Σοφές συμβουλές προς όλους… (Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου)

Σοφές συμβουλές προς όλους… (Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου)

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός…πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.

Διότι , μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ’ όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.

Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. γι’ αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν. Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν. Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.

Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις δουλεία. Είναι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.

Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.

Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; « Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι’ αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.

Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ό,τι έρχεται. Πάντα  να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Ομιλία προς μαθητές γυμνασίου και λυκείου κατά τον εκκλησιασμό τους ενόψει των Χριστουγέννων του 2018

Άγιος Νικόλαος _19,20/12/2018 (2^ο και 3^ο γυμνάσιο Σπάρτης)

Άγιος Νίκωνας _ 21/12/2018 (1^ο γυμνάσιο και 1^ο λύκειο Σπάρτης)

  Αγαπητά μου παιδιά σήμερα θα ακούσετε έναν ίσως λίγο διαφορετικό λόγο από αυτόν που θα περιμένατε. Στόχο έχει να αποδομήσει στο κεφάλι σας πλάνες που σας δημιουργήθηκαν από το τηλεοπτικό ή και το σχολικό περιβάλλον πολλές φορές.

   Τελικά τι είναι ευτυχία; Είναι ένα πανεπιστημιακό πτυχίο; Είναι μια επιτυχημένη επαγγελματική καριέρα με κοινωνική καταξίωση και πολλά υλικά αγαθά; Είναι ένας γάμος με πλούσιο σύντροφο άνδρα ή γυναίκα; Αν είναι έτσι τότε ποιος θα μας εξηγήσει την δυστυχία και τις αυτοκτονίες επιφανών επιστημόνων, καλλιτεχνών και πλουσίων;

   Στα βόρεια προάστια της Αθήνας, εκεί που κατοικούν οι πλούσιοι, τα διαζύγια έχουν ξεπεράσει το 50%. Τα παιδιά τους μπουχτισμένα στον πλούτο και την χλιδή έχουν βρει ως διασκέδαση το σπάσιμο των βιτρινών στην Αθήνα.

   Άρα παιδιά μου σίγουρα η ευτυχία δεν βρίσκεται εκεί. Κάτι λείπει από εκεί, λείπει το νόημα της ζωής. Λείπει η απάντηση στο ερώτημα γιατί υπάρχω. Εκεί δεν έζησαν ποτέ την χαρά του δίνω, αλλά πάντα την δυστυχία του παίρνω. Θυμάμαι μια ιστορία που μου ανέφερε ένας ηγούμενος μοναστηριού στο Άγιο Όρος. Εμφανίστηκε ένας δύστυχος πατέρας και του έδειξε τις φωτογραφίες του γιού του, το δωμάτιό του και το σπίτι του.

   Έδειχνε ένα πάμπλουτο σπίτι, ένα δωμάτιο με τα ακριβότερα έπιπλα, υπολογιστές τηλεοράσεις, μαθητής σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο κλπ. Ταξίδια στο εξωτερικό, διακοπές σε νησιά. Και ο πατέρας κατέληξε. Στο παιδί μου τα έδωσα όλα, τίποτα δεν του έλειπε και όμως αυτό αυτοκτόνησε στα 17 του χρόνια. Η απάντηση στον δύστυχο πατέρα ήταν ότι στο παιδί του έλειπε το σημαντικότερο. Ο δημιουργός του.

   Ποτέ και κανένας δεν είναι ευτυχής μακριά από τους γονείς του. Η επικοινωνία με τον πατέρα και την μάνα είναι πάντα ένα καταφύγιο. Πόσο μάλλον με τον πατέρα Δημιουργό όλων μας. Η άρνηση αυτής της επικοινωνίας δημιουργεί το υπαρξιακό μας κενό με καταστροφικά αποτελέσματα για την ζωή μας.

   Δεν είμαστε ένα κομμάτι κρέας παιδιά μου. Είμαστε και κάτι άλλο. Αυτό το άλλο που είμαστε προσπαθεί να θρέψει η εκκλησία. Όσοι νωρίς το καταλάβουν σώθηκαν. Όσοι αργήσουν την πάτησαν. Ο Χριστός είναι ένας ευγενέστατος κύριος που σε όλους μας χτυπάει την πόρτα. Η πόρτα όμως ανοίγει μόνο από μέσα. Μόνο εμείς θα την ανοίξουμε. Αυτός ποτέ δεν θα την σπάσει για να μπει μέσα.

   Τώρα θα πείτε και δικαίως. Και ποιος είσαι εσύ που θα μας μιλήσεις για Χριστό; Είσαι θεολόγος, είσαι παπάς, τι είσαι τέλος πάντων; Τίποτα από αυτά είμαι καθηγητής φυσικής. Είμαι και εγώ από αυτούς που μέχρι πριν από μερικά χρόνια πίστευα ότι δεν αρμόζει σε έναν θετικό επιστήμονα να πιστεύει σε δημιουργό Θεό.

    Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια βρέθηκα στο Άγιο Όρος. Εκεί συγκλονίστηκα από αυτό που μου είπε κάποιος που με πλησίασε. Είμαι φούρναρης και απόφοιτος δημοτικού μου είπε. Βγάζει από μια τσέπη του ένα μικρό εικονάκι και μου λέει. Αν εδώ στην τσέπη δεν έχεις αυτό θα έχεις ψυχοφάρμακα. Στην πορεία των χρόνων επιβεβαίωσα απολύτως αυτό που τότε μου είπε ο αγράμματος φούρναρης.

    Μια επίσκεψή μας στην Ακρόπολη, μετά τον θαυμασμό θα μας γεννήσει αμέσως το ερώτημα ποιος την σχεδίασε και ποιοι την κατασκεύασαν. Άλλωστε οι ξεναγοί για αυτό ακριβώς μας μιλάνε. Ποτέ δεν βρέθηκε κάποιος να ισχυριστεί ότι η ακρόπολη μπορεί και να φτιάχτηκε μόνη της. Όλα τα τεχνολογικά δημιουργήματα πάνω στην γη έχουν υπογραφή κατασκευαστή και είναι πάντα ο άνθρωπος.

