Α΄ Αρχιεπισκόπου της Σερβίας ,το οποίο βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα μακριά από την Μονή Στουντένιτσα.

Εξαιτίας της ταπείνωσης και απλότητας του ο Θεός του έδωσε πολλά χαρίσματα. Η προσευχή του ήταν καθαρή, χαριτωμένη και αδιάλειπτη . Είχε πολλές φορές εμπειρίες του Ακτίστου Φωτός , όπως είπε με απλότητα ότι μια φορά στο λιβάδι όταν γύρισε στο Μοναστήρι από το χωριό, μετά ένα δαιμονικό πειρασμό είδε ένα Φως πιο δυνατό από το φως του ήλιου. Αυτό το Φως τον γέμιζε και τον έκανε πολύ χαριτωμένο και φώναζε από την χαρά " πολύ όμορφο φως!"

Αγαπούσε πάρα πολύ την φύση και τα ζώα και εξαιτίας της ανεξικακίας του και της καθαρότητας του τα άγρια ζώα ημέρευαν κοντά του. Δεν τον ενοχλούσαν ούτε τα φίδια, τα οποία ζούσανε μαζί του στο κελί του. Μάλιστα , μια φορά έλεγε ο ίδιος ότι όταν καθόταν έξω και κοίταζε μια μεγάλη πέτρα ξαφνικά ανέβηκε πάνω στα πόδια του μια αστρίτης οχιά και έκατσε ήρεμα στην αγκαλιά του.

Το πρόσωπο του έλαμπε από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, και όποιος τον έβλεπε αμέσως κατάλαβε ότι μπροστά του είναι ένας φωτισμένος μοναχός. Ανεξάρτητα από της θείες εμπειρίες μέσα του βασίλευε τέλεια υπακοή προς την Εκκλησία. Αυτό αποδείχθηκε όταν αρρώστησε και έπρεπε να πάει στο Νοσοκομείο. Τότε ο Ηγούμενος Ιουλιανός (μια άλλη Αγία μορφή) του είπε να τρώει εκεί ότι του προσφέρουν για να μην δημιουργεί πρόβλημα στο προσωπικό του Νοσοκομείου.

Χωρίς τελευταίο γογγυσμό ο πρώην Ηγούμενος έκανε απόλυτη υπακοή σε νέο Ηγούμενο και όταν ήρθε στο Νοσοκομείο έφαγε το κρέας το οποίο δεν δοκίμαζε για ολόκληρα 50 χρόνια, εκείνος που ήταν ασκητής και μεγάλος νηστευτής.

Έτσι ήταν ο πάτερ Κασσιανός, απλός και υπάκουός, και όταν πήρε το εξιτήριο από το Νοσοκομείο δεν μπορούσε πιά να επιστρέψει στο Ησυχαστήριο του εξαιτίας των γηρατειών και ασθενείας και κάνοντας ξανά την τέλεια υπακοή έμεινε στο Μοναστήρι της μετανοίας του έως την οσιακή κοίμηση του, το έτος 1987.

Η νέα γενιά των Σέρβων κληρικών, μοναχών και πιστών τον γνώριζαν μέσω μιας Ραδιοφωνικής εκπομπής του Ραδιοφωνικού Σταθμού Βελιγραδίου από τα δεκαετία του ογδόντα. Σήμερα αυτή εκπομπή βρίσκεται και στο ίντερνετ. Σε αυτή εκπομπή μπορούσαμε να ακούσουμε τον Ηγούμενο Κασσιανό, ένα πολύ απλό αγιασμένο μονάχο όπως ήταν ο Όσιος Παύλος Απλός μαθητής του Μέγα Αντωνίου.

Πόσο ήταν απλός και πόση αγάπη είχε για τον άνθρωπο, την φύση και τα ζώα μπορούμε να δούμε και από τις σκέψεις του που ευτυχώς μέσω αυτής ραδιοφωνικής εκπομπής σώζονται.

"Οι Σκέψεις του Ηγουμένου Κασσιανού"

« Όταν εισέλθεις μέσα στην ζωή της φύσης τότε μπήκες στην θέληση της δημιουργίας του Θεού.»

« Όλα ζώα αγαπιούνται μεταξύ τους.»

«Το μυρμήγκι είναι σαν άνθρωπος, ως ώριμος άνθρωπος.»

«Το φίδι είναι ψυχολόγος.»

«Το γουρούνι είναι μεγαλύτερος ψυχολόγος, μεγαλύτερο από το σκύλο.»

«Τα ζώα έχουν την επίγνωση για κάθε άνθρωπο, και όταν σε δει γνωρίζει ποια αισθήματά έχεις μέσα σου, και αν δεν είσαι κακώς δεν σε φοβάται, όμως αν είσαι φεύγει από εσένα.»

« Είχα διαβάζει αρκετά για τα ζώα όμως περισσότερα είδα με τα μάτια μου , και αυτά δεν γράφουν μέσα στα βιβλία. Με τα μάτια μου είδα την κίνηση των ζώων. Πως κάνουν παρέα μεταξύ τους.»

« Ο λύκος είναι πιο ήμερος από τον άνθρωπο και έχει πιο όμορφο μυαλό από τον άνθρωπο»

«Κανένα ζω δεν πρέπει να βασανίζει ο άνθρωπος, ούτε το φίδι, ούτε τον λύκο, ούτε την αλεπού, ούτε τον αετό, ούτε το βάτραχο. Το βάτραχο είναι μεγάλο ενώπιον του Θεού. Ναι εκείνο είναι το βάτραχο, αλλά πρωτίστως είναι δημιούργημα του Θεού. Ο βάτραχος δεν μας ενοχλεί ούτε μας εμποδίζει.»

