«Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις...»

Δημήτριος Λεονταράκης

φιλόλογος

 

«Τῇ 26ῃ τοῦ αὑτοῦ μηνὸς μνήμη τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου». Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καταγόταν ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἔζησε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ τέλη τοῦ 3^ου αἰ. μ.Χ. ἐπὶ βασιλείας Διοκλητιανοῦ και Μαξιμιανοῦ Ἐρκουλίου (284-305 μ.Χ.). Κατετάγη στὸν στρατὸ καὶ δεν ἄργησε να φτάσῃ τὸ ἀξίωμα τοῦ ὑπάτου τῆς Θεσσαλίας ἢ μὲ ἄλλα λόγια διοικητὴς τῆς περιοχῆς ἐκείνης, παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του.

Τὶ θα περίμενε κανεὶς ἀπὸ ἕναν 22χρονο νέο ευγενικῆς καταγωγῆς, ὑψηλόβαθμο ἀξιωματικὸ του ῥωμαϊκοῦ στρατοῦ; Ν’ ἀπολαμβάνῃ τα προνόμια αὐτῆς τῆς ἰδιαίτερα τιμητικῆς θέσης ὡς εἰδωλολάτρης ἢ να ζῇ ὡς Χριστιανὸς φοβούμενος πότε θα τὸν ἀνακαλύψουν και θα τὸν ὁδηγήσουν ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος για ν’ ἀπολογηθῇ. Ὀ νεαρὸς Δημήτριος οὔτε τὰ εἴδωλα ἀσπάσθηκε, ἀλλὰ οὔτε καὶ φοβήθηκε! Σε κάθε μέρος στὸ ὁποῖο πήγαινε δεν ἔχανε τὴν εὐκαιρία να μιλήσῃ για τὸν Χριστὸ! Ἡ πίστη τοῦ στὸν Χριστὸ μας τὸν ὁδηγοῦσε να Τὸν κηρύττῃ παντοὺ και πάντοτε!

Ὅταν ὁ Μαξιμιανὸς πληροφορήθηκε πὼς ἕνας ἀξιωματικός του, ἕνας ἄνθρωπος τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ ὄχι μόνο ἦτο Χριστιανός, ἀλλὰ μάλιστα Τὸν κήρυττε χωρὶς κανένα φόβο, τὸν κάλεσε σε ἀπολογία. Πάλι ὁ Δημήτριος διάλεξε τὴν στενὴν ὁδὸν καὶ δεν ὑπολόγισε τίποτα προκειμένου να μη ἀρνηθῇ τὸν Χριστό. Ἀναλογιστεῖτε τὶ θα μποροῦσε να χάσῃ ὁ Ἅγιος με τὸ να ὁμολογήσῃ τὴν πίστη τοῦ: τὰ πλούτη τοῦ, τὴν κοινωνικὴ τοῦ θέση ἀκόμα καὶ τὴν ἴδια τοῦ τὴ ζωή.

Ὁ ἡγεμόνας μετὰ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἁγίου τὸν φυλάκισε στὰ ὑπόγεια τῶν λουτρῶν τῆς πόλης, ἕνα μέρος γεμάτο ὑγρασία και δυσωδία. Ἐκεὶ τὸν ἐπισκεπτόταν ἕνας μαθητής του ὁ Νέστορας, ἕνας νεαρὸς Χριστιανὸς καὶ ζήτησε τὴν εὐχή του να μονομαχήσῃ με τὸν Λυαῖο. Ὁ τελευταῖος ἤταν ἕνας μεγαλόσωμος εἰδωλολάτρης αἰχμάλωτος ἀπὸ τἠν Σκυθία, τὸν ὁποῖο ὁ Μαξιμιανὸς χρησιμοποιοῦσε στὸ στάδιο για να μονομαχῇ με ἅλλους ανθρώπους. Πράγματι, ὁ Δημήτριος προσευχήθηκε καὶ εἶπε στὸν Νέστορα: «Καὶ τὸν Λυαῖο θα νικήσῃς καὶ για τὸν Χριστὸ θα μαρτυρήσῃς.»

Εἰσερχόμενος στὸ στάδιο ὁ νεαρὸς Νἐστορας φώναξε: «Ὁ Θεὸς Δημητρίου βοήθει μοι!» (= βοήθησέ με Θεὲ τοῦ Δημητρίου!) καὶ μ’ ἕνα χτύπημα σκότωσε τὸν γίγαντα Λυαῖο. Ὁ Μαξιμιανὸς ἔστειλε στρατιῶτες ν’ ἀποκεφαλίσουν τὸν Νέστορα καὶ να λογχίσουν μέχρι θανάτου τὀν Δημήτριο. Ὅταν εῖδε τοὺς στρατιῶτες να πλησιάζουν ὁ Ἅγιος Δημήτριος σήκωσε τὸ δεξὶ χέρι του, ὥστε να λογχιστῇ πρῶτα ἡ δεξιὰ πλευρά του, ὅπως καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μαθητές του ἔθαψαν σ’ ἐκεῖνο τὸ μέρος το σῶμα του, ἐνὼ ὁ τἀφος του ἄρχιζε να μυροβλύζῃ. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς μάλιστα, ὁ Λοῦπος, πῆρε τὸ ματωμένο πανωφόρι του, τὸ ὁποῖο θεράπευε τοὺς ἀρρώστους.

Εἶναι σημαντικὸ να τονιστῇ πὼς ὁ Ἅγιος δεν ἐπαναπαύθηκε ἀπλῶς στὸ ὅτι πίστευε στὸν Χριστὸ, ἀλλὰ Τὸν κήρυττε συνεχῶς καὶ χωρὶς φόβο! Τὸ δικό του παράδειγμα καλούμαστε κι ἐμεῖς ν’ ακολουθήσουμε. Ἡ ἀπραξία δεν ὁδηγεῖ πουθενά.