   Πως είναι δυνατόν όμως να υπάρχουν άνθρωποι που να ισχυρίζονται ότι η τελειότερη και πολυπλοκότερη μηχανή που υπάρχει στον κόσμο «ο άνθρωπος», ότι φτιάχτηκε μόνη της; Και όμως υπάρχουν και εδώ αποκαλύπτεται το μέγεθος της παραφροσύνης. Θυμάμαι έκανα πλάκα σε φίλο μου όταν ήλθε στο γραφείο μου και στην θέα ενός καινούργιου υπολογιστή του έλεγα ότι φτιάχτηκε μόνος του. Ή τρελάθηκες ή με δουλεύεις μου απάντησε εφόσον επέμενα.

   Εγώ είμαι τρελός όταν ισχυρίζομαι ότι μπορεί ένας υπολογιστής να φτιαχτεί μόνος του, εσύ τι είσαι όταν ισχυρίζεται ότι ο άνθρωπος φτιάχτηκε μόνος του;

   Όσο για το πώς σκέφτονται οι θετικοί επιστήμονες σας λέω τα εξής. Ό άνθρωπος με το ισχυρότερο επιστημονικό βιογραφικό στην Ελλάδα. Αριστούχος Φυσικός με μεταπτυχιακά και διδακτορικά στην Αμερική, είναι ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου. Εγώ τελείωσα το φυσικό Αθηνών και έψαχνα για χρόνια να βρω τον καλύτερο φοιτητή του έτους μου. Θεωρούσα ότι ένα τέτοιο μυαλό σίγουρα καθηγητής σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο θα ήταν.

   Ξέρετε που τον βρήκα μετά από 35 χρόνια; Αρχιμανδρίτη στην Φλώρινα. Αν γράψετε στο youtube Χατζηγιάγκου Επιφάνιος θα βρείτε δεκάδες ομιλίες του και θεολογικές αλλά και για θέματα αστροφυσικής. Το Ιούνιο είχα ανέβει στο Άγιον Όρος. Πριν πάω συνάντησα μια φίλη μου χημικό από εδώ. Μου ζήτησε να βρώ δύο συμφοιτητές της που ήταν καλόγηροι εκεί. Ο ένας μάλιστα ήταν αυτός που είχε μπει πρώτος στο Χημικό τμήμα τότε. Αρτέμιος Παπανικολάου, Νικόδημος.

   Πόσο τυχαίο να είναι άραγε; Ο καλύτερος Φυσικός και ο καλύτερος Χημικός και οι δύο Ιερομόναχοι. Ο αδελφός του Μητροπολίτη Νικόλαου, Αστέριος είναι και αυτός Αριστούχος Φυσικός και Ιερομόναχος. Έχει γράψει ένα καταπληκτικό βιβλίο αστρονομίας με τίτλο «Αρχή και Τέλος του κόσμου».

   Ως τελευταίο κρατείστε μια προτροπή. Βρείτε αγοράστε και διαβάστε ένα βιβλίο με τίτλο: «Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός». Συγγραφέας Νικόλαος – Μητροπολίτης Μεσογαίας.

   Να θυμάστε πάντα ότι εκτός από σώμα έχετε και ψυχή και έχει και αυτή ανάγκη τροφής, όπως και το σώμα. Για την τροφή της ψυχής ο χώρος που θα την βρείτε είναι η εκκλησία και φωτισμένοι άνθρωποι που βρίσκονται παντού, αρκεί να τους αναζητήσετε.

   Εδώ θα βρεθούν κάποιοι να πουν. Που να πάω στον τάδε Παπά που κάνει αυτό ή το άλλο, δεν τον εμπιστεύομαι ή τον κακό καθηγητή κλπ. Εδώ θα σας αναφέρω παιδιά έναν λόγο του Αγίου Παισίου που πολλοί τον γνώρισαν στις μέρες μας. Όταν κάποιοι του παραπονέθηκαν ότι δεν ήταν όλοι καλόγηροι καλοί κλπ. τους απάντησε.

   Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που λειτουργούν σαν την μέλισσα και αυτοί που λειτουργούν σαν την μύγα.

-  Αν αφήσεις μια μύγα σε έναν ανθισμένο πανέμορφο κήπο που σε μια άκρη του υπάρχει μια ελάχιστη ακαθαρσία, η μύγα θα δει μόνο την ακαθαρσία και εκεί θα πάει.

- Αν αφήσεις μια μέλισσα σε βρωμότοπο, που σε μια άκρη του υπάρχει ένα μικρό λουλουδάκι, η μέλισσα θα δει μόνο το λουλουδάκι και εκεί θα πάει.

   Διαλέξτε λοιπόν ρόλο στην ζωή. Μύγα ή μέλισσα!

   Προσέξτε προηγουμένως δεν είπα να βρείτε ούτε σπουδαγμένους, ούτε πλούσιους, ούτε μορφωμένους. Είπα φωτισμένους!

   Όταν λοιπόν πάρετε τον ρόλο της μέλισσας, εύκολα θα τους ανακαλύψετε!

   Ως απάντηση στο απόλυτα δικαιολογημένο ερώτημα, γιατί τόση δυστυχία στον κόσμο; Που είναι ο Θεός; Το βιβλίο που μόλις προηγουμένως ανέφερα: «Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός»!

   Τώρα θα ήθελα να σας περιγράψω ένα γεγονός. Φανταστείτε ότι μας προσκαλούν σε ένα γάμο, στην τελετή και το τραπέζι. Εμείς όμως δεν πηγαίνουμε στον χώρο που μας κάλεσαν.