«Άμα πρέπει σκότωσε το ζώ αλλά μην το βασανίζεις. Είσαι Αφεντικός των ζώων. Όλα τα ζώα δόθηκαν στη υπηρεσία του ανθρώπου, όμως όχι να τα βασανίζει, δεν επιτρέπεται.»

« Η ποινή έρχεται αργά όμως όταν έρθει τότε ήρθε πραγματικά.»

«Ο Άγγελος, Φύλακας των ζώων, Φύλακας πάντων και των φρούτων, και του δάσους και των σποριόφυτων, ο Άγγελος του Κυρίου, η Οφθαλμός του Θεού τα πάντα βλέπει.»

« Να είσαι φιλεύσπλαχνος , συμπονετικός μάλιστα.»

«Δεν εύχομαι σε κανένα τα βασανιστήρια.»

« Οποίος είναι φιλεύσπλαχνος προς τους άλλους και οι άλλοι θα είναι εύσπλαχνοι προς εκείνον.»

« Το κακό δεν θέλει να ηρεμήσει.»

«Το κυριότερο είναι αυτό, να μην έχει άνθρωπος στην καρδία του την εκδίκηση. Η εκδίκηση είναι η αμαρτία.»

«Ο Θεός να του αποδώσει όχι εγώ.»

«Μόνο η δικαιοσύνη νικάει.»

«Δεν χαίρομαι για την καταστροφή του κανενός.»

«Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου ούτε μια ψυχή να σκοτωθεί εξαιτίας της ψυχής μου, να μην σκοτωθεί κανένας εξαιτίας της γλώσσας μου.»

«Όταν με πιέζανε να πω κάτι για κάποιο άνθρωπο τους απαντούσα "Δεν βλέπω, δεν ακούω, αυτά γνωρίζω μόνο !"»

Αυτές λίγες σκέψεις ναι μεν δηλώνουν την απλότητα του Ηγουμένου Κασσιανού αλλά και την σοφία του Θεού την οποία απέκτησε στην έρημο που ζούσε παραπάνω από είκοσι χρόνια.

Οσιότατος Ηγούμενος πάτερ Κασσιανός ακόμα παραμένει άγνωστος για πολλούς στην Σερβία και σε όλο το κόσμο όμως μπροστά στους οφθαλμούς του Θεού ήδη είναι γνωστός φίλος των Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας που ζούσαν σε ερημιές και βουνά σε σπηλιές και σε τρύπες της γης.

Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Μεάντζια

"Последња Пасха Старца Евменија”

Као што за време свога земаљског живота није спадао у групу укалупљених људи и свештеника тако ни задња Пасхална служба Старца Евменија Сардикакиса није могла бити класична служба по Типику Цркве.

Пре свега ретко ко се одлучуje да буде монах а поготово као монах и свештеник да служи у Болници за губаве као што je отац Евмениje који je опслуживао малу болничку Цркву Светих Бесребреника Козме и Дамjaна у Атинском предграђу Света Варвара.

Иако је у младости био оболео од губе врло брзо је оздравио јер је био пронађен лек против те преносне болести која је мучила човечансто вековима. Сви који су били болесни од губе били су излечени, наравно сходно томе ко се у каквом стадију обољења затекао тако је и остао, јер којима се издеформисало лице или остали удови тела није било могућности повратка у првобитно стање.

Старац Евеменије ,тада још обичан монах Софроније, одлучио је да остане у болници за Заразне болест иако се могао вратити у свој Манастир Светог Никите на Криту где je био замонашен.

Тада је дошао у Болницу са острва Хиоса Свети Никифор кога је послао Свети Антим Хијоски да се до упокојења Светог Никифора стара о њему тадашњи млади монах Софроније, потоњи Архимандрит Евеменије.

Поред Светог Старца Никифора отац Евменије научио се умно-срдачној молитви и био је сам сведок кад се Старац Никифор узнео изнад болесничке постеље окупан Небеском светлошћу.

У болничкој Цркви Светих Врача заједно са оцем Стефаном Старац Евменије служио је Божанствену Литургију за око 200 болесних како од губе тако и од других заразаних болести. Обојица су причешћивали болесне и потом употребљавали Пречасне Дарове и никада се ниједан од њих двојице није заразио, с тим да отац Стефан још увек служи у Болници и то скоро 50 година неуморне пастирске службе.

Међу болесницима осим Светог Никифора и Старца Евеменија било је још Светих по сведочењу како Оца Стефана, тако и Митрополита Морфу Неофита и оца Евангелоса Папаниколау који је и доктор и директор Болнице. Вреди споменити три светог живота монахиње Евстатију, Харитину и Филотеју које су биле увек у дну Болничке Цркве Светих Врача за време службе као и светог живота жене Аргиро, Констадину, Евангелију као и многи други чија имена само Бог зна.

Од свих који су били болесни остало их је данас свеукупно осам док од тешко болесних са великим деформацијама остао је само барба Атанасије, док су се сви остали упокојили. Увек кад год иде отац Стефан да га причешћује види пред собом једног радосног човека пуног вере, којег кад год пита како је увек добива исти одговор „Слава Богу све је добро!“

Никада нико од њих није се жалио већ су сви били препуни вере и захвални Богу за свој крст који су без роптања носили. Наравно велика утеха за све њих био је Свети Старац Никифор као и Свети Старац Евменије који је све до свог блаженог упокојења 23. Маја 1999. са неописивом и несвакидашњом радошћу служио при болничкој Цркви опслужујући болеснике и сваког ко му је притицао.

Његова задња Пасхална Служба 11.Априла 1999. године била је једна од најчудесних и најнесвакидашњих Васкршњих служби. За певницом је певао тада млади доктор а данас и свештеник отац Евангелос Папаниколау док је Старац Евменије у Олтару био заједно са Оцем Стефаном.

Служба је почела у 9 увече, док свуда у Грчкој служба по Црквеном Типику почиње у 11 увече. Младом доктору дао је благослов да чита од 9 увече Дела Апостолска све до 11 увече, а онда је почео Канон Велике Суботе који уместо да се заврши око 12 кад Свештеник излази са свећама на олтарске двери и пева „Ходите примите Светлост од Незалазне Светлости и прославите Христа Васкрслог из мртвих“ завршио се у 1:40 по поноћи.

Тек тад је изашао Старац Евменије да пева „Ходите примите Светлост“ док се скоро у свим осталим Црквама Васкршња Служба приводила крају, која углавном завршава у Грчкој око 2 сата по поноћи. Међутим иако је прошло 2 сата по поноћи још се није чуло од стране Старца Евменија „Христос Воскресе“.

Тек у 2:20 Старац Евменије почео је да читава пред Црквом Јеванђеље и то не уобичајено кратко Васкршње Јеванђеље него најдуже Васкршње зачело и тек после читања Јеванђеља запевао је Старац Евменије тропар Васкрсења после којега се већи дио верника разбежао кућама док су на Божанственој Литургији остали само болесници и њихови сродници.

Друго велико изненађење за све присутне било је на Светој Литургији када је после Јеванђеља на Литургији током јектеније почео да се моли за све живе које је упознао током свога живота а затим да у наставку јектеније спомиње све упокојене које је знао.

Читав сат се молио за живе и читав сат и по за све упокојене, тако кад су дошли до Херувимске песме било је већ 5 сати изјутра. Немогавши више издржати појац др. Евангелос ушао је у олтар изнервиран да каже Старцу да пожури, али Старац му је одговорио „Не већ полако! Ово је моја последња Пасха на земљи. Пусти ме да полако одслужим, јер нећу више имати прилику.“

У наставку службе кад су стигли до „Ангел вопијаше Благодатна“ опет је дуго помињао све упокојене који се по богослужбеном типику тада и помињу, тако да је Васкршња служба завршила око 7 сати изјутра.

Као да су били на Светогорском свеноћном Бденију, од 9 увече па све до 7 изјутра трајала је задња Васкршња служба, последња Пасха Светог Старца Евменија.

Свети Старац није могао да напусти овај свет а да се не напоји из свег срца божанствених Васкршњих химни и притом да се помоли из све душе за све знане му живе и упокојне.

А колико je заиста био велик пред Богом Старац Евмениje наjбоље сведочи Свети Старац Порфириje коjи je први открио светост оца Евмениjа говорећи верницима:" Ако хоћете заиста да видите Светитеља онда да идете у Болницу у Свету Варвару да упознате оца Евмениjа!"

Мали болнички Храм Светих Врача Козме и Дамјана сведочанство је живе вере људи који су били заражени губом и осталим заразним болестима и који су са непоколебљивом вером примали Животворне Тајне Тела и Крви Христове на отпуштење грехова и Живот Вечни док су Свештеници који су служили Свети Старац Евеменије и још увек у животу и при служби Отац Стефан са вером, страхом Божијим и љубављу причешћивали болесне и потом употребљавали дарове а да притом никада нико се није разболео, како ни од свештеника тако ни од придошлих верника.

Архимандрит Евсевије Меанџија

Μερικές σκέψεις εν όψει της Εορτής των Χριστουγέννων

- Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος - ιεροψάλτης

Δεν είναι ωραίο να αλλάζουμε την ιερά μας Παράδοση που εκφράζει την Ορθόδοξη πίστη μας. Σε πολλές περιπτώσεις, θέλοντας να είμαστε πιο "κοντά" στον κόσμο, αλλοιώνουμε αυτή την Παράδοση, ακόμη και την Πίστη μας.

Προσωπικά, πάντα μου άρεσε η ιδέα ότι τα Χριστούγεννα, ξεκινούσε η ακολουθία του Όρθρους στις 5 το πρωί ή γινόταν αγρυπνία που τελείωνε τα ξημερώματα. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί εαν σκεφτούμε λίγο, υπάρχει λόγος που ξεκινά η ακολουθία του Όρθρου μέσα στο σκότος. Όπως σε μια ομιλία του, λέει ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ότι η νύχτα έχει το ιδίωμα του μυστηρίου, του άγνωστου αλλά και την δυνατότητα της κατάνυξης (κατά την ερμηνεία του Αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού). Δεν είναι τυγχαίο που και μεγάλοι ασκητές και Πατέρες τις Εκκλησίας μας, προσευχόντουσταν με περισσότερη θέρμη κατά το βράδυ. Άρα, ξεκινώντας όταν ανατέλλει ο Ήλιος, χάνουμε αυτή την έννοια που υπήρχε από παλιά στην Εκκλησία μας κατά τις Δεσποτικές εορτές όπως Χριστούγεννα και Πάσχα. Τουλάχιστον κατά τις Μεγάλες εορτές (τουλάχιστον στις Δεσποτικές) είναι καλό να τηρήται η τάξη να ξεκινά νωρίτερα.

Μπορεί να θεωρείται αυτό ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια, αλλά η υπόθεση της Σωτηρίας μας, κρίνεται από τις λεπτομέριες. Πρέπει να έχουμε κατά νού (κληρικοί και λαϊκοί) ότι είναι καλύτερο να αρέσουμε στον Θεό παρά στον κόσμο. Ο κόσμος μαθαίνει από τον κλήρο (κυρίως) στο πως θα συμπεριφέρεται εντός της Εκκλησίας. Άρα, αν έρχεται κόσμος στις ακολουθίες ή όχι, ευθυνόμαστε περισσότερο όσοι είμαστε στην Εκκλησία διότι κάτι δεν δίνουμε, κάτι δεν βιώνουμε σωστά. Γιατί, αν βιώνεις Χριστό, εκπέμπεις Χριστό.