   Αντί αυτού φροντίζουμε ή να μείνουμε στο σπίτι μας καλώντας και φίλους τρώγοντας και πίνοντας στο όνομα του γάμου που είμαστε καλεσμένοι. Ή πηγαίνουμε σε ένα κέντρο διασκέδασης ή ένα μπαράκι για να γιορτάσουμε το γεγονός του γάμου χωρίς βέβαια την παρουσία του γαμπρού ή της νύφης.

     Πως θα σας φαινόταν αυτό αν συνέβαινε; Νομίζω ότι όλοι θα μου απαντούσατε. Μα αυτό είναι σχιζοφρένεια. Όποιος το έκανε αυτό μάλλον δεν θα ήταν καλά στα μυαλά του.

    Και όμως αγαπητά μου παιδιά αυτό δυστυχώς κάνει ο περισσότερος κόσμος και ίσως και πολλοί από εμάς. Τι σόι Χριστούγεννα γιορτάζουμε τρώγοντας και πίνοντας χωρίς Χριστό;

    Ξενυχτισμένοι και καλοταϊσμένοι από την παραμονή των Χριστουγέννων (ενώ είναι ακόμα ημέρα νηστείας), το πρωί βεβαίως είναι αδύνατον να πάμε στον χώρο του γάμου. Να πάμε στην εκκλησία που αρχίζει έξι η ώρα και γίνεται η θεία λειτουργία της Γέννησης του Χριστού.

   Περάσαμε ακόμα μια φορά Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Είμαστε στην κατηγορία αυτών διασκέδαζαν για τον γάμο χωρίς να πάνε στον γάμο.

   Ας κάνουμε μια αρχή έστω από φέτος. Να απολαύσουμε το τελετουργικό των Χριστουγέννων με την εκπληκτική μουσικότητα των καταβασιών του «Χριστός γεννάται δοξάσατε …».

   Στην Αμερική προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια να βγάλουν εντελώς των Χριστό από την ζωή τους. Στις ευχετήριες κάρτες έδιωξαν το «Καλά Χριστούγεννα» ή έστω το «Καλές γιορτές» και στην θέση τους έγραψαν «καλές διακοπές».

   Τα δύο τελευταία χρόνια άρχισαν και πάλι στον λευκό οίκο να εύχονται «Καλά Χριστούγεννα». Γνωρίζουμε όλοι ότι τίποτε δεν πάει καλά στον σύγχρονο κόσμο, παρά τα εκπληκτικά αποτελέσματα της επιστήμης.

   Μα πως είναι δυνατόν να πάει κάτι καλά, όταν ο αλαζόνας άνθρωπος έβαλε στην θέση του Δημιουργού του τον εαυτό του;

  Τελειώνοντας θα σας αναφέρω κάτι που μου έλεγε φίλος μου μοναχός «Ο παράδεισος δεν είναι αλλού, είναι αλλιώς».

  Αγαπητά μου παιδιά και φίλοι μου εκπαιδευτικοί χαίρεστε!

Καλά Χριστούγεννα!

Σπάρτη Δεκέμβριος 2018

Γιάννης Σιτές

Ἡ Ἑορτή τῶν Χριστουγέννων κατά τόν Ἁγιογραφικό

Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος – ἱεροψάλτης    

 

Πολλά ἔχουνε γραφτεῖ γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Εἶναι μία Δεσποτική ἑορτή πού μιλᾶ στήν καρδιά ὅλων μας. Ἀλλά ζώντας σέ μία ταχύρυθμη ἐποχή, πού ὁ ὑλισμός μᾶς ἔχει κατακτήσει, γνωρίζουμε τί εἶναι τά Χριστούγεννα καί τί μήνυμα φέρνουν σέ ἐμᾶς; Ὅσο πλησιάζουμε αὐτή τή λαμπρότατη ἑορτή, ἔχουμε σταθεῖ καί σκεφτεῖ, τί εἶναι αὐτό ποῦ ἑορτάζουμε κάθε χρόνο;  Θά προσπαθήσω, μέσω τῆς Ἄγ. Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, νά ἀποτυπώσω τό θεολογικό νόημα τῶν Χριστουγέννων, ἔτσι ὥστε, νά τά ἑορτάσουμε ὅσο τό δυνατόν μέ ἐπίγνωση, ὅπως λέει καί τό κοντάκιο τῶν Θεοφανείων, «Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καὶ τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνοῦντας σε. Ἦλθες ἐφάνης τὸ Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»[1] τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων.

            Μελετώντας τήν Ἁγία Γραφή, βλέπουμε ὅτι δέν ἀσχολήθηκαν καί οἱ τέσσερις Εὐαγγελιστές μέ τό γεγονός τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς  εἶναι αὐτός πού δίνει τίς περισσότερες πληροφορίες γιά τό γεγονός τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου. Εἶναι ἐπίσης καί τό Εὐαγγέλιο πού θά ἀκούσουμε κατά τήν προηγούμενη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, δηλαδή στόν Ἑσπερινό μέ τή Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ἐπίσης, ὑπάρχει καί στόν Εὐαγγελιστή Ματθαῖο , ἀρκετή ἀναφορά, στήν περικοπή πού ἀναγιγνώσκεται  ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης κάνει μόνο τήν ἑξῆς ἀναφορά, «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.»[2] Ἐνῶ τέλος, ὁ Εὐαγγελιστής Μάρκος δέν κάνει καμιά ἀναφορά σέ αὐτό τό γεγονός. Βλέπουμε γενικά, ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή δέν μᾶς δίνει ἄπειρες πληροφορίες ἀλλά ἀντιθέτως, περιέχει μόνο ὅ,τι χρειαζόμαστε γιά τήν σωτηρία μας. Εἶναι φυσικό νά μήν περιέχονται μέσα ὅλα τα γεγονότα καί θαύματα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς ζωῆς τῆς Παναγίας μας. Ἀλλά τό πραγματικά θαυμαστό εἶναι ὅτι, ἄν καί τό κάθε βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης γράφτηκε ξεχωριστά καί διαφορετική χρονική στιγμή, ἐν τούτοις,  μεταξύ των τεσσάρων εὐαγγελιστῶν γίνεται ἀντιληπτός ὁ κοινός πυρήνας πού ἀφορᾶ τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.         