Αυτές τις λίγες σκέψεις ήθελα να θέσω ως προβληματισμό για όλους μας αυτές τις ημέρες. Δεν μπορεί συνέχεια να κάνουμε εκπτώσεις σε βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Η βιασύνη της κοινωνίας δεν πρέπει να επηρεάζει την Θεία Λατρεία μας που βασικό στοιχείο έχει το άχρονο (εντός λογικών ορίων βέβαια). Ούτε πρέπει να κόβονται κανόνες, αντίφωνα, να βγαίνει το Άγιο Ποτήριο με το "Μετά φόβου..." και αμέσως να λένε "Σώσον ο Θεός..." και να συνεχίζεται η Θεία Μετάληψη κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, κ.α. Κάποια θέματα πρέπει να τηρούνται, όχι για τον τύπο αλλά για την ουσία.

Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι, τελικά, θα γιορτάσουμε φέτος Χριστούγεννα με Χριστό ή άνευ Χριστού;

Ο Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος (13 Νοεμβρίου)

         - Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος - ιεροψάλτης

«Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσὸς ἐκλάμψασα χάρις, τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν.»[1] Αυτή είναι η φράση που δείχνει ποιός ήταν ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Κορυφαίος ερμηνευτής και Θεολόγος, έδωσε πλούσια παρακαταθήκη και δικαίως ονομάστηκε και «Χρυσόστομος»[2]. Μίλησε πάνω σε πολλά θέματα που αφορούσαν στην πνευματική καλλιέργεια των πιστών καθώς και στα προβλήματα της εποχής του.

           Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354 μ.Χ.[1] Υπάρχουν μαρτυρίες όπως του Παλλαδίου Ελενοπόλεως (πρώτος βιογράφους του Ι. Χρυσοστόμου) που αναφέρουν την γέννηση του Χρυσοστόμου το 354 μ.Χ., άλλες έρευνες που τοποθετούν την γέννηση του μεταξύ του 344 – 354 μ.Χ. και άλλες που την τοποθετούν το 349 – 350 μ.Χ. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, περί το 368 μ.Χ. βαπτίστηκε.

            Ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Σεκούνδος[2], οποίος ήταν στρατηγός του Ρωμαικού στρατού που έδρευε στην Αντιόχεια. Η μητέρα του ήταν η Ανθούσα, η οποία είχε βαθειά χριστιανική πίστη και αγωγή, κάτι που μαρτυρείται και από τον Λιβάνιο που είπε «Οίαι παρά χριστιανοίς γυναίκες εισι!»[3] Σε μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα του ο Ιωάννης και τον μεγάλωσε η μητέρα του.

            Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε από τη μητέρα του και μετά παρακολούθησε ανώτερες σπουδές κοντά στον σπουδαίο ρήτορα Λιβάνιο και τον φιλόσοφο Ανδραγάθιο μέχρι τα δεκαοκτώ του χρόνια. Μέσα από αυτές τις σπουδές, έγινε βαθύς γνώστης της ελληνιστικής παιδείας, μαθητεύοντας κοντά στους καλύτερους ρήτορες της εποχής του. Οι σπουδές που έκανε, τον προόριζαν για το επάγγελμα του δικηγόρου αλλά ο Ιωάννης είχε διαφορετική κλίση.

            Μετά από τις σπουδές του, πήγε στο «Ασκητήριο», το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Διόδωρο Ταρσού (+392) και τον Καρτέριο και λειτουργούσε ως σχολή, μοναστηριακού τύπου όπου διδασκόταν η ερμηνεία των Γραφών και η θεολογία της Εκκλησίας.[4] Εδώ σπούδασε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος με εντυπωσιακή επίδοση στις σπουδές του. Μεταξύ των διαφόρων συμμαθητών που είχε ήταν και ο Θεόδωρος, μετέπειτα επίσκοπος Μομψουεστίας (+428).[5] Ο ιερός Χρυσόστομος όμως δεν ικανοποιήθηκε με την ερμηνευτική μέθοδο του Διόδωρου Ταρσού και έφυγε από τη σχολή αυτή.

            Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος χειροθετήθηκε αναγνώστης κατά το 372 μ.Χ.[6]  Τότε ξεκίνησε το διδακτικό και ερμηνευτικό του έργο επειδή εκείνη την εποχή, ο Αναγνώστης είχε ως διακόνημα όχι μόνο να διαβάζει την Αγία Γραφή αλλά και να την ερμηνεύει και να την εξηγεί στον λαό. Παράδειγμα για το αξίωμα του Αναγνώστου μας δίνει ο ίδιος ο Χρυσόστομος «και ανελθών ο αναγνώστης λέγει πρώτον το βιβλίον τίνος εστί, του δείνος τυχόν προφήτου, ή αποστόλου, ή ευαγγελιστού, και τότε λέγει ά λέγει, ώστε ευσημότερα υμίν είναι, και μη μόνον τα εκγείμενα ειδέναι, αλλά την αιτίαν των γεγραμμένων, και τις ταύτα είρηκεν.»[7] Τον ίδιο χρόνο, μετά από την κοίμηση της μητέρας του Ανθούσας, εγκατέλειψε την Αντιόχεια και πήγε να μονάσει στην ορεινή περιοχή, Σιλπίου κοντά σε κάποιον ασκητή.[8] Ήθελε και νωρίτερα να μονάσει, αλλά δεν το έκανε λόγω της μητέρας του, που δεν ήθελε να φύγει ο Ιωάννης από κοντά της πριν από την κοίμηση της. Εδώ μόνασε για τέσσερα χρόνια και μετά από αυστηρή άσκηση, ζήτησε να πάει να ασκητέψει με περισσότερη αυστηρότητα. Αφού πήρε ευλογία, πήγε σε ένα μικρό σπήλαιο κοντά στο όρος Σίλπιος. Εδώ ασκήτεψε με ολοήμερη προσευχή και μελέτη της Αγίας Γραφής για δύο χρόνια έως ότου αρρώστησε από το κρύο και κατά το έτος 378 – 379 μ.Χ. αναγκάστηκε να γυρίσει στην Αντιόχεια.[9]

            Το 381 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο και μετά από πέντε χρόνια, το 386 μ.Χ., χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον διάδοχο του Μελετίου, Φλαβιανό.[10] Μέσα σε αυτή τη περίοδο, ο ιερός Χρυσόστομος ανέπτυξε τη δράση του σε ερμηνευτικά και θεολογικά θέματα. Κήρυξε αρκετά και κατά των διαφόρων αιρέσεων που είχαν παραμείνει και ειδικότερα κατά των Ανομοίων που ακόμη υπήρχαν στην Αντιόχεια αυτή την εποχή. Η φήμη του εξαπλώθηκε και έφθασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται ήδη από τον λαό ως Χρυσόστομος. Όλα τα βλέμματα στράφηκαν, αυτή την εποχή, στον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, επειδή ήδη είχαν φύγει από το εκκλησιαστικό προσκήνιο ο Μέγας Βασίλειος (+379) και ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος (+390).[11]

            Το 397 μ.Χ., κοιμήθηκε ο Νεκτάριος, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ο Παλλάδιος αναφέρει για την κατάσταση του αρχιεπισκοπικού θρόνου μετά την κοίμηση του Νεκταρίου, «Εντεύθεν συντρέχουσιν τινες των μη ζητουμένων, μνηστεύοντες την προεδρίαν, άνδρες τινές ουκ άνδρες, πρεσβύτεροι μεν την αξίαν, ανάξιοι δε της ιερωσύνης, οι μεν πραιτωριοκτυπούντες, οι δε δωροδοκούντες, άλλοι δε και τους δήμους γονυπετούντες.»[12]  Ο λαός της Κωνσταντινούπολης ζητούσε άνθρωπο φωτισμένο, ζητούσε όπως αναφέρει ο Παλλάδιος «επιζητών τον επιστήμονα της ιερωσύνης.»[13] Το 398 μ.Χ., μετά από εισήγηση του Ευτροπίου στον αυτοκράτορα Αρκάδιο και υπερψήφιση κλήρου και λαού, εξελέγη αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και χειροτονήθηκε από τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας.[14] Δεν πήγε όμως αμέσως στην Κωνσταντινούπολη ο Χρυσόστομος γιατί αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στην Αντιόχεια. Έτσι παρακάλεσε τον κόμη της Αντιόχειας, τον Ευτρόπιο, ο οποίος και έφερε τον Ιωάννη έξω από τη πόλη, στην περιοχή Ρωμανησία όπου και τον παρέλαβαν απεσταλμένοι του αυτοκράτορα.[15] Ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας δεν ήθελε να βάλει τον Ιωάννη Χρυσόστομο ως αρχιεπίσκοπο, αλλά υποχώρησε, χάρη στην τόσο μεγάλη υποστήριξη που είχε ο Χρυσόστομος.

            Τα πρώτα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο Ιωάννης Χρυσόστομος ήταν με την πνευματική οικοδομή του λαού και την ειρήνη μεταξύ των Εκκλησιών. Για το πρώτο θέμα, ξεκίνησε να κάνει κηρύγματα με διδακτικό χαρακτήρα που κατηχούσαν τον κόσμο στα θέματα της πίστεως. Ο ίδιος ζούσε με ασκητικό τρόπο και με αυτό τον τρόπο θέλησε να συνετίσει τους κληρικούς και μοναχούς που σκανδάλιζαν με τον τρόπο ζωής τους το λαό. Ο Χρυσόστομος πούλησε ότι πολυτελή πράγματα είχε στην αρχιεπισκοπή και τα έδωσε στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που είχε η πόλη.[16] Άλλαξε το κλίμα στην Κωνσταντινούπολη, με την προσθήκη περισσοτέρων ακολουθιών που γινόταν με τάξη και ο κόσμος ενθουσιάστηκε γιατί αυτό είχε ατονήσει με τον προηγούμενο αρχιεπίσκοπο Νεκτάριο.[17] Δεν έμεινε μόνο στο λειτουργικό βίο ο Χρυσόστομος, αλλά προχώρησε και στην δημιουργία νέων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και έντεινε το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς και ανήμπορους.

            Ο νέος τρόπος ζωής που έφερε στην Κωνσταντινούπολη ο Ιωάννης Χρυσόστομος ευχαρίστησε πολλούς κληρικούς και λαϊκούς αλλά δημιούργησε και πολλές αντιδράσεις από κληρικούς κυρίως. Ο Χρυσόστομος, όπως ειπώθηκε και νωρίτερα, ζήτησε από τους κληρικούς να είναι πιο σεμνοί και λιτή στην ζωή τους και να είναι παραδειγματικοί στον λαό. Αυτό έλαβε έκταση όταν κήρυξε εναντίων των πλουσίων που ζούσαν εις βάρος του λαού.