Ἡ Πατερική γραμματεία εἶναι πλούσια σέ ἑρμηνευτικά κείμενα γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Ξεκινᾶ τόν λόγο τοῦ ὁ Ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, λέγοντας «Μυστήριον ξένον καὶ παράδοξον βλέπω... Ἄγγελοι ᾄδουσιν, ἀρχάγγελοι μέλπουσιν, ὑμνεῖ τὰ Χερουβὶμ, δοξολογεῖ τὰ Σεραφὶμ, πάντες ἑορτάζουσι Θεὸν ἐπὶ γῆς ὁρῶντες, καὶ ἄνθρωπον ἐν οὐρανοῖς· τὸν ἄνω κάτω δι' οἰκονομίαν, καὶ τὸν κάτω ἄνω διὰ φιλανθρωπίαν.»[3] Περιγράφει δηλαδή, τήν ὑπερφυσική καί ἐξαίσια κατάσταση πού ἐπικρατοῦσε κατά τή γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Συνεχίζει καί εἰσέρχεται στήν θεολογική ἔννοια τῆς γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντας, «Καὶ μὴ ζήτει πῶς· ὅπου γὰρ βούλεται Θεὸς, νικᾶται φύσεως τάξις. Ἠβουλήθη γὰρ, ἠδυνήθη, κατῆλθεν, ἔσωσε· σύνδρομα τὰ πάντα τῷ Θεῷ. Σήμερον ὁ ὢν τίκτεται, καὶ ὁ ὢν γίνεται ὅπερ οὐκ ἦν· ὢν γὰρ Θεὸς, γίνεται ἄνθρωπος, οὐκ ἐκστὰς τοῦ εἶναι Θεός. Οὐδὲ γὰρ κατ' ἔκστασιν θεότητος γέγονεν ἄνθρωπος, οὐδὲ πάλιν κατὰ προκοπὴν ἐξ ἀνθρώπου γέγονε Θεός· ἀλλὰ Λόγος ὢν, διὰ τὸ ἀπαθὲς σὰρξ ἐγένετο, ἀμεταβλήτου μενούσης τῆς φύσεως.»[4] Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο θεό, «καὶ λαβὼν τὴν ἐμὴν σάρκα, δίδωσί μοι τὸ ἑαυτοῦ Πνεῦμα»![5] Δέν ἀλλοιώθηκαν ὅμως οἱ δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ. Ἔμεναν δηλαδή, ὅπως μᾶς ἀναφέρει ὁ ὅρος τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, «τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν ἀνθρωπότητι... ὁμοούσιον τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τὸν αὐτὸν ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν χωρὶς ἁμαρτίας... ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον...».[6] Ἔλαβε τήν ἀνθρώπινη σάρκα, ὅπως ἐμεῖς χωρίς ἁμαρτία ὅμως. Τί νά πεῖ κάποιος γιά αὐτή τήν μεγάλη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ; Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἔλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση γιά νά τήν ἐξαγιάσει καί νά ἀποκαταστήσει τήν σχέση μεταξύ του ἀνθρώπου μέ τό Θεό. Λέει ἀκριβῶς γιά αὐτό ὁ Ἄγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «Ἓν ἐκ δύο τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος· ὧν τὸ μὲν ἐθέωσε, τὸ δὲ ἐθεώθη.»[7] Καί παρομοιάζει τήν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τήν δημιουργία τοῦ πρωτοπλάστου Ἀδάμ, λέγοντας «Δευτέραν κοινωνεῖ κοινωνίαν, πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν· τότε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε, νῦν δὲ μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος.»[8] Δηλαδή, ὅπως τότε ἔπλασε τόν ἄνθρωπο, ἐμᾶς, κάθ´ὁμοίωση τῆς δική Του εἰκόνας, τώρα ἔρχεται νά προσλάβει τήν ἀνθρώπινη φύση γιά νά τήν ἀνυψώσει!!! Ἐπιβεβαιώνει αὐτή τήν σκέψη ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, «ἐν οἷς πρὸ πάντων τῶν ἐπὶ γῆς τὸ ἀνθρώπων γένος ἐλεήσας, καὶ θεωρήσας ὡς οὐχ ἱκανὸν εἴη κατὰ τὸν τῆς ἰδίας γενέσεως λόγον διαμένειν ἀεί, πλέον τι χαριζόμενος αὐτοῖς, οὐχ ἁπλῶς, ὥσπερ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ἄλογα ζῷα, ἔκτισε τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ εἰκόνα ἐποίησεν αὐτούς, μεταδοὺς αὐτοῖς καὶ τῆς τοῦ ἰδίου Λόγου δυνάμεως, ἵνα ὥσπερ σκιάς τινας ἔχοντες τοῦ Λόγου καὶ γενόμενοι λογικοὶ διαμένειν ἐν μακαριότητι δυνηθῶσι, ζῶντες τὸν ἀληθινὸν καὶ ὄντως τῶν ἁγίων ἐν παραδείσῳ βίον.»[9]

            Αὐτό πού εἶναι σημαντικό νά καταλάβουμε εἶναι ἡ ὕψιστη τιμή καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Κατέβηκε γιά νά μᾶς ὁδηγήσει ἀπό τό βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας στήν Οὐράνια Βασιλεία Του. Εἶναι κάτι πού ἀκόμη καί οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας, περίμεναν, ἔχοντας ἕνα ἄγαλμα στόν Ἄγνωστο Θεό. Ἐάν δέν ἀφουγραστοῦμε αὐτά τά νοήματα πού μᾶς δίνει ἡ Ἄγ. Γραφή καί οἱ Πατέρες, δέν θά βιώσουμε πραγματικά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Πολλοί ἀπό ἐμᾶς μένουμε μόνο στούς ἐόρτιους στολισμούς τῶν δένδρων καί τῶν σπιτιῶν μας. Αὐτό ἀπό μόνο του, εἶναι μία καθαρή ἐπίρροια τῆς Δυτικῆς κουλτούρας. Εἶναι ὁ στολισμός κακός ἀπό μόνο του; Ὄχι! Ἀλλά μεγαλύτερη σημασία ἔχει ἐάν ἔχουμε καθαριστεῖ ἀπό τίς ἁμαρτίες μας καί ἔχουμε προετοιμαστεῖ γιά νά ὑποδεχτοῦμε τό βρέφος Χριστό στίς καρδιές μας. Ἡ πραγματική ἔννοια τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν ἑορτῶν αὐτός εἶναι. Εἴτε εἶναι ὀνομαστικές ἑορτές, γενέθλια ἤ Δεσποτικές καί Θεομητορικές ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας, πρέπει νά ἑορτάζονται Χριστοκεντρικᾶ καί ὄχι Ἀνθρωποκεντρικά. Γι’ αὐτό καί γιά τά γενέθλια (κάτι πού ἦταν παράδοση τῆς Δύσεως μόνο) δέν ἑορτάζονται στήν περίπτωση τῶν Ἁγίων ἐκτός ἀπό τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Στήν Ἀνατολή, ἑόρταζαν μόνο τήν ὀνομαστική ἑορτή. Οἱ γιορτές μέ τοῦρτες, κεράκια κτλ. εἶναι ξένα πρός τή δική μας, Ρωμαϊκή παράδοση. Αὐτό πρέπει νά κρατᾶμε κατά νοῦ γιά κάθε ἑορτή. Ἐάν τό κάνουμε σκεπτόμενοι Ὀρθόδοξα, γιά ὅλες τίς ἑορτές μᾶς (Γενέθλια, Ὀνομαστικές, Ἐκκλησίας) τότε εἶναι εὐλογημένα.

Ἔτσι, νά ἔχουμε τήν ἴδια σκέψη ὅπως ἐξέφρασαν οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, «Ἀκολουθώντας λοιπὸν τοὺς ἁγίους Πατέρες, ἀπὸ συμφώνου ὅλοι μας διακηρύττουμε τὴν ὁμολογία ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἕνας καὶ μόνον Υἱός, ὁ ἴδιος τέλειος ὡς πρὸς τὴ θεότητά του, καὶ ὁ ἴδιος τέλειος ὡς πρὸς τὴν ἀνθρωπότητά του...». Ἅς κοιτάξουμε καί φέτος νά προετοιμαστοῦμε κατάλληλα, ἀκολουθώντας τά λόγια του Ἄπ. Παύλου, «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία... νυνὶ δὲ ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους, ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν... τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός»[10], ὥστε νά ἑορτάσουμε Χριστοκεντρικά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἀλλά καί ὅλου του Δωδεκαημέρου. Μέ νηστεία, προσευχή καί μετοχή στά Ἄχραντα Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι, θά δοῦμε βελτίωση στήν ζωή μας καί θά ἀποκτήσουμε τήν κατά Θεόν εἰρήνη. Καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα σέ ὅλους!!! Καλό Δωδεκαήμερο!!! Καλή καί εὐλογημένη χρονιά!!!        

---

[1] Κοντάκιο τῶν Θεοφανείων, Ἦχος Δ’

[2] Κτ. Ἰωάν. Κέφ. ΣΤ’, στ. 9 - 14

[3] Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος - Λόγος εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

[4] ὄπ. πάρ.

[5] ὄπ. πάρ.

[6] Ὅρος Δ’ Οἴκ. Συνόδου

[7]  Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος - Χριστός γεννᾶται (Ἀποσπάσματα ἐκ τῆς Ὁμιλίας ΛΗ’)

[8] ὄπ. πάρ.

[9]  Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας, Λόγος Περί τῆς Ἐνανθρωπήσεως

[10] Κολ. Κεφ. 3, 5 – 11 (Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς των Ἁγίων Προπατόρων)

"Τίμησις Αγίου, Μίμησις Αγίου" 12 Δεκεμβρίου 2018

"Τίμησις Αγίου, Μίμησις Αγίου" 5 Δεκεμβρίου 2018

Η Παιδαγωγική του Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Ο Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος φιλοξενούμενος στη Ραδιοφωνική εκπομπή «Είπε Γέρων», στο ραδιοφωνικό σταθμό «Ο Λόγος» (05/02/2014), συνομιλεί με τον π. Μιχαήλ Ευθυμίου κι αναφέρεται στις παιδαγωγικές νουθεσίες που έδινε στους γονείς ο όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης , ως προς τη σχέση του ζεύγους με το παιδί κατά τη διάρκεια τη σύλληψης, της κυοφορίας, της γέννησης και του αναθρέμματός του στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Πηγή: Rum Orthodox

28 Νοεμβρίου 2018 "Τίμησις Αγίου, Μίμησις Αγίου"

 

Άγιος Νίκων ο Μετανοείτε (26 Νοεμβρίου)

http://www.immspartis.gr

Ο Όσιος Νίκων γεννήθηκε σε ένα χωριό του Πόντου, κοντά στην Τραπεζούντα στις αρχές του 10ου μ.Χ. αιώνος. Ήταν γόνος επιφανών και ευσεβεστάτων γονέων και από μικρός ήταν αφοσιωμένος στα θεία με όλη του τη ψυχή, ακολουθώντας το παράδειγμα των γονέων του. Σαν παιδί περιφρονούσε τις διασκεδάσεις, τους χορούς και γενικά τις κοσμικές τέρψεις της εποχής του και ζούσε βίο εγκρατή επιθυμώντας να αφιερωθεί στο Θεό. Ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος γαιοκτήμονας και θα μπορούσε να εξασφαλίσει στο γιο του όλα τα μέσα για μια άνετη ζωή. Πλην όμως ο μικρός Νικήτας – έτσι ήταν το όνομα του Αγίου πριν γίνει μοναχός – θεωρούσε ως μάταια και απατηλά τα αγαθά του παρόντος κόσμου και επιθυμούσε την κατάκτηση της αιωνιότητος και της σωτηρίας, ψάχνοντας για την κατάλληλη ευκαιρία.