            Ο Ιωάννης Χρυσόστομος έδειξε στον λαό του Θεού, το πραγματικό χαρακτήρα ενός Χριστιανού με τα λόγια του αλλά πολύ περισσότερο και με τα έργα του. Έτσι, έφτασε στο τέλος της ζωής του, στην εξορία, κοντά στα Κόμανα, όπου μετά από το βασανιστικό μαρτύριο της διαδρομής προς την εξορία στην Πιτυούντα στον Καύκασο, είπε τη χαρακτηριστική δοξολογική προσευχή «Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν», πρόσθεσε το «Αμήν» και παρέδωσε το πνεύμα του.[18]

---

[1]Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 22

[2] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 24

[3] Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Νεωτέραν Χηρεύσασαν, PG 48, 601

[4] Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία, Τόμος Β’, σελ. 557

[5] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 24

[6] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 619

[7] Ιω. Χρυσοστόμου, Εις την Προς Εβρ. Επιστολήν, Ομιλία Η’, PG 63, 75

[8] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 25

[9] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 26

[10] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 619

[11] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 30

[12] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[13] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[14] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 620

[15] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[16] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 32

[17] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 32

[18] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος ΙΑ’, PG 47, 38

---

[1] Απόσπασμα από το Απολυτίκιο, ΙΓ’ Νοεμβρίου, Ήχος πλ. Δ’

[2] Στ. Παπαδόπουλος, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 9

"Η αίρεση των Μορμόνων (λεγόμενη Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των τελευταίων ημερών)"

Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Μεάντζια

Η αίρεση των Μορμόνων δεν είναι μόνο θρησκευτική απειλή αλλά ταυτόχρονα είναι και κοινωνική απειλή για κάθε υγιείς πολιτεία. Ως ένα πλέγμα διαφορετικών θρησκειών όπως το Βουδισμό και το Ινδουισμό με τον Χριστιανισμό μας υπενθυμίζει στις αρχαίες αιρέσεις του γνωστικισμού, δηλαδή μίξη των φιλοσοφικών- ειδωλολατρικών διδασκαλιών με το χριστιανισμό που έχουμε και τα λεγόμενα απόκρυφα μυστικά ευαγγέλια. Και εδώ ως δήθεν κρυφό βιβλίο έχουμε το " Βιβλίο του Μορμόν " που είναι καταγραφή από τις χρυσές πλάκες Τζόζεφ Σμιθ, που του έδωσε το ετος 1823 δήθεν Άγγελος Μορόνι. Να υπογραμμίζουμε εδώ ότι βάση την Παλαιά και Καινή Διαθήκη δεν αναφέρετε πουθενά Άγγελος Μορονί, οπότε είμαι σαφές ότι δεν πρόκειται περί του Άγγελου αλλά του Δαίμονας Μορονί . Ώς ένα κοινωνικό φαινόμενο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια κλειστοί θρησκευτική ομάδα όπως ήταν οι Εσσαίοι στην Ιουδαία ή ως Καθαροί στην Ρωμαιοκαθολική Δύση του Μεσαίου αιώνα. Η διδασκαλία των Μορμόνων διαφέρετε ριζικά από την Ορθόδοξη Χριστιανική Δογματική διδασκαλία όπως και η ηθική τους δεν έχει καμία σχέση με την χριστιανική ηθική. Κατ' αρχάς στην αρχή επίσημα και φανερά υποστήριζαν την πολυγαμία αλλά μετά την απόφαση του Κογκρέσου ΗΠΑ καταργήθηκε το έτος 1890 , όμως μετά συνεχίζουν μυστικά. Δυστυχώς οι γυναίκες είναι πολύ συχνά σεξουαλικά θύματα και μάλιστα από τον τους συγγενείς , όπως στην περίπτωση της Μαίρης Αν, η οποία με την βία έγινε δέκα πέμπτη σύζυγος του θείου της Ντέιβιντ Ορτελ Κίνγστον. Ευτυχώς κατάφερε να αποδράσει και έφτασε ως την αστυνομία. Ο θείος της καταδικάσθηκε σε δέκα έξι χρόνια φυλακής για την αιμομιξία και παράνομη σεξουαλική επαφή. Επίσης είναι ένα ρατσιστικό κίνημα που υποβαθμίζει όλους οι οποίοι δεν είναι μέλη τους , όμως ιδιαίτερα τους μαύρους, αμερικανούς ινδιάνος όπως και οι γυναίκες. Ο ιδρυτής των Μορμόνων Ιωσήφ Σμιθ δήλωσε ότι οι Νέγροι είναι καταραμένοι και για αυτό δεν μπορούν να συμμετέχουν πλήρης στην θρησκεία τους. Δήθεν με το τελευταίο όραμα ενός ψευδοπροφήτη τους τον πρόεδρο Σπένσερ Κίμπαλ από 1978 οι μαύροι μπορούν να γίνουν μέλη της Εκκλησίας τους όμως στην εσχατολογία τους οι μαύροι δεν πηγαίνουν στον φαντασιώδης παράδεισο τους, το οποίο κάπως θυμίζει στο Παράδεισο των Μουσουλμάνων με τις σαρκικές απολαύσεις. Δογματική διδασκαλία περί του Θεού είναι απόλυτα διαφορετική από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατ' αρχάς για τους Μορμόνους δεν υπάρχει μόνο ένας Θεός αλλά πολλοί Θεοί και ένας από αυτούς είναι η Αγιά Τριάδα. Μάλιστα κατά των Μορμόνων η Αγιά Τριάδα δεν είναι Ένας Θεός όπως στην Ορθόδοξη πίστη αλλά οι τρεις διαφορετικοί θεοί, μάλιστα και ο Πατέρας και ο Υιός έχουν σάρκα και οστά και το Πνεύμα το Άγιο έχει ένα λεπτό πνευματικό σώμα χωρίς οστά. Ανέκφραστη βλασφημία κατά της Αγίας Τριάδος Ενός αληθινού Θεού με μια ουσία και τρία πρόσωπα τον Πατέρα, Υιό και τον Άγιο Πνεύμα. Άλλη μεγάλη βλασφημία τους είναι ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν έγγαμος και μάλιστα πολύγαμος, έχοντας ως συζύγους τη Μαρία Μαγδαληνή και τη Μάρθα. Το βασικό γνώρισμα των Μορμόνων ειναι να μιλούν συνέχεια για την επίγεια χιλιετής Βασίλεια του Χριστού στην γη, που θα συνεχισθεί το ιεραποστολικό έργο των Μορμόνων. Αυτή Βασίλεια θα είναι εντελώς υλιστική και η μακαριότητα μετατρέπεται σε υλιστική ευδαιμονία, θα λέγαμε απόλαυση του παραδείσου των Μουσουλμάνων, επειδή εκεί κατά του Τζόζεφ Σμιθ θα συνεχίζονται οι γήινες απολαύσεις όπως η εργασία, τα πλούτη, το σεξ κτλ. Μάλιστα κατά την άποψή τους αυτή Βασίλεια θα εγκατασταθεί από τον Ιησού Χριστό στις ΗΠΑ με την πρωτεύουσα του Independence Missouri και έτσι θα εκπλήρωση την υπόσχεση που έδωσε στην εκλεκτή φυλή των Νεφιτών όταν μετά την Ανάσταση Του επισκέφτηκε την Αμερικανική Ήπειρο. Απίστευτη φαντασιώδης μυθιστόρημα, κατ' αρχάς ποιός νορμάλ θα μπορούσε να πιστέψει ότι μετά την Ανάσταση Του Ιησούς Χριστός επισκέφτηκε την Αμερικανική Ήπειρο και εκεί μίλησε με τους Νεφίτες ( και διάλεξε από αυτούς 12 αποστόλους). Όμως δεν μίλησε με την άλλη φυλή, με τους Λαμανίτες( Ινδιάνοι τις ΗΠΑ) οι οποίοι δήθεν 600 χρόνια πριν Χριστό μαζί με τους Νεφίτες έφτασαν στην Αμερική από το Ισραήλ, ενώ πριν απο αυτούς ηρθαν οι Ιαρεδίτες μετά την σύγχυση των γλωσσών στο πύργο της Βαβέλ. Όλη αυτή μυστηριώδης διδασκαλία είναι πλήρη αναίρεση όχι μόνο της Εκκλησιαστικής ιστορίας αλλά και Γενικής Ιστορίας . Ποιός σοβαρός επιστήμονας θα μπορούσε να πιστέψει ότι πριν τον Χριστόφορο Κολόμβο ήρθαν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική και μάλιστα μια φυλή των Εβραίων. Όλη σοβαροί Εβραίοι επιστήμονες όπως και οι Ραβίνοι τους απορρίπτουν αυτή διδασκαλία του πλανεμένου και ψυχολογικά αρρώστου ανθρώπου Τζόζεφ Σμιθ και των οπαδών του.