Μια ημέρα, λοιπόν, ο πατέρας του τον έστειλε να επισκεφθεί την αγροτική περιουσία του. Η αφθονία των κτημάτων όμως δεν προξένησε καμιά ευχαρίστηση στην ψυχή του, αλλά αντίθετα η αθλιότητα την οποία παρατήρησε στους φτωχούς εργάτες, γέννησε μέσα στην ψυχή του ένα αίσθημα συμπαθείας μεν προς τους φτωχούς καλλιεργητές, και αποστροφής από την άλλη προς τη ζωή, του κόσμου και της ύλης. Έτσι, εγκατέλειψε τα πλούτη, την οικογένειά του, την πατρίδα του, ακολούθησε δύσβατους δρόμους και έφτασε στο μοναστήρι της Χρυσής Πέτρας. Εκεί έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχού και από Νικήτας ονομάστηκε Νίκωνας. Στη μονή ο Νίκων προόδευε συνεχώς πνευματικά, τόσο με την προσευχή και τη μελέτη, όσο και με την εργασία και την εγκράτεια. Η παραμονή του όμως δεν διάρκεσε πάνω από 12 χρόνια. Οι αναζητήσεις του πατέρα του τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει το μοναστήρι και να διαμείνει για τρία ολόκληρα χρόνια σε τόπους έρημους και άγνωστους.

Στη συνέχεια ο Όσιος Νίκων αναλαμβάνει ιεραποστολική δράση, γίνεται μέγας κήρυκας του ευαγγελίου και συνισταμένη του κηρύγματός του είναι η μετάνοια. Σαν άλλος, λοιπόν, Ιωάννης Πρόδρομος, κήρυττε στα πλήθη και τους ζητούσε να μετανοήσουν. Γι” αυτό ακριβώς έλαβε και την προσωνυμία Νίκων «ο Μετανοείτε».

Ο Νίκων, αφού περιήλθε πολλές χώρες της Ανατολής, έφθασε στη νήσο Κρήτη, όπου παρέμεινε επτά (7) χρόνια και κατόρθωσε να οδηγήσει πολλούς από τους κατοίκους του νησιού στην αληθινή χριστιανική πίστη, ενώ έχτισε ναούς και εγκατέστησε ιερείς. Από την Κρήτη ο Όσιος πήγε στην Επίδαυρο της Αργολίδος και κατόπιν στην Αθήνα, όπου έτυχε καλής υποδοχής. Μετά πήγε στην Εύβοια, όπου έκανε πολλά θαύματα. Κατόπιν μετέβη στη Θήβα και από εκεί στο κύριο μέρος της δράσης του την Πελοπόννησο. Πέρασε από την Κόρινθο, το Άργος, το Ναύπλιο, πήγε στη Σπάρτη όπου έχτισε δύο ναούς και κατόπιν μετέβη στη Μάνη, Καλαμάτα, Κορώνη, Μεθώνη και Μεσσήνη. Μετά κατευθύνθηκε προς την Αρκαδία, όπου κήρυξε για αρκετό καιρό και τελικά εγκαταστάθηκε στην πόλη των Λακώνων, στη Σπάρτη.

Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων. Επίσης έκανε και θαύματα. Υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την ίαση ασθενών που πήγαιναν σ” αυτόν ή που πήγαινε ο ίδιος σ” αυτούς, ενώ τα θαύματα συνεχίζονται και μετά τον θάνατό του, που τοποθετείτε το 998 μ.Χ..

Ο Όσιος Νίκων «ο Μετανοείτε», είναι ο πολιούχος και προστάτης της πόλεως της Σπάρτης και η μνήμη του τιμάται με ιδιαίτερες τιμές από την τοπική μας Εκκλησία, στις 26 Νοεμβρίου.

 

 

Ἀπολυτίκιον  Ὁσίου Νίκωνος

Ἦχος γ”  -  Θείας Πίστεως

Χαίρει ἔχουσα ἡ Λακεδαίμων, θείαν λάρνακα, τῶν σῶν λειψάνων, ἀναβρύουσαν πηγὰς τῶν ἰάσεων, καὶ διασώζουσαν πάντας ἐκ θλίψεων, τοὺς σοὶ προστρέχοντας Πάτερ ἐκ πίστεως. Νίκων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Η Ζωή του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος – ιεροψάλτης

Οι Άγιοι είναι τα ζωντανά παραδείγματα ανθρώπων που ακολούθησαν τα διδάγματα του Χριστού, των Αγίων Πατέρων και ήταν ενεργοί στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Είναι εφικτό για όλους μας να γίνουμε θεοί «κατά χάριν», δηλαδή να φτάσουμε στην Βασιλεία του Θεού.

«Ἡ τοῦ στόματός σου καθάπερ πυρσὸς ἐκλάμψασα χάρις, τὴν οἰκουμένην ἐφώτισεν.»[1]  Αυτή είναι η φράση που δείχνει ποιός ήταν ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Κορυφαίος ερμηνευτής και Θεολόγος, έδωσε πλούσια παρακαταθήκη και δικαίως ονομάστηκε και «Χρυσόστομος» . Μίλησε πάνω σε πολλά θέματα που αφορούσαν στην πνευματική καλλιέργεια των πιστών καθώς και στα προβλήματα της εποχής του.

Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354 μ.Χ.[2] Το 368 μ.Χ. βαπτίστηκε.

            Ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Σεκούνδος[3], οποίος ήταν στρατηγός του Ρωμαικού στρατού που έδρευε στην Αντιόχεια. Η μητέρα του ήταν η Ανθούσα, η οποία είχε βαθειά χριστιανική πίστη και αγωγή, κάτι που μαρτυρείται και από τον Λιβάνιο που είπε «Οίαι παρά χριστιανοίς γυναίκες εισι!»[4] Σε μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα του ο Ιωάννης και τον μεγάλωσε η μητέρα του.

            Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε από τη μητέρα του και μετά παρακολούθησε ανώτερες σπουδές κοντά στον σπουδαίο ρήτορα Λιβάνιο και τον φιλόσοφο Ανδραγάθιο μέχρι τα δεκαοκτώ του χρόνια. Μέσα από αυτές τις σπουδές, έγινε βαθύς γνώστης της ελληνιστικής παιδείας, μαθητεύοντας κοντά στους καλύτερους ρήτορες της εποχής του. Οι σπουδές που έκανε, τον προόριζαν για το επάγγελμα του δικηγόρου αλλά ο Ιωάννης είχε διαφορετική κλίση.

            Μετά από τις σπουδές του, πήγε στο «Ασκητήριο», το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Διόδωρο Ταρσού (+392) και τον Καρτέριο και λειτουργούσε ως σχολή, μοναστηριακού τύπου όπου διδασκόταν η ερμηνεία των Γραφών και η θεολογία της Εκκλησίας.[5] Εδώ σπούδασε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος με εντυπωσιακή επίδοση στις σπουδές του. Μεταξύ των διαφόρων συμμαθητών που είχε ήταν και ο Θεόδωρος, μετέπειτα επίσκοπος Μομψουεστίας (+428).[6] Ο ιερός Χρυσόστομος όμως δεν ικανοποιήθηκε με την ερμηνευτική μέθοδο του Διόδωρου Ταρσού και έφυγε από τη σχολή αυτή.

            Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος χειροθετήθηκε αναγνώστης κατά το 372 μ.Χ.[7]  Τότε ξεκίνησε το διδακτικό και ερμηνευτικό του έργο επειδή εκείνη την εποχή, ο Αναγνώστης είχε ως διακόνημα όχι μόνο να διαβάζει την Αγία Γραφή αλλά και να την ερμηνεύει και να την εξηγεί στον λαό. Παράδειγμα για το αξίωμα του Αναγνώστου μας δίνει ο ίδιος ο Χρυσόστομος «και ανελθών ο αναγνώστης λέγει πρώτον το βιβλίον τίνος εστί, του δείνος τυχόν προφήτου, ή αποστόλου, ή ευαγγελιστού, και τότε λέγει ά λέγει, ώστε ευσημότερα υμίν είναι, και μη μόνον τα εκγείμενα ειδέναι, αλλά την αιτίαν των γεγραμμένων, και τις ταύτα είρηκεν.»[8] Τον ίδιο χρόνο, μετά από την κοίμηση της μητέρας του Ανθούσας, εγκατέλειψε την Αντιόχεια και πήγε να μονάσει στην ορεινή περιοχή, Σιλπίου κοντά σε κάποιον ασκητή.[9] Ήθελε και νωρίτερα να μονάσει, αλλά δεν το έκανε λόγω της μητέρας του, που δεν ήθελε να φύγει ο Ιωάννης από κοντά της πριν από την κοίμηση της. Εδώ μόνασε για τέσσερα χρόνια και μετά από αυστηρή άσκηση, ζήτησε να πάει να ασκητέψει με περισσότερη αυστηρότητα. Αφού πήρε ευλογία, πήγε σε ένα μικρό σπήλαιο κοντά στο όρος Σίλπιος. Εδώ ασκήτεψε με ολοήμερη προσευχή και μελέτη της Αγίας Γραφής για δύο χρόνια έως ότου αρρώστησε από το κρύο και κατά το έτος 378 – 379 μ.Χ. αναγκάστηκε να γυρίσει στην Αντιόχεια.[10]

            Το 381 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο και μετά από πέντε χρόνια, το 386 μ.Χ., χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον διάδοχο του Μελετίου, Φλαβιανό.[11] Μέσα σε αυτή τη περίοδο, ο ιερός Χρυσόστομος ανέπτυξε τη δράση του σε ερμηνευτικά και θεολογικά θέματα. Κήρυξε αρκετά και κατά των διαφόρων αιρέσεων που είχαν παραμείνει και ειδικότερα κατά των Ανομοίων που ακόμη υπήρχαν στην Αντιόχεια αυτή την εποχή. Η φήμη του εξαπλώθηκε και έφθασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται ήδη από τον λαό ως Χρυσόστομος. Όλα τα βλέμματα στράφηκαν, αυτή την εποχή, στον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, επειδή ήδη είχαν φύγει από το εκκλησιαστικό προσκήνιο ο Μέγας Βασίλειος (+379) και ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος (+390).[12]