Επομένως παραμένει η λύπη όταν βλέπουμε τα νέα πλανεμένα παιδιά από την Αμερική και άλλες χώρες πως με τα δικά τους έξοδα έρχονται στην Ελλάδα (που 2019 χρόνια υπάρχει χριστιανισμό) για να κάνουν δήθεν ιεραποστολή νομίζοντας ότι πράττουν ένα σωτηριώδης έργο. Μιλώντας μαζί τους διαπίστωσα ότι είναι αμόρφωτοι, χωρίς βασική γνώση Ιστορίας, Φιλοσοφίας και μάλιστα απόλυτη άγνοια της Εκκλησιαστικής ιστορίας, της Δογματικής, των Πατέρων της Εκκλησίας και Οικουμενικών Συνόδων. Σαν να μην υπήρχε τίποτα ολόκληρης 19 αιώνες πριν το Τζόζεφ Σμιθ και το όραμα του. Αναρωτιέμαι αν αυτά νεα παιδιά είχαν διαβάζει ποτέ τα έργα των Αποστολικών Πατέρων, τις επιστολές του Χρυσοστόμου, την θεολογία του Γρηγορίου Θεολόγου και το περίφημο έργο του Μέγα Βασιλείου "Προς τους νέους "; Μήπως άκουσαν για τα Ορθόδοξα Μοναστήρια και ιδιαίτερα για το Άγιο Όρος και τα Μετέωρα και για την μεγάλη πνευματική προσφορά του Ορθόδοξου μοναχισμού, από το Μέγα Αντώνιο έως Όσιο Πορφύριο , Παΐσιο και Ιάκωβο; Θα ήταν καλό, πριν έρχονται στην Ελλάδα οπως και στις άλλες χώρες να ανοίξουν λίγο τα βιβλία της Γενικής και της Εκκλησιαστικής ιστορίας για να καταλάβουν που έρχονται, μήπως θα φανεί χρήσιμο για της πλανεμένες ψυχές τους.

Χριστοκεντρικό Πανηγύρι ή Ανθρωποκεντρικό

Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος - ιεροψάλτης 

Με τη βοήθεια του Θεού έχουμε εισέλθει και φέτος στην περίοδο του Δεκαπενταυγούστου και οδεύουμε προς το λεγόμενο «Πάσχα του Καλοκαιριού», την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι μια περίοδος νηστείας που ξεκινά με την εορτή της Προόδου του Τιμίου Σταυρού, μετά από έξι μέρες, εορτάζουμε την Μεταμόρφωση του Χριστού και τέλος, καταλήγει στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

            Κατά πόσο όμως προετοιμαζόμαστε για αυτή τη μεγάλη και σημαντική Θεομητορική εορτή και γενικά για κάθε εορτή της Εκκλησίας; Πώς την εορτάζουμε; Θα θέσω μερικούς προβληματισμούς που θα πρέπει όλοι να προσέξουμε και μερικά πράγματα που θα πρέπει να κοιτάμε ώστε να βιώνουμε ορθότερα την πίστη μας. Είναι πολύ λυπηρό στις ημέρες μας να αυξάνεται όλο και περισσότερο η έννοια του «πανηγυριού» ενός συλλόγου ή χωριού που γίνεται εις βάρος της Εκκλησίας. Το πανηγύρι από μόνο του δεν βλάπτει, μόνο όταν γίνεται υπό τις σωστές συνθήκες.

            Πρώτο και κύριο, βλέπουμε ότι κάθε μεγάλη εορτή της Εκκλησίας μας έχει μια προετοιμασία. Οι εορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα έχουν νηστεία 40 ημερών, η εορτή των Αγ. Αποστόλων έχει νηστεία που εξαρτάται από το πότε πέφτει το Πάσχα και η νηστεία για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ξεκινά την 1^η Αυγούστου και τελειώνει στις 14. Ουσιαστικά, κάθε νηστεία τελειώνει με την Θεία Λειτουργία (και το πιο ορθό, μετοχή μας στην Θεία Κοινωνία) της εκάστοτε προαναφερθείσας εορτής.  Η θέσπιση της νηστείας σε αυτή τη περίοδο έχει ως σκοπό να ετοιμάσει τον καθένα μας ώστε να εορτάσουμε σωστά την κάθε εορτή. Και τι εννοούμε «να εορτάσουμε»; Όχι με γλέντια και διάφορα άλλα εκτός Εκκλησίας, αλλά με προσευχή και συμμετοχή στις ακολουθίες. Το γλέντι από μόνο του δε βλάπτει και δεν είναι κακό. Παλαιότερα, μετά την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ξεκινούσε το γλέντι και γιόρταζε όλο το χωριό μαζί. Αυτό είναι και βασισμένο στην ζωή της Εκκλησίας που όλα γυρίζουν γύρω από το Σώμα της. Το πρόβλημα πού ξεκινά; Όταν γίνεται το πανηγύρι για το πανηγύρι και όχι για την εορτή που τιμάται. Όταν τρώμε και πίνουμε από το βράδυ, δηλαδή μετά τον εσπερινό της εορτής και την άλλη μέρα είτε δεν πάμε ή πάμε αργά ή και το χειρότερο, δεν κοινωνάμε το Σώμα και Αίμα του Χριστού, τότε ζημιωνόμαστε πολύ. Ουσιαστικά πάμε ενάντια στον Θεό. Ο σκοπός της εορτής είναι να εκκλησιαστούμε, να προσευχηθούμε και να φύγουμε από την Εκκλησία, έχοντας λάβει Χάρη από τον Θεό. Πώς όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό εάν έχουμε γλεντήσει το προηγούμενο βράδυ μέχρι το πρωί ή έχουμε φάει και πιει; Ποιός θα κοινωνήσει έτσι; Κάποιος θα πει ότι αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια αλλά ο Παράδεισος κατακτάται από λεπτομέρειες. Όταν έχουμε το πνεύμα ‘δεν πειράζει αυτό, δεν πειράζει το άλλο, τον Θεό δεν τον νοιάζουν αυτά, αρκεί να είσαι «καλός άνθρωπος»’, σιγά-σιγά απομακρυνόμαστε από τον Θεό.

            Ένα άλλο θέμα που αξίζει την προσοχή μας είναι και οι διάφορες  εκδηλώσεις που γίνονται εντός της νηστείας, ειδικά του Δεκαπενταυγούστου. Εκδηλώσεις συνήθως μουσικές και λαογραφικές που έχουνε σκοπό να αναδείξουν την παράδοση, αλλά στην ουσία την αλλοιώνουν και την διαβάλλουν. Η καθ’ ημάς Ανατολική, «Ρωμαίκη» παράδοση είναι συνυφασμένη με την Ορθοδοξία. Όπως λέει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός «Ελλάδα χωρίς Ορθοδοξία δεν μπορεί να υπάρξει, ενώ Ορθοδοξία χωρίς Ελλάδα μπορεί». Δεν είναι ένα σχόλιο ανθελληνικό, αλλά εάν το σκεφτούμε λίγο, θα δούμε ότι αληθεύει. Θέλουμε να καλοπερνάμε αλλά χωρίς Θεό. Αυτό το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να οδηγήσει στον αφανισμό μας. Η παράδοση νοείται μόνο εν Χριστώ. Ό,τι άλλο υπάρχει που δεν έχει Χριστό ή εναντιώνεται σε Αυτόν θα πρέπει να σβήνεται και να μην μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

            Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι μπορεί να μας φαίνεται δύσκολο να είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην σημερινή εποχή, αλλά είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να δώσει πραγματική σημασία στην ζωή μας. Ό,τι άλλο και αν βάζουμε για να γεμίσουμε αυτή τη τρύπα, είναι αδύνατο να γεμίσει. Γι’ αυτό, ας βάλουμε αρχή μετανοίας από τώρα και ας χαράξουμε νέο δρόμο εν Χριστώ. Να εορτάσουμε την φετινή εορτή της Παναγίας σωστά και Χριστιανικά! Καλή Παναγιά!!!