            Το 397 μ.Χ., κοιμήθηκε ο Νεκτάριος, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ο Παλλάδιος αναφέρει για την θλιβερή κατάσταση του αρχιεπισκοπικού θρόνου μετά την κοίμηση του Νεκταρίου, «Εντεύθεν συντρέχουσιν τινες των μη ζητουμένων, μνηστεύοντες την προεδρίαν, άνδρες τινές ουκ άνδρες, πρεσβύτεροι μεν την αξίαν, ανάξιοι δε της ιερωσύνης, οι μεν πραιτωριοκτυπούντες, οι δε δωροδοκούντες, άλλοι δε και τους δήμους γονυπετούντες.»[13]  Ο λαός της Κωνσταντινούπολης ζητούσε άνθρωπο φωτισμένο, ζητούσε, όπως αναφέρει ο Παλλάδιος «επιζητών τον επιστήμονα της ιερωσύνης.»[14] Το 398 μ.Χ., μετά από εισήγηση του Ευτροπίου στον αυτοκράτορα Αρκάδιο και υπερψήφιση κλήρου και λαού, εξελέγη αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και χειροτονήθηκε από τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας.[15] Δεν πήγε όμως αμέσως στην Κωνσταντινούπολη ο Χρυσόστομος γιατί αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στην Αντιόχεια. Έτσι παρακάλεσε τον κόμη της Αντιόχειας, τον Ευτρόπιο, ο οποίος και έφερε τον Ιωάννη έξω από τη πόλη, στην περιοχή Ρωμανησία όπου και τον παρέλαβαν απεσταλμένοι του αυτοκράτορα.[16] Ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας δεν ήθελε να βάλει τον Ιωάννη Χρυσόστομο ως αρχιεπίσκοπο, αλλά υποχώρησε, χάρη στην τόσο μεγάλη υποστήριξη που είχε ο Χρυσόστομος.

            Τα πρώτα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο Ιωάννης Χρυσόστομος ήταν με την πνευματική οικοδομή του λαού και την ειρήνη μεταξύ των Εκκλησιών. Για το πρώτο θέμα, ξεκίνησε να κάνει κηρύγματα με διδακτικό χαρακτήρα που κατηχούσαν τον κόσμο στα θέματα της πίστεως. Ο ίδιος ζούσε με ασκητικό τρόπο και με αυτό τον τρόπο θέλησε να συνετίσει τους κληρικούς και μοναχούς που σκανδάλιζαν με τον τρόπο ζωής τους το λαό. Ο Χρυσόστομος πούλησε ότι πολυτελή πράγματα είχε στην αρχιεπισκοπή και τα έδωσε στα φιλανθρωπικά ιδρύματα που είχε η πόλη.[17] Άλλαξε το κλίμα στην Κωνσταντινούπολη, με την προσθήκη περισσοτέρων ακολουθιών που γινόταν με τάξη και ο κόσμος ενθουσιάστηκε γιατί αυτό είχε ατονήσει με τον προηγούμενο αρχιεπίσκοπο Νεκτάριο.[18] Δεν έμεινε μόνο στο λειτουργικό βίο ο Χρυσόστομος, αλλά προχώρησε και στην δημιουργία νέων φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και έντεινε το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς και ανήμπορους.

            Ο νέος τρόπος ζωής που έφερε στην Κωνσταντινούπολη ο Ιωάννης Χρυσόστομος ευχαρίστησε πολλούς κληρικούς και λαϊκούς αλλά δημιούργησε και πολλές αντιδράσεις από κληρικούς κυρίως. Ο Χρυσόστομος, όπως ειπώθηκε και νωρίτερα, ζήτησε από τους κληρικούς να είναι πιο σεμνοί και λιτή στην ζωή τους και να είναι παραδειγματικοί στον λαό. Αυτό έλαβε έκταση όταν κήρυξε εναντίων των πλουσίων που ζούσαν εις βάρος του λαού.

            Ο Ιωάννης Χρυσόστομος έδειξε στον λαό του Θεού, το πραγματικό χαρακτήρα ενός Χριστιανού με τα λόγια του αλλά πολύ περισσότερο και με τα έργα του. Έτσι, έφτασε στο τέλος της ζωής του, στην εξορία, κοντά στα Κόμανα, όπου μετά από το βασανιστικό μαρτύριο της διαδρομής προς την εξορία στην Πιτυούντα στον Καύκασο, είπε τη χαρακτηριστική δοξολογική προσευχή «Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν», πρόσθεσε το «Αμήν» και παρέδωσε το πνεύμα του.[19]

Η προσφορά και το παράδειγμα αυτού του αγίου είναι τεράστια! Αυτό που βλέπουμε από τη ζωή του Αγίου, είναι η γνήσια εφαρμογή του Ευαγγελίου! Το πρόβλημα μας σήμερα δεν είναι τόσο οικονομικό αλλά πολύ περισσότερο πνευματικό! Είναι αναγκαίο να ακολουθούμε το παράδειγμα του Αγίου, όλη μας, μαζί κλήρος και λαός, για να διορθώσουμε την κατάσταση της κοινωνίας που επικρατεί. Αυτό που μπορούμε να πάρουμε από τη ζωή του είναι η ακράδαντη πίστη που είχε και η αφοσίωση στο αξίωμα της ιερωσύνης που έλαβε. Ας τον τιμήσουμε με την μίμηση αυτής της πίστεως και βιώσεως που είχε ο Άγιος για να καθαριστούμε και να έρθουμε πιο κοντά στη φώτιση και εν τέλει, στην θέωση! Την ευχή του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου να έχουμε!!!

---

[1] Απόσπασμα από το Απολυτίκιο, ΙΓ’ Νοεμβρίου, Ήχος πλ. Δ’

[2]Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 22

[3] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 24

[4] Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Νεωτέραν Χηρεύσασαν, PG 48, 601

[5] Στ. Παπαδόπουλος, Πατρολογία, Τόμος Β’, σελ. 557

[6] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 24

[7] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 619

[8] Ιω. Χρυσοστόμου, Εις την Προς Εβρ. Επιστολήν, Ομιλία Η’, PG 63, 75

[9] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 25

[10] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 26

[11] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 619

[12] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 30

[13] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[14] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[15] Κων. Β. Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων Β’, σελ. 620

[16] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος Ε’, PG 47, 19

[17] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 32

[18] Στ. Παπαδόπουλος, Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Τόμος Α’, σελ. 32

[19] Ιω. Χρυσοστόμου, Διάλογος Ιστορικός Παλλαδίου, Διάλογος ΙΑ’, PG 47, 38